Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Hobbelensobbel

Hobbelensobbel

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

De zaal is donker. De volgende spreker wordt het toneel opgeroepen. Een Belgische bioloog, hij spreekt over humor in het dierenrijk. Hij gaat achter de microfoon staan en rommelt wat met de papieren in zijn handen. Een avond over humor in het theater, ik kwam om te lachen. Mijn voorkeur gaat uit naar schunnige liedjes, dus ik ben vrij sceptisch over deze bebrilde meneer. Maar vanaf zijn eerste woord ben ik verliefd.

Zijn zachte Vlaams waarin hij spreekt over de bonobo aap en waarom mensen niet lachen als ze zichzelf kietelen, houdt me gevangen. Zijn uiterlijk is niet van belang, wat hij zegt niet, maar hoe hij iets zegt. Geen wonder dat onze zuiderburen altijd ‘10 voor taal’ wonnen. Ik sluit mijn ogen en laat me door de lijzige woorden een fantasie in wiegen. Appelsien, gazet, kurieus. Ik zie hoe we samen met vlindernetjes in een grasveld vol bloemen beestjes vangen. Ze onder een loep bekijken en hoe hij mij vertelt over de wondere wereld van de kokkepel. Ajuin, zottekop. De vlindertjes prikken we dan aan speldjes en we ontleden een regenworm. “Ik zie u graag”, vertelt hij me, “ik heb u lief”. Dan gaan we samen eten, lekker bourgondisch. Echt Vlaams. We lopen door de straten van Gent. Besnorde worstenmakers en bolle bakkersvrouwen groeten ons. Onze schoenen weerklinken op de kinderkopjes. Babbelen, selder, hobbelensobbel. Maar dan komen we aan bij een frietkot en moet ik hem vertellen dat ik niet van friet houd. “Amai, ge gaat me nu toch niet vertellen dat u geen pattatekes lust?” vraagt hij verschrikt en gaat met zijn handen door het haar. “Maar hallee” zegt hij met een frons.

Hallee? Amai? Dit gaat dus niets worden. Ik open compleet gedesillusioneerd mijn ogen.

De bioloog rondt zijn verhaal af met een anekdote over lachende dolfijnen. Het publiek geeft hem een daverend applaus en ik kruip blozend wat verder in mijn stoel. Gelukkig is het donker. “Leuk he? Dat Vlaams?” vraagt het vriendinnetje naast me. Ik knik en probeer mijn gezicht in de plooi te houden. Dan komt Katinka Polderman het toneel op. Zij is mijn redding. Een meisje met een gitaar, een harde ‘g’ en schunnige liedjes.

AMoraal

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)