Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Overal zie ik mogelijke besmettingshaarden

Overal zie ik mogelijke besmettingshaarden

Photographer:Fotograaf:

Simone Golob

Afgelopen maandag ging ik naar de fitness bij UM Sport. De regels zijn daar streng. Zomaar binnenlopen is er al lang niet meer bij: vooraf digitaal aanmelden, eenmaal binnen handen wassen, na gebruik apparaten ontsmetten en afstand houden. Dat gebeurt allemaal, en toch voelde ik me deze week wat unheimisch. Dat heeft alles te maken met de fel oplopende coronabesmettingen, het aandeel dat jonge mensen daarin zouden hebben, en nu dan de gedeeltelijke lockdown. Opeens zie ik - terecht of niet - weer overal mogelijke besmettingshaarden.

Een paar weken geleden alweer publiceerde UK, ons zusterblad in Groningen, een artikel van een van hun student-journalisten. Zij vertelt dat ze sinds de start van het academisch jaar al heel wat coronaregels aan haar laars heeft gelapt. Zij gaat uit, en na sluitingstijd is er altijd wel een huis waar kan worden doorgezakt. En ja, ze ging ook naar een illegaal huisfeest met zo’n zestig andere studenten. Toen daar rond twee uur ’s nachts de politie verscheen, probeerde ze via de tuin en later door zich stil te houden in een hoogslaper te ontsnappen. Het lukte. Geen boete, geen strafblad.

Waarom doet ze dit? Ze wil haar leven terug na al die maanden bij haar ouders in lockdown. Bovendien vormt het virus “voor mij en mijn medestudenten geen gevaar. Drie kuchen en een dag in bed en de meeste studenten zijn er weer bovenop. We bezetten geen bedden in de IC’s of in het ziekenhuis en ik blijf bij klachten braaf thuis.” En bezoekt ze haar oma, dan houdt ze afstand.

Dat zij en haar medestudenten het stempel asociaal krijgen, steekt haar. Niet in de laatste plaats omdat “wij ons sociale leven on hold zetten voor een virus dat ons eigenlijk niet aangaat”. Maar ook omdat veel ouderen, zo schrijft ze, zich ook niet aan de regels houden. En last but not least “wij, de jongeren en de studenten, zijn degenen die het land straks uit de crisis moeten helpen. Wij zijn het die straks beginnen met werken in een ingestorte economie. Wij zullen dat moeten oplossen, samen met een klimaatprobleem. Maar zonder pensioen en mét een forse studieschuld.”

Het artikel leverde een hoos aan reacties op. Van jong en oud, van vooral veel tegenstanders:  “walgelijk”, “dieptreurig”, “bier is GEEN eerste levensbehoefte”, “egoïstisch” tot “dat je als redactie überhaupt toestaat om dit te publiceren.” Dat laatste stak mij weer. Ook ik verbaas me over het gedrag van deze Groningse studente, al begrijp ik tegelijkertijd dat het verdomd lastig is om je aan al die regels te houden als je na maanden weer in je studentenstad bent. Maar dat dit soort artikelen gepubliceerd wordt, juich ik alleen maar toe. Dat heet vrijheid van meningsuiting. Bovendien geeft het een inkijkje in de belevingswereld van hoogstwaarschijnlijk veel meer jongeren dan alleen deze student. Dus niks censuur, maar publiceren, zoals een goed universiteitsblad betaamt. Net als de reacties die het oproept.

Al hoop ik dat zo’n discussie deze Groningse studente en haar kompanen uit Groningen en de rest van het land tot bezinning brengt. Zodat we over vier weken de gedeeltelijke lockdown vaarwel kunnen zeggen en het unheimische weer wegebt. Helpt u mij hopen?

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)