Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Gehaktballen draaien tijdens het zoomen

Gehaktballen draaien tijdens het zoomen Gehaktballen draaien tijdens het zoomen

Photographer:Fotograaf:

Illustratie: Simone Golob/ eigen foto SS

De tweede golf: Sarah Stutterheim

Ze heeft nog steeds restverschijnselen van de Covid-19 die haar in het najaar velde. Hoesten, kortademig. Vermoeid is ze ook ja, “maar komt dat door het virus? Wie is er niet moe?”, knipoogt Sarah Stutterheim, universitair docent aan de faculteit psychologie en neurowetenschap. Ze is een optimist. “Ik zoek zoveel mogelijk naar silver linings.” Dankbaarheid is er ook, hoe gek dat ook mag klinken. “De verschillende rollen die mensen vervullen zijn veel zichtbaarder geworden: moeder, vader, dochter, zoon, werknemer. Ik denk dat er daardoor meer begrip is.” Stutterheim schaamt zich dan ook niet als ze gehaktballen draait tijdens een informele Zoomvergadering met collega’s.

Oktober 2020. Er is een vriendinnetje van een van haar zoontjes – de oudste is 9, de jongste 6 –op bezoek. Echtgenoot Erik schotelt de kinderen een stukje vlaai voor. Het meisje is net aan haar eerste hap begonnen als mama voor de deur staat om haar dochter op te halen.
De in Canada geboren Sarah Stutterheim woont met haar gezin in Kanne, in België, en na een wekenlange sluiting van de scholen is de situatie eindelijk “iets normaler”. Bezoek van volwassenen is toegestaan, maar Stutterheim is voorzichtig, “echt super braaf.” Ze laat de moeder (zonder klachten) binnen. “Bovendien laat je iemand niet voor de deur staan terwijl haar dochter begint aan een stuk vlaai.” De moeder blijft hooguit een kwartier. Stutterheim houdt afstand.

Na een paar dagen krijgt ze een belletje: de moeder is positief getest. Een paar dagen later is Stutterheim ook ziek. Het hele gezin moet in quarantaine. “Ik dacht voorheen dat je geen corona kon krijgen van een vorkje of bord waar iemand van heeft gegeten, maar het kan in dit geval niet anders. Ik dacht wel nog, na het opruimen van het bordje: ik moet mijn handen wassen. Maar ja, dan ben je weer afgeleid en doe je het dus niet.”

Kater
Het waren pittige dagen voor de familie. “Ik had vooral hoofdpijn, alsof ik een kater had. Ook voelde ik druk op de borst. Op dag vier – mijn man werd ziek – ging het beter. Dacht ik. Maar helaas ging het weer bergafwaarts. Probeer maar eens afstand te bewaren van je kinderen. Nee, ik mag niet knuffelen, nee, ik kan je niet komen helpen. Dat was lastig.” Uiteindelijk hebben de zonen het ook gekregen, maar hun klachten waren mild. “Je voelt je ontzettend beroerd, maar je moet wel blijven zorgen. Opa en oma kun je niet inschakelen. We hebben heel veel tv gekeken.”

Halve marathon
Nog steeds komen de muren niet op haar af. “Ik houd ervan om thuis te werken, maar ik begrijp dat er collega’s zijn die andere behoeften hebben, die wel naar kantoor willen en onder de mensen willen zijn. Ik ben sinds maart twee keer op de faculteit geweest. We hebben een achtertuin, een huis waar we ons in verschillende ruimtes kunnen terugtrekken, we hebben elkaar om een babbeltje mee te maken en zijn graag buiten.”

Stutterheim loopt vier keer per week hard. In haar uppie. “Mijn man vindt het leuk om samen te gaan, hij is triatleet, maar ik heb het idee dat hij zich voor mij moet inhouden, haha, en bovendien vind ik het fijn om even alleen te zijn.” Ze traint voor een halve marathon, “je moet doelen hebben hè.” Last van kortademigheid heeft ze gek genoeg niet als ze hardloopt. “Misschien dat mijn longen opener gaan staan door de verhoogde hartslag.” Wel moet ze haar grenzen leren kennen. “Een enkele keer stort ik in als ik thuiskom. Dan ben ik te hard gegaan.” Onlangs nam ze een week vrij om uit te rusten. Een teken dat ze nog niet de oude is.

Sloffen
Vanuit de slaapkamer van een van haar kinderen zoomt ze met Observant. “Ik sta achter een tafel, ik wil niet de hele dag zitten.” Niet alleen vergaderingen woont ze zo nu en dan bij vanuit de slaapkamer. Ook geeft ze er colleges. Soms zelfs met sloffen aan. Privé en werk zijn geen gescheiden werelden. En dat is oké, vindt ze. “Dit is mijn leven, ik ben wetenschapper, maar ook moeder.” Dus als de jongens even hoi zeggen tegen collega’s, maakt ze daar geen enkel probleem van. Overigens heeft ze geprobeerd om een achtergrond in te stellen in Zoom, een foto van de faculteit bijvoorbeeld, maar dat werkt niet. “Kijk maar, ik lijk wel een zombie. Mijn ogen gaan raar staan.”

Flexibel
De afgelopen maanden heeft ze vooral geleerd los te laten. “Ik ben nogal van de controle en het planmatig werken, maar we moeten nu flexibel zijn. Scholen open, scholen dicht, in quarantaine, niet kunnen werken, uitstellen van deadlines.”
Hoe zit het eigenlijk met haar onderzoek? Psycholoog Stutterheim is geïnteresseerd in stigmatisering, in hoe mensen die een aandoening of ziekte hebben, bijvoorbeeld Hiv, worden gediscrimineerd.
Haar publicatielijst uit 2020 telt toch heel wat artikelen. “Fantastisch hé? Maar dat zijn artikelen uit 2019, die zitten vaak een tijdje in de pijplijn voordat ze worden gepubliceerd. Ik heb dit jaar veel tijd gestoken in de begeleiding van promovendi. Voor hen is het vaak lastig. Ik werk al vijftien jaar als onderzoeker, heb in zekere zin mijn credits een beetje verdiend, maar wat betekent het voor hen als hun onderzoek vertraging oploopt? Als de einddatum van hun contract in zicht is? Wat als zij voor een studie bijvoorbeeld geen interventiegroepen kunnen draaien vanwege Covid-19? Hoe lang moeten ze nog wachten? Wat dat betreft zit ik in een luxere positie, vertraging in projecten is een minder groot probleem.”

Top-down
Wat er gaande is in de wereld is verontrustend, zegt ze, maar Stutterheim laat zich er niet lam door slaan. “Ik lees en hoor het nieuws, maar ik word er niet emotioneel of bang van.” Ze heeft vertrouwen. Weer dat optimisme.
Tot slot het verschil tussen Belgen en Nederlanders. “De Belgische overheid is veel meer top-down. Het zijn virologen die beslissingen nemen. Daarbij denk ik als gedragswetenschapper ook af en toe: ‘Huh? Wat gebeurt hier?’. Nederlandse burgers lijken veel kritischer dan Belgische. Dat is mooi, maar daardoor zijn ze soms wel moeilijker te sturen.”

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)