Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Blondie waarheen?

Blondie waarheen?

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Nog steeds loop ik in mijn berichtgeving achter door de geringe frequentie van verschijning van Observant. De rel rond Wilders en het door hem geplande afscheid van vele, zo niet alle Marokkaanse Nederlanders is te interessant om snel in het vergeetboek te raken. Al op de eerste avond na Geert zijn ongepast optreden was ik verrast door de hoogst simpele samenvatting die zowel in de politiek als daarbuiten van zijn verbale oprisping werd gegeven. Die bestond daaruit dat hij het niet had over soorten Marokkanen die hij wilde verwijderen, maar over Marokkanen in het algemeen. Hem dat te verwijten is onderdeel van het gebruikelijke politiek gekrakeel waarbij men tegenstanders pseudojuridisch op hun woorden aanpakt. Met de finesses van hoe-het-hoort in de heilige hallen van de democratie en de rechtspraak heeft W. weinig op. Toch heeft hij minstens drie grenzen overschreden.

Louise Fresco schreef vorige week een column in NRC Handelsblad waar ze mij het gras welsprekend voor de voeten wegmaait. Het meest vileine deel van W.’s optreden is het slot. Minzaam glimlachend, schrijft Fresco, zegt hij op het geloei van de foute mannen in het café om minder Marokkanen: “Dan gaan we dat regelen.” Hoe zo regelen? Al acht jaar kan hij wetsvoorstellen indienen om hem passende maatregelen tot beleid te maken. Nooit gebeurd. Wat bedoelen u en ik als we iets gaan ‘regelen’? Soms betekent het dat wij zaken voortvarend ter hand nemen. Nogal eens op een manier die juist niet spoort met de bestaande regels. Wat had W. in gedachten?

De tweede grens die W. overschrijdt is die van de openbaarheid. In het openbaar worden mensen geacht anderen, althans alle Nederlanders, als gelijken te beschouwen. Discriminatie is strafbaar en ongepast. Wat wij thuis, in het café, achter de kleedkamerdeur, allemaal beweren, is onze zaak. Bij teleurstelling en overwinning moet de stoom van de ketel. Het caféballet van de scanderende foute mannen hoort in die sfeer thuis. Daarvoor had W. zich naar eeuwenoud gebruik kunnen excuseren.

Resteert de derde grens. W.’s optreden was niet de grootspraak van een overwinnaar. In Almere en Den Haag had de PVV het slechter gedaan dan verwacht. In dat café stond geen voldane populist die de boel aan zijn laars lapt. Wel een getergde narcist die het niet kan verkroppen. Zoals Fresco schrijft: “Hoe dichter bij het einde, hoe grover de middelen.”

Hans Philipsen

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)