Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De filmgelofte van soberheid

De filmgelofte van soberheid

Film: Ida

Het verhaal: Polen, 1962. Anna staat op het punt om haar geloften van kuisheid, armoede en gehoorzaamheid af te leggen bij het klooster waar ze tijdens de Tweede Wereldoorlog als wees werd opgenomen. Enkele dagen voor haar wijding krijgt ze volkomen onverwacht te horen dat haar moeders zus Wanda nog leeft. De profane Wanda neemt Anna mee op een reis naar het Poolse platteland, een zoektocht naar de waarheid over Anna’s ouders. De onthulde familiegeheimen blijken dermate confronterend dat Anna gaat twijfelen over haar toekomst.

Een Pools pareltje, want:

- Regisseur Pawel Pawlikowski koos een filmstijl als het kloosterleven zelf: sereen, sober en streng. In bloedmooie zwart-wit beelden – er komt werkelijk niet één frame voorbij dat je niet in een museum zou kunnen tentoonstellen – vertelt hij over de zoektocht van een jonge vrouw naar haar identiteit. Pawlikowski’s aanpak resulteert in pure cinema, waarvan je de ontroering - net als bij de fameuze T-slag van Jerommeke - pas enkele uren na het verlaten van de bioscoopzaal in volle omvang ervaart.

- Waar in recente films als Oh Boy en Nebraska de keuze voor zwart-wit veeleer een artistieke pose leek, voelt het in Ida volkomen natuurlijk.

- Ida drijft op de tegengestelde karakters van Wanda en Anna: een verbitterde en eenzame vrouw die zuipt en rookt als een ketter versus een naïeve maar intelligente jonge vrouw die de echte wereld niet kent. Hoer versus heilig boontje. Mijn sympathie lag vanzelfsprekend bij het cynische drankorgel Wanda, die haar nicht voorhoudt dat ze de vleselijke liefde echt een keer moet proberen, omdat het anders ook geen opoffering is om seks achterwege te laten. En nu we het over seks hebben: ik dien op te biechten dat ik behoorlijk onkuise gedachten heb gehad tijdens het kijken naar Anna: dat engelachtige gezicht, die ogen, dat ongelooflijk sexy kuiltje in haar kin…

Beklaag je bij het Polenmeldpunt, want:

- Een trage zwart-wit film over een Poolse non in de jaren zestig? Zijn ze bij Observant helemaal gek worden?

Het salomonsoordeel: Een bloedmooie, verstilde zwart-wit film over de kruispunten op ons levenspad, en over de illusie dat je de eindstreep van het leven moreel ongeschonden kunt halen.

Mark Vluggen

Check the full film programme here: Lumière

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)