Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Kus

Kus

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

“Noem me maar gewoon Marrie”, zei Marrie. Ze had me even daarvoor gevraagd waar ik heen moest. Het bleek dat we de treinreis Maastricht-Amsterdam deelden. Marrie was een jaar of vijftig, zat naast me in de trein en had een nicotinegeel hondje genaamd Dex.

“Ik ben niet zo’n mensen-mens”, zei Marrie. “In Maastricht was ik op bezoek bij mijn broer. Een geschikte kerel, hoor. Maar na twee dagen heb je elkaar niets meer te zeggen. Dieren hebben gewoon zoveel liefde te geven. He, Dexie?”

Dex had grijze ogen vol met staar en reageerde nergens op. Ik vermoedde dat het beestje ook doof was.

“Het is een Maltezer leeuwtje”, ging Marrie verder, “ijzersterke hondjes. Dex is al vijftien jaar.”

Ik glimlachte en probeerde te vertellen dat mijn gezinshond zestien was geworden. Maar Marrie was niet geïnteresseerd in andere honden. Ze nam Dex op schoot. Van dichtbij zag ik ook de bruine, afgesleten tandjes en kregen de grauwe oogjes iets angstaanjagends.

“Gaat Dexie lekker met mama dit weekend duifies kijken op de Dam?” vroeg ze aan Dex en tegen mij zei ze: “Je mag hem best aaien hoor. Toe maar.”

Dex voelde een beetje vettig.

“Zoveel hebben we samen beleefd, toch ouwe Dex? Vijftien jaar samen. Geef mama eens een kus”, zei Marrie met getuite lippen.

Dex bleek niet doof te zijn en het werd mij allemaal iets te veel. Ik glimlachte en wees naar een studieboek en deed het komende anderhalf uur alsof ik studeerde. Ik hoorde Marrie zachtjes tegen Dex koeren en zag hoe ze het beestje voorzichtig aaide.

Op een gegeven moment keek ik op en ving Marrie’s blik. Ze leek iets te willen zeggen, maar eerst legde ze haar handen over de oren van het hondje. Ik hoorde hoe Marrie’s stem brak.

“Maandag krijgt Dex een spuitje.”

We reden Amsterdam Centraal binnen en Marrie stond op met Dex in haar armen. “Dank je wel”, zei ze en hield het hondje voor mijn gezicht. “Nou Dex, geef die lieve meid eens een kus.”

Ik tuitte mijn lippen niet, maar draaide mijn wang naar het beestje toe en zei: “Vooruit dan maar.” 

 

AMoraal

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)