Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Dan denk ik: wat een wereldwijf”

“Dan denk ik: wat een wereldwijf”

Photographer:Fotograaf:

Joey Roberts

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Naam: Matthijs Bosveld (24, Veldhoven) * In het dagelijks leven: vijfdejaars geneeskunde en lid van de Faculteitsraad FHML * Burgerlijke staat: 3,5 jaar samen met Britt * Woonplaats: Maastricht

Wat wilde je vroeger worden? Volgens mijn moeder riep ik op mijn vierde al dat ik dokter wilde worden, maar dat kan ik me niet herinneren. Het werden pas serieuze plannen toen mijn vader ernstig ziek werd. In 2009 werd er amandelkanker bij hem geconstateerd. Een zeldzame soort kanker, die meestal alleen bij zware rokers voorkomt, wat hij niet was. In 2011, ik was toen veertien, is hij overleden. Opeens werd ik vaak geconfronteerd met de gezondheidszorg. We hadden een heel fijne huisarts, die veel voor ons heeft betekend, zowel tijdens mijn vaders ziekte als na zijn overlijden. Dat vond ik heel mooi. Ik zou nog steeds huisarts willen worden. Je krijgt een band met je patiënten, ziet gezinnetjes ontstaan waarvan de kinderen ook naar jou komen, en je begeleidt uiteindelijk ook het stervensproces. Je kunt mensen op meer dan medisch-inhoudelijk vlak helpen. Al trekt gynaecologie me ook. Maar dat is een levensstijl, met alle nachtdiensten die erbij horen. De keus is nog niet gemaakt.

Beste advies dat je ooit hebt gekregen? Dicht bij mezelf blijven en meebewegen met waar ik de energie naartoe voel stromen. Dat klinkt heel abstract, ik bedoel ermee dat zolang ik dingen doe die bij me passen, ze me geen energie kosten maar juist energie geven. Zoals Mens achter de Patiënt (Bosveld bedacht samen met een vriend dit onderwijsprogramma om toekomstige zorgverleners bewuster te maken van de impact van een ziekte op de patiënt, red.), daar ben ik nog steeds razend enthousiast over. En toen ik in maart coschappen liep bij interne geneeskunde, wilde ik niet op mijn handen gaan zitten tijdens de coronacrisis. Dus heb ik een centraal punt opgericht voor geneeskundestudenten die de ziekenhuizen wilden helpen, juist omdat ik daar de energie voelde stromen.

Ik lijk het meeste op… mijn moeder, denk ik. Ik weet het niet zo goed, omdat ik mijn vader nooit als volwassene heb gekend. Als kind heb je toch een heel andere band met je ouders. Ik zou graag nu eens een biertje met hem drinken, zijn mening over bepaalde dingen horen. Mijn moeder is een heel krachtige vrouw. Ze heeft twee kinderen in haar eentje grootgebracht, is er altijd voor ons geweest, heeft zichzelf weggecijferd. Het zorgzame heb ik van haar.

Valkuil? Mensen voor lief nemen, zoals mijn vriendin. Ik heb het altijd druk, maar soms moet ik echt tijd vrijmaken zodat we samen kunnen zijn. Juist omdat ze dat zo verdient. Ze staat altijd achter me.

Wat zoek je in een partner? Authenticiteit, onafhankelijkheid en humor. Ik vind Britt supergrappig. In sociale situaties word ik weer opnieuw verliefd op haar. Dan zie ik hoe ze de lachers op haar hand heeft en denk ik ‘wat een wereldwijf’.

Laatste boek? De meeste mensen deugen van Rutger Bregman. Ik heb het nog niet helemaal uit. Non-fictie kost me altijd meer tijd, het is niet zo ontspannend als fictie. Het is een goed boek, ik ben het tot nu toe eens met de boodschap en ik hoop vele mensen met mij.

Ik maak me zorgen om… hoe het thuis gaat. Mijn moeder heeft in januari de diagnose schildklierkanker gekregen. De schildklier is er inmiddels uit – ze is in principe ‘schoon’, al kun je dat pas echt na een paar jaar zeggen – maar ze heeft nog last van de restverschijnselen. Ik vind het lastig dat ik hier in Maastricht zit. De diagnose was echt schrikken. Ik dacht: straks ben ik op mijn 23e wees. Dat worden we uiteindelijk allemaal, maar ik had het niet zo vroeg verwacht. Het lijkt me op een bepaalde manier heel eenzaam.

Nooit meer vliegen of nooit meer vlees eten? Ik eet de laatste tijd al minder vlees, omdat Britt vegetariër is geworden, dus dan wordt het nooit meer vlees. Ik zou wel nog graag wat meer van de wereld zien. En in Zuid-Amerika kom je niet zo makkelijk met de trein. Ik wil daar de bergen in. Een keer per jaar ga ik een week lang klimmen. Dat doe ik al jaren, het begon na het overlijden van mijn vader om geld op te halen voor Kika, het kinderkankerfonds. Het heeft me geholpen bij het verwerken van het verlies en om uit te vinden wie ik ben en wat ik wil.

Wat ik nog moet leren. Dat ik niet alles zelf in de hand heb. Mijn zusje zit vanwege alles niet lekker in haar vel. Dat is haar proces. Hoe graag ik er ook iets in wil betekenen, wat ik aanbied werkt vaak alleen maar averechts. Dat vind ik heel moeilijk want ik gun haar het allerbeste.

Dit kan er beter in de geneeskunde. Ik denk dat er veel te winnen valt op het gebied van de mensgerichte benadering. We kijken nog erg naar gezondheid vanuit een biologisch-medisch perspectief, maar gezondheid is zo veel meer dan dat. Bij Mens achter de Patiënt zie ik hoe deelname aan het onderwijs de patiënten zingeving geeft. Een reden om op te staan, sociale contacten, een kans om ervaringen uit te wisselen. De gezondheidszorg kan veel holistischer.

Over tien jaar… heb ik mijn studie geneeskunde afgerond. Doe ik een leuke specialisatie, of het nu huisartsgeneeskunde of gynaecologie wordt. Ik hoop dat ik dan een plekje heb gevonden waar ik me op mijn gemak voel. Samen met Britt en onze kinderen. Ik wil er drie; de achterbank vol. Maar het leven is zo veranderlijk. Ik had niet gedacht dat ik uiteindelijk acht jaar over mijn studie zal doen. Dat komt door Mens Achter de Patiënt, dus het zijn zeker geen verloren jaren, maar ik had het niet kunnen voorspellen.

Tags:

CommentsReacties

2020-10-20: John Pelzer
Prachtig intiem verhaal, waarbij mij natuurlijk vooral dat stukje over dat wereldwijf aansprak :-)
2020-10-28: Josee
Wat heerlijk om te zien dat een nwe generatie zorg meer denkt en stil staat bij de mens achter de ziekte
Natuurlijk ook nu al uitzonderingen en t is geen sinecure wat van je als zorgverlener arts wordt verwacht
2020-10-28: Harriet Plantinga
Door de hectiek nu pas gelezen. Ontroerend en herkenbaar. En aan die 3 kids houden we je/jullie :-)

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)