Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"In Schweiberg zijn we verliefd geworden op het landschap"

"In Schweiberg zijn we verliefd geworden op het landschap"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Janssen * Voornamen: Jacobus, Jozefus, Gerardus (roepnaam Jaap) * 47 jaar * In het dagelijks leven: programmamaker Studium Generale * Woonplaats: Eys * Geboren in Oranjestad, Aruba * Burgerlijke staat: samenwonend met Eline, dochter (12) en zoon (15)

TOEN
Oranjestad Mijn vader was leraar Nederlands en reageerde op een vacature in Oranjestad. Met mijn moeder – zij studeerde aan het Conservatorium, maar brak haar studie af – vertrok hij voor een jaar of tien naar de Nederlandse Antillen. Ik ben in Oranjestad geboren, maar kan me niet veel meer herinneren. Ik was vier toen we naar Nederland teruggingen. Mijn ouders hadden liever dat mijn broer en ik hier naar school gingen, daar lag de toekomst. We kwamen terecht in Midden-Limburg, in Helden-Panningen en snel daarna in het dorp Neer. Ik heb een heel plezierige jeugd gehad. We woonden op een boerderij – mijn ouders hadden die erg mooi opgeknapt, een paradijs – buiten het dorp aan een landweg. Ik speelde met kinderen uit de buurt, we verstopten ons tussen de hooibalen in de schuren van omliggende boerderijen.

Boekenvak In huis stond een grote boekenkast met de meest prachtig gebonden boeken. Mijn vader las als leraar Nederlands veel, net als ik. Nabokov bijvoorbeeld, en Reve. Op mijn vijftiende wist ik dat ik het boekenvak in wilde. Na de Havo ging ik het huis uit, op kamers in Eindhoven. Op het grafisch lyceum leerde ik hoe boeken werden gedrukt en wat daar allemaal bij komt kijken. De eerste paar jaar deed ik een avond-vwo erbij, maar uiteindelijk liet ik dat erbij zitten. Ik wilde het uitgeefvak in en ben de Frederik Muller Akademie in Amsterdam gaan doen, een studie voor boekhandel en uitgeverij. Ik leerde er Eline kennen. Ze zat een jaar boven mij. Nee, het was niet liefde op het eerste gezicht. We zagen elkaar af en toe en op een gegeven moment sprong de vonk over. De academie huisde in een oud grachtenpand –  kleine klasjes, marmeren ornamenten en onderin een grote kantine waar geweldige schoolfeesten plaatsvonden.

Uitgeverijen We hebben zo’n tien jaar in Amsterdam gewoond. Ik werkte er als freelance redacteur bij verschillende uitgeverijen, Querido, Prometheus, Bert Bakker. Athenaeum-Polak & Van Gennep was mijn eerste. Ik had er stage gelopen en het was een droom die uitkwam. Al die mooie boeken, klassiekers uit de wereldliteratuur, werden daar uitgegeven. Had ik trouwens het geld gehad, dan had ik de studie Nederlands, waar ik na de Frederik Muller Akademie mee ben begonnen, afgemaakt. Ik had nog één jaar studiefinanciering  en wilde die goed gebruiken. Ik heb er veel aan gehad. Ik heb geleerd om als redacteur te kunnen beargumenteren wat er aan een tekst schort. De boeken die we hebben verzameld door de jaren heen – als redacteur mocht je die gratis meenemen – staan nu in de kelder. Zonde? Tja. Waar moeten we ze allemaal kwijt?

Eyserheide Ons eerste kind werd geboren, we woonden op een heel klein een-kamer-appartementje in Amsterdam. Ik voelde me opgesloten. Er was geen andere geschikte woonruimte te vinden in de stad. We keken ook in de omgeving, maar we bedachten toen: als we toch buiten willen wonen, waarom dan niet in Zuid-Limburg? We gingen wel eens weekendjes weg met vrienden. Dan logeerden we in een oude boerderij in Schweiberg, bij Mechelen. Daar zijn we verliefd geworden op het landschap. We namen een zaterdagabonnement op Dagblad De Limburger – dat viel op dinsdag in de bus – en bekeken alle vacatures en woningen. Op een gegeven moment stond er iets van ‘woning te huur bij Heerlen’. Wij dachten: Heerlen? Nou nee. Toch zijn we er later op teruggekomen en gaan kijken waar het nu echt lag. Dat bleek Eyserheide te zijn, een gehucht met nog geen dertig huizen. Onze Amsterdamse verhuizers – van die rouwdouwers die we de dag van te voren nog dronken over straat zagen lopen– vroegen zich werkelijk af wat we hier te zoeken hadden. Wij vonden het geweldig. Veel saamhorigheid in zo’n gehucht: je moet elkaar helpen. Ik weet nog dat we voor een zilveren bruiloft op een avond met z’n allen gingen knutselen aan de versieringen. Voor ons een totaal nieuwe ervaring.

NU
Piano Uiteindelijk zijn we in Eys beland. Het is een klein dorp, we hebben zelfs een Facebook-groep. Ik probeer zoveel mogelijk te kopen bij de lokale bedrijfjes, de groente-en fruitzaak, de supermarkt, de bakkerij. Ik vind het mooi dat ze er nog zijn. Recent heb ik mijn pianoles weer opgepakt, ook bij een leraar in het dorp. Vroeger speelde ik veel piano. Het lukt nu ook wel weer, maar mijn vingers zijn stroever geworden. Ik houd van klassieke muziek, maar ga net zo graag naar een popconcert in Brussel. Dit weekend ga ik naar Keulen, naar een concert van Balthazar, een Belgisch bandje. Een tijd geleden zijn we naar Wagners Ring des Nibelungen geweest in het theater in Heerlen. Dat was een combinatie van marionettenspel met muziek van het Nederlands Blazersensemble.

Studium Generale Bij Studium Generale ben ik begonnen – ook alweer een jaar of tien geleden –  als pr- en communicatiemedewerker, maar sinds een tijdje programmeer ik vooral Engelstalige lezingen en debatten. De universiteit is internationaler geworden en we hebben daar ook onze programmering op moeten aanpassen. Ik werk veel met studenten, organiseer debatcafés waarin we wetenschappers uitnodigen. Studenten denken mee en wij vertalen het naar wat mogelijk is. Dat is erg leuk.

Borgen Mijn zoon heeft een krantenwijk waardoor wij gratis De Volkskrant hebben. Die lees ik graag, maar ik heb geen voorkeur. Hiervoor hadden we de NRC en NRC Next. En af en toe neem ik een proefabonnement op een tijdschrift, zoals De Groene. Als ik met leesvoer voor de open haard zit, ben ik volkomen gelukkig. En natuurlijk – schrijf maar op – na een voldane werkdag, haha. Ook kijken we met de kinderen regelmatig naar series als Borgen – mijn zoon is erg geïnteresseerd in politiek – of Homeland. Laatst was de Deense historicus en schrijver Bo Lidegaard in Maastricht voor een lezing en toen we vooraf met hem aan tafel zaten, ging het in eerste instantie over Borgen. Ik dacht nog: Jeetje, die man denkt waarschijnlijk, niet alwéér over Borgen.’”

STRAKS
No-future generatie Ik ben van de no-future generatie. Ik ben opgegroeid in de jaren tachtig, een donkere tijd, crisis. Ik was nog net te jong om het echt mee te maken, maar ik herinner me die sfeer erg goed. Ik ben niet iemand die zijn toekomst gaat zitten plannen. Misschien gaan we op een gegeven moment wel weer terug naar de stad, maar dat kan net zo goed Maastricht zijn. Of weer Amsterdam. Zolang ik het hier leuk vind, blijf ik hier wonen.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)