Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"Heerlijk, dat vrijheidsgevoel, met je gezicht in de wind"

"Heerlijk, dat vrijheidsgevoel, met je gezicht in de wind"

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Van Hoesel * Voornamen: Constantinus (Stan) * 53 jaar * In het dagelijks leven: Hoogleraar operations research * Woonplaats: Maastricht * Geboren in Tilburg * Burgerlijke staat: sinds twee jaar met vriendin Katinka, twee zonen uit eerder huwelijk: Clint (16) en Boyd (12)

Toen

Dik In de tweede klas lagere school, nu groep vier, demonstreerde de onderwijzer wat gewicht inhield. Hij had een weegschaal meegebracht die ze in slachthuizen gebruiken, met zo’n vleeshaak. Hij riep een paar kinderen naar voren en tilde ze aan de haak op. Daarboven kon je dan, als op een thermometer, het gewicht aflezen. ‘Nog eentje dan’, zei hij. ‘Wie zullen we nemen?’ ‘Stan’, riep de klas. Dus ik naar voren, ga aan die haak hangen, en er gebeurde niets. Hij heeft mij nooit van de grond gekregen, zo dik was ik. Niet lang daarna moest ik op advies van de huisarts op een sportclub. Mijn vader was een verstokte Willem II-fan, dus het werd voetbal. Ik kwam in de verdediging terecht maar was te lui om een stap te verzetten. Er was geen enkele trainer die enig talent in me zag, wat niet onterecht was. Ik ben nooit gepest maar ik was daar ook niet erg gelukkig, al verbeterde de sfeer toen mijn jongere broertje twee jaar later in het team kwam. Afvallen Op mijn twaalfde at ik ineens bijna niets meer. Het leek wel of ik anorexia had. Ik hield zelfs lijsten bij van het aantal calorieën dat er in producten zat. Waarom? Ik wilde niet meer dik zijn. Sindsdien ben ik ook fanatiek gaan sporten. Ik was goed in atletiek, vooral in hoogspringen en in kogelstoten. Wat een grappige combinatie is omdat je voor het een licht en voor het ander juist zwaar moet zijn. Wereldvreemd Ik had veel vriendjes, maakte makkelijk contact maar tegelijk was ik wereldvreemd, met mijn gedachten elders. Ik was goed in wiskunde en zat soms in mijn hoofd wiskundige puzzels op te lossen. Maar niet altijd natuurlijk, soms was ik gewoon in mezelf gekeerd. Ik weet nog dat ik een keer met de motor weg wilde. Ik zette mijn helm op, zwaaide naar mijn vader, die ondertussen krom lag van het lachen. Bleek ik op mijn fiets te zitten. Eigen bedrijf Mijn moeder was huisvrouw en mijn vader constructietekenaar bij een metaalbedrijf. Een doorsnee arbeidersgezin in Tilburg. Toen ik zes was, richtte mijn vader een eigen bedrijf op in metalen ramen en deuren. Sindsdien zagen we hem thuis een stuk minder. We gingen vaak koffie drinken op kantoor. Ik deed daar ook vakantiewerk. Voor lassen en boren had ik geen talent, maar ik had wel het typediploma en hield me bezig met de administratie. Motor Mijn liefde voor motoren begon op mijn 18e. Heerlijk, dat vrijheidsgevoel, met je gezicht in de wind, in jezelf gekeerd. Zelfs als iemand achterop zit, want een gesprek voeren gaat niet echt lekker. Ik ben twee keer op vakantie gegaan met een vriendin achterop, een drama, kan ik je zeggen.

Nu

Organiseren Ik heb wiskunde in Eindhoven gestudeerd en in 1994 via Rotterdam, Tilburg en wederom Eindhoven in Maastricht terecht gekomen. Ik heb altijd heel veel onderzoek gedaan maar sinds een jaar of zes ben ik meer aan het organiseren, masteropleidingen aan het opzetten en projecten met het bedrijfsleven aan het vormgeven, waaronder de Smart Services Hub in Heerlen. Gescheiden In 2003 zijn mijn vrouw en ik uit elkaar gegaan. De kinderen waren toen 5 en 1. In het weekend waren ze bij mijn vrouw en de resterende vijf dagen bij mij. Nee, dat was nauwelijks te combineren met m’n werk. Behoorlijk vermoeiend. Als ik de kinderen naar bed bracht, viel ik zelf soms ook in slaap. Ondertussen vroeg de visite zich in de woonkamer af waar ik bleef. Veel opvang verliep via de buren, vrienden, de bridgeclub. Nu ben ik samen met een vrouw  die ook twee kinderen heeft en over de grens in Vlijtingen woont. Bridgen Alle bridgers overschatten zichzelf, vinden zichzelf hartstikke goed. Dat geldt niet voor mij, ik denk dat ik aardig zicht heb op mijn niveau. We zaten een keer met z’n vieren bij mij thuis, met onder meer Harm Hospers (dean UCM). We hadden drie uur gespeeld en toen eindeloos nagekaart. Mijn ex-vrouw schetste dat zo: de hele avond zeggen ze geen woord en daarna doen ze alsof er de mooiste dingen zijn gebeurd. Een rake typering. Bij schaken zie je tenminste nog de inspanning op de gezichten van de deelnemers maar bij bridgen gebeurt op het oog eigenlijk helemaal niks.

Straks

Doelen Ik zou graag willen samenwonen met mijn vriendin, maar het heeft wat voeten in de aarde omdat haar kinderen in België op school zitten en die van mij in Maastricht. En wat voor huis kies je dan? Eentje voor zes personen terwijl je weet dat de kinderen over een paar jaar uitvliegen? Lastig. Verder zijn er geen dingen die ik per se verwezenlijkt wil zien voordat ik dood ga. Behalve dat de kinderen goed terechtkomen. Al met al vind ik de zin in het leven belangrijker dan de zin van het leven. Oud Ik heb geen probleem met ouder worden, al merk je natuurlijk wel dat je aftakelt. Mijn collega bij kennistechnologie, Antoon Kolen, zei altijd dat het leven steeds mooier wordt met het klimmen der jaren. Maar als je vroeg wat dan precies zoveel mooier werd, dan kon hij niks bedenken. Ach, ik neem het leven zoals het komt. Weet je wat het in mijn geval makkelijk heeft gemaakt: ik kon maar één ding en dat was wiskunde. En dat is iets wat ik nog steeds ontzettend leuk vind.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

2016-02-19: Albert
Het leukste stukje van/over Stan dat ik ooit gelezen heb!

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: