Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

‘Laat even weten wanneer je thuis bent’

‘Laat even weten wanneer je thuis bent’

Photographer:Fotograaf:

Simone Golob

Mijn vader was in mijn tienerjaren mijn taxichauffeur. Hij bracht me ’s winters naar de handbaltrainingen en stond iedere zondagavond klokslag 23.30 uur op me te wachten in het uitgaanscentrum van ons dorp. Wij woonden buiten de bebouwde kom en dus mocht ik zodra het donker werd niet alleen van en naar huis fietsen.

Eenmaal student en op kamers in Nijmegen fietste ik redelijk onbekommerd door de stad na een avondje stappen. Wel met mijn fietsketting losjes over het stuur en dus bij de hand. Voor het geval dat.

En nu fiets ik al jaren - behalve in tijden van corona - dagelijks naar het werk: vijftien kilometer heen, vijftien terug. Zodra de wintertijd ingaat en het om 17.00 uur gaat schemeren, rijd ik in het donker. Liefst met zijn tweeën, soms noodgedwongen alleen.

Ik wil mijn vrijheid zoveel mogelijk bewaken en heb mijn eigen stilzwijgende regels opgesteld. Tot 20.00 uur fiets ik in mijn eentje naar huis, al neem ik dan vaker de iets langere weg door de kleine dorpjes zodat ik snel bij iemand kan aanbellen. Mijn telefoon zit op die ritjes niet, zoals normaal, weggestopt in mijn tas, maar in mijn jaszak. Hoor ik een auto of brommer aankomen, dan ga ik rechtop zitten en probeer me breed te maken, hopende dat de bestuurder me zal aanzien voor een man. Allemaal voor het geval dat. Na 20.00 uur laat ik de fiets staan, daar ligt mijn psychologische grens, dan wordt het te unheimisch.

Tot een week geleden dacht ik over dit alles nooit echt na. Het hoorde erbij. Maar dat is radicaal veranderd sinds de moord op Sarah Everard en de wake en protesten die daarop volgden. Deze jonge Britse ging na een bezoek aan een vriendin op 3 maart in Londen te voet naar huis, maar kwam daar nooit aan. Dagen later werd haar lichaam in een bos in Kent gevonden. Een politieagent wordt verdacht.

Tijdens de jongste redactievergadering even de gevoelens gepeild. De uitkomst: Maastricht is een relatief veilige stad, maar desalniettemin ‘wapenen’ ook mijn vrouwelijke collega’s zich bewust of onbewust als ze alleen de straat op gaan. Zo klemt de een in het donker haar huissleutels tussen haar vingers om - zo is het idee - zodra er gevaar dreigt een vuistslag uit te kunnen delen. De ander peinst er niet over om overdag - laat staan ’s avonds - in haar eentje te gaan hardlopen op de Pietersberg of de Lage Fronten.

Hoog tijd om te kijken hoe veilig studentes zich in Maastricht voelen. Kunnen zij zonder zorgen over straat? Wie op de Facebookpagina Sharing is Caring of het Instagramaccount Catcalls of Maastricht kijkt, weet dat Maastricht soms minder veilig is dan het lijkt. Mijn collega WD ging op onderzoek uit en sprak met studenten en bovengenoemde studentenorganisaties. Wat doen de gemeente en de UM? Lees het binnenkort.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)