Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Iedereen kon altijd blijven eten en slapen bij ons thuis"

“Iedereen kon altijd blijven eten en slapen bij ons thuis"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: van Lith * Voornamen: Henrica (Lieke) Annamaria * 22 jaar * In het dagelijks leven: masterstudent Mental Health en pr-commissaris Mustangh * Woonplaats: Maastricht * Geboren in Veghel * Burgerlijke staat: ruim vijf jaar een relatie met Chris

Toen

Winkel Mijn vader was de eigenaar van de Albert Heijn in Erp, een dorp in Brabant. Wij – mijn ouders, twee jongere broertjes en ik – woonden in een ruim appartement boven de winkel. Een paar huizen verderop woonden mijn beste vriendinnetjes. Onze ouders zijn ook bevriend, dus we kennen elkaar al sinds we nul zijn. Onze gezinnen vieren nog steeds ieder jaar samen oud en nieuw. Vies Ik hield van buitenspelen, was niet bang om vies te worden. We gingen ons ook vaak verkleden en dansen. Of we speelden winkeltje na sluitingstijd in de fietsenwinkel van de ouders van een vriendin. Mijn ouders waren heel makkelijk, iedereen kon blijven en eten en slapen, zelfs al moest er een tent in de woonkamer opgezet worden. Als we het na afloop maar weer opruimden. Snoepjes Eén keer in de twee weken fietsten we naar oma. Dat was ver, ongeveer achttien kilometer. Voor onderweg mochten we snoepjes uitzoeken in de winkel. Iedere keer als we bij een bepaald punt waren, mochten we een snoepje eten – daar keken we echt naar uit. Mijn opa’s en oma’s leven allemaal niet meer. Ik had een goede band met ze, voor zover je dat beseft als kind. Als ik aan ze terug denk zie ik ze trots naar ons kijken, als we binnenkwamen of aan het spelen waren. Het was altijd druk, ik heb veel neefjes en nichtjes. Iedereen wist: op zondag om 16.00 uur worstenbroodjes eten bij oma. Dansen Ik doe al sinds m’n vierde aan jazzdance. Met onze groep hebben we een paar jaar geleden zes optredens gegeven in China. De bigband uit Veghel was uitgenodigd door een Chinees die culturele uitwisselingen organiseert. Alleen muziek vonden ze saai, dus werden wij meegevraagd. We zijn een heel hechte groep, het is altijd kletsen en lachen als we elkaar zien. Ik ga nog iedere vrijdag terug naar Erp voor de training en een paar weekenden per jaar voor optredens.

 

Nu

Treinen Mijn vriend studeert technische bedrijfskunde in Groningen. We hebben dus een goede band met de NS. We zien elkaar één keer in de twee weken en dan nog geen 24 uur. Het is echt niet leuk, maar als we elkaar weer zien is het zó leuk dat we het gedoe even vergeten. Het gaat goed zolang je elkaar geen verwijten maakt als de ander een keer niet kan. We kennen elkaar van de middelbare school, zaten bij elkaar in de klas. In het begin waren we gewoon vrienden. Iedereen vond ons leuk samen, daar werd ik opstandig van. Ik dacht: dat bepaal ik zelf wel. Twee jaar later sprong de vonk over. Ik wil altijd graag de controle houden, hij niet en daardoor kan ik ook beter loslaten. Hij is nieuwsgierig, intelligent en we kunnen enorm met elkaar lachen. Hij is mijn rustpunt, als we samen zijn valt al het andere weg. Scriptie Voor mijn masterscriptie doe ik onderzoek naar een behandeltechniek voor spreekangst. Studenten die bang zijn om voor grote groepen te spreken krijgen deze behandeling om te zien of het werkt. Hoewel ik onderzoek leuker vind dan ik had gedacht, wil ik de klinische kant op. Met mensen werken heeft me altijd aangesproken. Ik ben ook altijd blij als vrienden me in vertrouwen willen nemen. Mustangh Ik wilde graag een bestuursjaar doen en ik vind Mustangh (een studentenorganisatie die het West Gonja District Hospital in Ghana ondersteunt en zorgt dat geneeskundestudenten uit Maastricht daar een coschap kunnen lopen, red.) een heel leuke organisatie. Ik had al eerder in de pr-commissie gezeten dus ik wist wat het inhield. Ik hou van de diversiteit en het feit dat je de verbinding bent tussen bestuur en anderen.

 

Straks

Reizen Ik ben mijn volgende reis aan het plannen: naar Zuid-Amerika. Ik ben dol op reizen. Afgelopen jaar heb ik door Zuidoost-Azië gereisd en van de zomer was ik in Albanië. Eerder ben ik in Zuid-Afrika, New York en Marokko geweest. Mijn vader houdt ook van reizen, maar mijn moeder is huismus nummer één, dus vroeger gingen we naar Frankrijk of Oostenrijk. Wel zijn we een paar keer naar Canada gegaan, om familie op te zoeken. Dat voelt voor mijn moeder als thuis, dan vindt ze het niet erg. Vervanger In februari ga ik iemand die met zwangerschapsverlof gaat, vervangen op mijn oude stageplek, een instelling voor verstandelijk gehandicapten. Ik ga werken als gedragskundige. Het is mijn eerste echte baan, dus ik vind het heel spannend. Ik weet niet hoe het zal zijn als ik alle verantwoordelijkheid heb, in plaats van alleen die van een stagiair. Tafel vol Over tien jaar heb ik hopelijk een leuke baan binnen dit vakgebied en de opleiding tot gz-psycholoog gedaan – ik wil me blijven ontwikkelen. Ik zou het niet erg vinden om terug naar Brabant te gaan, de mensen zijn er fijn en ik voel me er thuis. Maar wel in een stad. Erp is zo’n gat, daar kwam vroeger de bus niet eens in het weekend. Hopelijk zie ik die vent van mij dan vaker dan één keer in de twee weken. Dan wonen we samen en hebben we of beginnen we aan kinderen. De hele tafel vol. Eén kind is zo zielig, twee eigenlijk ook. Ik wil een beetje volume in huis.

 

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)