Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Schermen was mijn zuurstof”

“Schermen was mijn zuurstof”

Photographer:Fotograaf:

Joey Roberts

De Maastrichtse eerstejaars van 2020/2021

Afgelopen zomer overleed zijn oma, “de beste kok van Italië”. Verdrietig, maar vastberaden verliet de Italiaanse Giovanni Bava zijn geboorteplaats Asti voor een studie economie & bedrijfseconomie in Maastricht. Zijn studio in Maastricht is het tweede huis waar hij ooit woonde.

Naam: Giovanni Bava
Studie: Economie & Bedrijfseconomie
Op kamers: Ja, studio in het centrum
In 5 karaktereigenschappen: open, vastberaden, gevoelig, spraakzaam, nieuwsgierig
Nationaliteit: Italiaans
Dieptepunt 2020: Overlijden van oma
Hoogtepunt 2020: Toegelaten worden tot UM

“Neem een trui mee. In verband met corona en de broodnodige ventilatie moeten de ramen open op de redactie, dus het is fris”, luidt het advies aan Giovanni Bava. Het is niet aan dovemans oren gericht: hij draagt een dikke SpongeBob-trui. Ook de keuze voor een warme drank ligt voor de hand. “Thee alsjeblieft”, zegt hij. Thee!? Een Italiaan die geen koffie drinkt? “Nee nee! Ik drink wel koffie”, lacht hij. In zijn studio heeft hij een Moka koffiekan voor op het fornuis. “Daar maak je de beste koffie mee. Maar wat ik ‘koffie’ noem is in Nederland een espresso. Die zijn zo op. Als ik ergens wat langer ben, drink ik liever iets waar ik af en toe een slokje van kan nemen.”

Zwaard
Naast zijn koffiekan heeft Bava ook een degen uit Italië meegenomen. Hij is fervent schermer en duelleren zonder zijn eigen degen is uitgesloten. “Als klein kind al was ik altijd met ‘zwaarden’ – gemaakt van stokken – aan het spelen. De film ‘Zorro’ vond ik heel indrukwekkend.” Het was zijn moeders idee om te gaan schermen. “Na de eerste les was ik verkocht.” Tien jaar lang schermde hij in de lokale, maar ook in de landelijke competitie. “Mijn vader reed me door het hele land. Dan spraken we over mijn school, zijn werk op de wijngaard van de familie, en de voorbereiding en het juiste eten voor de wedstrijd. Om de beurt kozen we een liedje. Hij veel Italiaanse muziek. En rock: Pink Floyd bijvoorbeeld. Ik rap. Ook speelden we spelletjes. Mijn vader weet veel over vrachtwagens. We probeerden te raden wat voor een type er verderop reed. Inmiddels herken ik de meeste.” In het laatste jaar van de middelbare school moest Bava stoppen met zijn favoriete sport; zijn schoolcijfers lieten te wensen over. “Erg pijnlijk, maar ik was vastberaden om mijn schooljaar te halen”, zegt hij. “Schermen was mijn zuurstof. Maar als ik me toen niet zo op school had gericht, had ik nu niet in Maastricht gestudeerd. Het moest.” Inmiddels heeft Bava het weer opgepikt bij de schermclub van de Universiteit Maastricht.

Gemiste kans
Zijn moeder stimuleerde hem om naar de UM te komen. Emigreren is een kans die ze zelf heeft gemist. Bava: “Ze vertrok ooit naar de Verenigde Staten, maar kwam na een maand terug. De tijd was toen anders. Het was veel moeilijker om met vrienden en familie te communiceren. Ik was al aangenomen bij een Italiaanse universiteit, maar mijn moeder zei dat ik het ook in Maastricht moest proberen omdat ik daar altijd enthousiast over was. Ik sprak er veel over thuis omdat ik wist dat het probleemgestuurd onderwijs goed bij me zou passen. Ik ken mezelf, als het puur theoretisch is, studeer ik minder. Het pgo dwingt me om het bij te houden. Wat we nu leren, passen we meteen toe op voorbeelden uit de praktijk. Daarnaast is het collegegeld hier laag. In Italië zou ik zo’n achtduizend euro per jaar gaan betalen.” Zijn keuze voor economie werd jaren geleden gemaakt. Zijn oudere neven en nicht studeerden het ook. Bava luisterde nieuwsgierig naar hun verhalen. Uiteindelijk wil hij aan de slag op de wijngaard van zijn familie: het bedrijf laten groeien en daarmee de economie van zijn land helpen. “Maar voor ik terugkeer, ga ik in het buitenland werken om meer te leren over de drank- en voedingswereld. Als ik na mijn studie terugkeer naar Italië kan ik van mijn vader wel een baan krijgen, maar dan heb ik het niet verdiend, vind ik. Met een studie en buitenlandervaring voeg ik echt iets toe.” 

Ya nemnogo govoryu po russki
Al sinds zijn broer en hij heel klein waren gingen ze bijna elke zomer een maand naar het buitenland om Engels te leren. “Zwitserland, Ierland, Canada en ook India. Het Engels-onderwijs in Italië is niet zo goed.” Bava leerde er ook een beetje Spaans en Frans. “Maar het liefst wil ik Russisch leren. Ya nemnogo govoryu po russki. Het betekent: ‘Ik spreek een beetje Russisch.’ Ik heb een aantal Russische vrienden, ontmoet tijdens mijn tijd in Vancouver en Zwitserland. De taal intrigeert me. Het is zo anders dan mijn eigen. Het lijkt me geweldig om met hen in het Russisch te kunnen spreken.” In oktober begint Bava aan de cursus Nederlands van de UM.

Agressieve leraar
Bava praat makkelijk, veel en legt makkelijk contact. Dat is niet altijd zo geweest, zegt hij. Op de basisschool in Asti, de stad waar hij is geboren en getogen, was hij stil, introvert. Hij had een vriendengroepje, maar dat raakte hij kwijt toen hij vanwege een conflict met de leraar naar een andere school moest om de laatste twee jaar van het basisonderwijs af te maken. “Ze kon heel erg boos worden. Bijvoorbeeld over mijn slordige handschrift of als ik iets van mijn tafeltje liet vallen. Dan schreeuwde ze en zette ons midden in de klas voor schut. Na verloop van tijd was het genoeg. Met twee andere kinderen ging ik naar een andere school.” Een moeilijke verandering. Nieuwe vrienden maken lukte nauwelijks. Het waren twee eenzame jaren.

Sardinië
Dat veranderde op de middelbare school. Hij praat met veel bewondering over de directeur. “Hij wilde dat we niet alleen ons schoolwerk deden, maar ook groeiden als mensen. Dat zag je bijvoorbeeld bij de schoolreisjes die hij organiseerde. Een zeilkamp op Sardinië. ‘Lekker varen’, dachten we als kinderen, maar inmiddels zie ik dat het veel meer was dan een leuk reisje. Samenwerken is cruciaal als je gaat zeilen. Als we aan het eind van de dag terugkwamen bij ons kamp moesten we alles zelf verzorgen: eten, schoonmaak, et cetera. Daar heb ik veel van geleerd.”
Ook liet de directeur hen in de klas in een ‘C-vorm’ zitten. “Normaal zitten leerlingen in Italië in rijen met het gezicht naar de leraar. De filosofie was dat je op zijn manier meer contact maakt met anderen. Ook als het alleen oogcontact is. Ik had al snel veel vrienden.”

Broer
Zijn broer nam na de middelbare school een tussenjaar en ging naar Canada om zijn Engels te verbeteren. Dat is goed bevallen. Hij wacht nu op een visum om er aan een studie economie te beginnen. “We zijn close, mijn broer en ik. Vroeger maakten we veel ruzie, maar sinds we wat ouder zijn, praten we veel. Over alles; noem maar iets en we hebben het erover. Bijvoorbeeld over computers en telefoons. Hij is een Apple-fan, ik houd van Android. We spreken elkaar minimaal een keer per week. Hij heeft altijd de beste cadeautjes voor mijn verjaardag of kerst. Hij onthoudt alles. Bijvoorbeeld dat speciale horloge uit de jaren zestig waar ik mijn zinnen op had gezet.”

50’s Horloge
Horloges, daar heeft hij er veel van. “Ik ben geïnteresseerd in hoe ze werken. Sommige zijn zo ingewikkeld. Vaak zijn ze ontzettend precies en er komt geen elektriciteit aan de pas; alleen veertjes en tandwieltjes. Fascinerend.” Kleine reparaties en schoonmaakwerk doet hij meestal zelf. Zijn lievelingshorloge op dit moment? “Ik heb er eentje uit de jaren vijftig. Gekocht op een antiekmarkt in Turkije.” Hij was zo’n negentig euro, zegt Bava. “Niet superduur, maar dat hoeft ook niet. Het gaat mij om het verhaal achter het horloge. Vaak zijn ze van oude horlogemakerbedrijfjes die al lang niet meer bestaan.” Hij draagt zijn 50’s horloge af en toe. “Ik vind het specialer als ze niet te vaak om heb, dan voel ik me zo goed.”

Alzheimer
Ook heel belangrijk voor de Italiaan: eten en drinken. Koken leerde hij van zijn vader. Uren brachten ze samen door in de keuken. “Mijn vader is opgegroeid op het platteland”, zegt Bava. “Dichtbij waar voedsel wordt geproduceerd. Mijn vader is er zeer gepassioneerd over en weet er veel van. Hij nam mijn broer en mij altijd mee naar speciale winkels en boerderijen voor de beste producten, of naar restaurants met specialismen.” Zijn vader op zijn beurt leerde het kokkerellen van zijn moeder, mijn oma: “De beste kok van Italië”, lacht Bava. Ze overleed deze zomer. “Ze had al twaalf jaar Alzheimer. We verwachtten al dat het niet lang meer zou duren, maar het is toch heel verdrietig als het gebeurt. Ik keek heel erg tegen haar op. Ze was een zorgzame vrouw. Jaren werkte ze voor het Rode Kruis. Was er weer een aardbeving in Italië, dan ging ze als een van de eersten er naartoe om te helpen. Een inspiratie voor me. Het grootste deel van mijn leven was ze ziek, maar de jaren waarin ze gezond was herinner ik me nog goed. Ze was een lieve oma. We gingen vaak naar haar huis voor heerlijke lunches. Toen ze ziek werd, takelde ze snel af. Op een gegeven moment kon ze niet meer praten en begreep ze ons ook niet meer. Dan genoten we van een glimlach.”

De liefde
Er is nog een belangrijke vrouw in zijn leven: zijn (nu ex-)vriendin. Ze studeert geneeskunde in Italië. “Het ging niet meer zo goed tussen ons”, zegt Bava. “Elk koppel heeft problemen, weinig tijd bijvoorbeeld, maar het lijkt wel alsof de afstand ze erger maakt. En vervolgens kun je die moeilijk oplossen via de telefoon. We hebben heel recent besloten dat het beter is om uit elkaar te gaan. Ik begon erover, maar we dachten het allebei.” Hij kijkt naar beneden als hij erover vertelt. Ze ontmoetten elkaar twee jaar geleden in India, waar ze deelnamen aan een vrijwilligersproject. Hij kijkt weer op: “Er was pas een school gebouwd. Wij hebben die geverfd. Een zware klus, maar als je die blije kinderen dan ziet; zeer de moeite waard.”

Wie zijn ze, de eerstejaars van 2020?

Wie zijn de nieuwe eerstejaars van de Universiteit Maastricht? Wat zijn hun dromen, hun plannen en verwachtingen? En hoe vergaat het hen dit jaar? Observant volgt dit academisch jaar zes nieuwelingen. Wij zullen hen een aantal keer interviewen, de eerste keer in het najaar, vervolgens in januari/februari en als laatste in mei/juni.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)