Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Ik ben niet van adel, ook al denken veel mensen dat"

"Ik ben niet van adel, ook al denken veel mensen dat"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Wilms van Kersbergen * Voornamen: Petrus, Paulus, Cornelis (roepnaam Peter) * Geboren in: Deventer * 56 jaar * Burgerlijke staat: getrouwd met Emilie Hilbers, samen een zoon (17) en dochter (15) * In het dagelijks leven: hoofd Talencentrum Universiteit Maastricht * Woonplaats: Maastricht

Toen

Adel [Grinnikt] Ik ben niet van adel, ook al denken veel mensen dat. Mijn moeders naam Wilms dreigde uit te sterven en daarom is haar naam voor die van mijn vader geplakt. Dat is bij Koninklijk Besluit bekrachtigd. Er zijn nu zeven mensen die zo heten: mijn broer, ikzelf en onze vijf kinderen. Ton Ik ben de jongste uit een katholiek gezin van vijf kinderen. Een nakomertje. Mijn zusje Ton was een mongooltje. Ton ging met de taxi naar school in Raalte waar ze leerde lezen. Ik was als kind jaloers op die taxiritjes, zeker als er weer een grote bruidsauto voor kwam rijden. Zo wilde ik ook naar school. Ton kon heel veel zelf, was lange tijd fit. ‘Ik ben goed te pas’, zei ze dan. Als we met het gezin ergens heen gingen, keken de mensen, dat vond ik moeilijk. Je wilt niet dat het bijzonder is om zo’n zusje te hebben. Ton hoorde gewoon bij ons. Ze stierf toen ze 54 was. Vader Op mijn vijftiende, ik zat op het vwo, kreeg mijn vader een zwaar herseninfarct. Hij had net zijn vijftigjarig jubileum bij de bank gevierd en zat vlak voor zijn pensioen. Als vijftienjarige was hij daar begonnen, hij had zich opgewerkt tot de tweede man van de bank. Van de ene op de andere dag belandde hij in een rolstoel, kon niet meer spreken, niet meer autorijden. Maar hij bleef genieten van het leven, las de krant, volgde het nieuws, was heel belangstellend. Doordeweeks woonde hij in een tehuis, in de weekenden was hij thuis. Ik hielp mee met alles, werd vanaf mijn achttiende zijn chauffeur. Ik heb nooit gepuberd, het zit niet zo in mijn aard, maar er was ook weinig ruimte voor. Ik kreeg al jong een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Je helpt, dat doe je. Het komt niet in je op om het niet te doen. Roeien Ik vond schoolsporten altijd verschrikkelijk. Zeker voetbal. Vreselijk dat lichamelijk contact. Gelukkig houdt mijn zoon ook niet van voetbal want ik zag me niet ieder weekend langs het veld staan. In Oxford heb ik leren roeien. Ik was daar een jaar op uitwisseling tijdens mijn studie Engels in Groningen. Eenmaal terug in Nederland ben ik gaan wedstrijdroeien in een heren acht. Ik roei nog steeds en heb mijn zoon Daniël er ook toe bekeerd. We zitten nu samen in een boot. Docent Engeland was geweldig, iedere week moest je van de tutor een aantal boeken lezen en daar een essay over schrijven. Dat lazen we – in ons klasje zaten drie studenten  - dan aan elkaar voor. Heel inspirerend. Tijdens mijn studie in Groningen waren lang niet alle stafleden enthousiaste docenten. Op de eerste dag kregen we te horen: kijk naar links en naar rechts. Het merendeel van jullie zal de eindstreep niet halen. Ik vond dat zo sarcastisch en dacht: ik bepaal zelf wel of ik hier volgend jaar nog ben. Ik haalde mijn bul en ging terug naar Engeland voor een master linguistiek.

Nu

Carriére Ik ben nooit zo met mijn carrière bezig geweest. Ik voel me een zondagskind, er kwam steeds weer iets op mijn pad. Na een dikke 10 jaar onderwijs (Vertaalacademie), kwam er een baan als projectleider bij de vertaalafdeling van Medtronic. Na 17 jaar werd ik daar ontslagen en zag in dezelfde periode deze baan aan de UM. Ik houd van de combinatie van onderwijs, onderzoek, jongeren. Ik heb nu geen tijd om les te geven, maar zou zo weer de klas in kunnen stappen.  Balans  Mijn werk staat op een gedeelde eerste plaats. Ik streef naar een goede balans tussen werk en privé. Weekend is weekend.  Vakantie is vakantie. Mijn mail checken in het weekend? Ik zou liegen als ik zeg dat ik dat nooit doe, maar ik probeer het te laten.  Blauw Mijn glas is altijd half vol. De lucht is helder blauw, ik ben een gelukkig mens. Al is mijn wereld niet helemaal onbewolkt. Ik zou willen dat het Talencentrum nog meer op de kaart komt als HET universitair centrum voor taalonderwijs en dus een structurele rol in het onderwijsprogramma krijgt. Ik hoef niet voor mezelf te scoren, maar we mogen wat meer voor onszelf opkomen en wat ondernemender zijn. Laten zien wat we waard zijn.

Straks

Banneux
 Ik wil dit voorjaar samen met mijn dochter in een dag naar Banneux lopen: 42 kilometer. Een soort sponsortocht. Laetitia gaat deze zomer via school naar Zuid-Afrika voor een uitwisseling. Ze moet 1800 euro bij familie en vrienden zien op te halen. We zijn nu aan het trainen, ik geniet daar van: je praat wat, je ziet wat, je bent samen. Dat deed ik vroeger al met mijn ouders. Ik vind het mooi om dat nu weer door te geven. Pensioen Ik hoop dat ik op mijn 62ste- 63ste kan stoppen met werken en nog een hoop jaren in goede gezondheid van het leven kan genieten. Ik wil niet direct een wereldreis maken, maar ik wil graag meer tijd krijgen, weg van de waan van de dag. Ik heb mijn vader als voorbeeld. Het is niet vanzelfsprekend dat je in goede gezondheid 80 wordt.

 

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)