Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik denk weleens: Jammer dat ik niet op zijn minst een hbo-opleiding heb gedaan"

"Ik denk weleens: Jammer dat ik niet op zijn minst een hbo-opleiding heb gedaan"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Dzon * Voornamen: Maria Theodora * 58 jaar * In het dagelijks leven: al veertig jaar medewerker vastgoed aan de UM * Woonplaats: Maasmechelen * Geboren in Maastricht * Burgerlijke staat: gehuwd met Waddy, zoon Yuri (25) en dochter Ivanka (28), die ook bij de facilitaire dienst werkt

Toen

Aan de wieg Het was 1973 toen Marijke Dzon(-Quaaden) als 18-jarig meisje werd aangenomen door de UM. 1973? Inderdaad: de UM bestond nog niet. Er was alleen een commissie die de komst van de UM voorbereidde, met daarin hotshots uit het onderwijs en het bedrijfsleven. Daar was Dzon secretaresse, een van de zes. “Voorzitter was Sjeng Tans, een heel aardige man. We waren ons zeer bewust van deze pioniersfase, maar we hadden het ook hartstikke druk. We kopieerden ons te pletter. Grappig is dat de UM’ ers van het eerste uur ook degenen blijken te zijn die het langst in dienst zijn gebleven.”     Latijn Ik kwam vers van de middelbare school, van het Jeanne d’Arc R.K. Lyceum voor meisjes in Maastricht. Latijn was mijn lievelingsvak. Het liefst wilde ik klassieke talen studeren, maar ik zag mezelf niet snel aan een baan komen. Een paar jaar eerder was de Mammoetwet ingevoerd die het gymnasium en het atheneum onderbracht in het vwo, waardoor de klassieke talen aan belang inboetten. Bovendien had ik al sinds m’n vijftiende een vriendje, die ik niet achter wilde laten. Ik heb niet echt spijt dat ik niet ben gaan studeren. Achteraf had ik wel gewild dat de decaan op de middelbare school me een duwtje in de rug had gegeven. Mijn ouders hebben me nooit iets in de weg gelegd maar ze hebben me ook niet achter de veren gezeten. Ze vonden het al goed dat ik het gym had gedaan. Nu denk ik natuurlijk weleens: ‘Jammer dat ik niet op zijn minst een hbo-opleiding heb gedaan.’ Ik vind het mooi om te zien dat er aan de UM zoveel meisjes studeren, en dat ze hun studie serieus nemen en afmaken. Zelf heb ik mijn kansen gepakt bij de facilitaire dienst, van secretaresse doorgegroeid naar projectmedewerker. Steeds op de afdeling vastgoed.    Oud Caberg Mijn voorkeur voor vastgoed heb ik van mijn vader, die werkte in de bouw. Ik groeide op in een arbeidersgezin en was enig kind. Mijn ouders waren streng, in die zin dat ik niet verwend werd. Ze wilden dat ik een net meisje werd, braaf was, volwassenen bijvoorbeeld niet in de rede viel. Tegelijk mocht ik al mijn vriendjes en vriendinnetjes mee naar huis brengen. Mijn moeder had een baan als kinderoppas, ze lette op een tweeling van een welgesteld Duits gezin, de ouders werkten allebei. Ik groeide op in de wijk Oud Caberg, wat toen een dorp was. Maastrichtenaren uit de binnenstad noemden ons boeren. Dat hoorden ze aan onze intonatie. We hebben het over de jaren zestig, zeventig hè. Maastricht was in de ogen van buitenstaanders een ingeslapen provinciestad, al beleefden we dat zelf niet zo.

Nu

Moeder Dzons vader is relatief vroeg gestorven, moeder leeft nog. Ze is 86, woont nog zelfstandig in haar flat maar heeft veel pijn bij het lopen. “Ik vind dat heel erg, vooral omdat we niks voor haar kunnen doen. Vroeger was ze heel mobiel en na de dood van haar man heeft ze de draad van haar leven goed opgepakt, ging ze met vriendinnen naar de film, fietsen, van alles. Zelfs nu nog neemt ze elke dag de lift naar beneden, gaat op het bankje zitten in de hal en maakt een praatje met andere flatbewoners. Maar goed, ze hoort ook slecht, ze is alleen, heel moeizaam allemaal. Laatst zei ze op een ochtend: ‘Voor mij hoeft het niet meer zo.’ Bewonderenswaardig vind ik dat ze ondanks de pijn nog kan lachen en belangstelling opbrengen voor anderen, zeker voor de kleinkinderen.” Wandelen We gaan geen blokje om hè, we lopen meestal tussen de 15 en de 20 kilometer. In vakanties gaan we de bergen in, naar de Alpen, de Dolomieten. We lopen dan zo’n duizend hoogtemeters per dag. De ruigste wandeling maakten we rond het Mont Blanc-massief, een tocht van tien dagen, 150 kilometer. Maar goed, dat is 35 jaar geleden. Angstige momenten hebben we ook weleens beleefd. In Zuid-Duitsland hebben we een keer tijdens een onweer onder een stuk plastic in de struiken gelegen.   Gepensioneerd Mijn man is sinds september gestopt met werken. Hij was docent informatica op de Zuyd Hogeschool. Spanningen geeft dat niet in huis. Integendeel, hij doet de boodschappen en kookt. Bovendien kunnen we nu ook door de week leuke dingen doen of een paar dagen met de caravan weg. Eigenlijk hadden we het zo gepland dat we tegelijkertijd zouden stoppen, maar in 2006 is de pensioenregeling veranderd. Ik moet nu nog vijf jaar.

Straks

Reorganisatie De facilitaire dienst zit in een reorganisatie, zegt Dzon. “Het wordt een ‘regie-organisatie’, wat betekent dat we meer klantgericht gaan werken. De medewerkers van de afdeling vastgoed worden in verschillende domeinen ondergebracht. De afdeling in haar huidige vorm verdwijnt, iedereen krijgt eind dit jaar nieuwe, naaste collega’s, en een nieuwe baas. Ik kan met iedereen goed door een deur maar jammer vind ik het wel.”    Bang Ik ben nergens bang voor. Nou ja, ik maak me weleens zorgen dat mijn gezondheid achteruitgaat en dat ik dan afhankelijk word van anderen. Zeker nu de verzorgingsstaat wordt uitgekleed en allerlei regelingen worden versoberd. Ik zou het verschrikkelijk vinden als mijn kinderen me moeten verzorgen. Ook maak ik me weleens zorgen dat er oorlog uitbreekt, er zijn zoveel brandhaarden tegenwoordig.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)