Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Mansplaining

Mansplaining

Photographer:Fotograaf:

Archief Klaartje Peters

Medewerkerscolumn

In mijn loopbaan heb ik nooit serieuze hinder ondervonden van het feit dat ik een vrouw ben. Af en toe een ouwe mopperaar met angst voor stevige vrouwen kan ik wel aan. En ik denk dat het zeker ook wel eens een voordeel is geweest. Daarom voel ik een lichte aarzeling om me in deze column te beklagen. Op de schaal van grote wereldproblemen is mijn klacht verwaarloosbaar. Maar aan de andere kant: dat is waarvoor je columns schrijft toch?  

Het punt is dat mannen mij almaar dingen willen uitleggen. ‘Mansplaining’ (man + explaining) wordt dat ook wel genoemd. En nee, natuurlijk doen niet alle mannen het. Maar het zijn wel altijd mannen. Ik denk dat het vroeger ook gebeurde en dat ik het toen normaal vond. Maar ondanks het feit dat ik inmiddels hoogleraar ben, blijven ze het doen. En dat werkt me in toenemende mate op de zenuwen.

Laatst wilde iemand mij interviewen naar aanleiding van een artikel van mijn hand. Nog voor ik van wal kon steken ging hij het zelf uitleggen: “Kijk mevrouw Peters, het zit dus zo…”De daaropvolgende tien minuten zat ik te luisteren naar zijn (slechte) weergave van mijn artikel, steeds geïrriteerder, maar niet in staat om ertussen te komen. Dat is wat andere vrouwen ook vaak zeggen: het is zo’n zotte situatie, moet je zo’n man dan onderbreken en zeggen: u belde mij toch, waarom zit u dan zelf te oreren?

Enkele jaren geleden hield ik een lezing voor burgemeesters. Na afloop kwam er één naar me toe, legde zijn hand op mijn arm en zei: “Wij hadden vorige maand in onze gemeente je vakgenoot professor Pietje Puk te gast met een bijzonder interessant verhaal, dat zou jij ook eens moeten lezen.” Ik toonde mij vriendelijk en belangstellend, en dacht later: wie zegt nou zoiets? Ik durf er alles onder te verwedden dat hij Pietje Puk nooit zo zou toespreken. Mijn mannelijke collega-hoogleraren overkomt zoiets nooit.

Misschien erger ik me vooral ook aan mezelf: waarom pak ik zo iemand niet gewoon aan? Maar ik weet niet goed hoe je dat doet zonder onbeleefd te worden. Van de andere kant: wie is er hier nu onbeleefd? 

Klaartje Peters, bijzonder hoogleraar lokaal en regionaal bestuur bij Fasos

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

2020-09-25: liliane Hoeberechts
Hallo Klaartje,

Jouw artikel is zeker duidelijk. Als ik in dezelfde positie zou zitten denk ik dat ik meteen de persoon in kwestie op z'n plaats zou zetten. Zeker als mij dat al een paar keer overkomen was. Jij bent in staat om dat op een rustige maar zeer besliste manier te doen. Mannen kunnen dat heel goed aan.
2020-10-01: Klaartje
Dank je wel Liliane!
2020-10-08: Theo Veltman
Ha Klaartje, ik zou zeggen: doe hoe je je voelt. Ik vrees dat ik in de categorie oude mannen val en durf dus eigenlijk al niets meer te zeggen, want 'mansplaining' of id :) Jouw constatering wel terecht denk ik. Zou t ook kunnen zijn dat de gewoonte zich in stand houdt omdat vrouwen niet de neiging hebben om in zo een situatie vriendelijk of minder vriendelijk te laten weten dat men dat wel weet? Mannen doen dat zoals je weet, zetten de ander vriendelijk of minder vriendelijk op haar of zijn plaats. Kortom: wordt wat minder vriendelijk :) Anders gezegd, wat is er mis om mensen (in dit geval mannen) te laten weten dat je al op de hoogte bent? Een soort van 'manplacing'.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)