Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Nuance

Coassistent Anna Verhulst schrijft iedere twee weken een column over het leven in een ziekenhuis. Hoe kijkt een aankomend arts aan tegen de dagelijkse praktijk in de gezondheidszorg? Deze week: een opmerkzaam arts kan via de kleinste details een diagnose stellen, maar daar voelt Anna zich nog niet klaar voor.

“Rook je dat?” vraagt de arts mij, zodra de patiënt de deur achter zich dicht getrokken heeft. Ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft. Hij kijkt op van het computerscherm. “Die geur die uit zijn mond kwam, dat was alcohol. Die man is een alcoholist. Daarom heeft hij ook zo weinig last van duizeligheid bij deze medicijnen: zijn evenwichtsorgaan is door alle alcohol al veel meer gewend.” Ik kijk hem bewonderend aan; wat scherp!

“Let op”, zegt hij, als we de volgende patiënt roepen en haar vanuit de wachtkamer naar ons toe zien lopen. “Zie je haar wankelen? Ze gaat ons straks vertellen dat ze zo weinig gevoel in haar voeten heeft. Bijwerking van de behandeling.” En ja hoor, de vrouw neemt dankbaar plaats in de stoel in de spreekkamer en steekt meteen van wal: “Het valt allemaal niet mee, dokter, ik voel bijna niks meer aan mijn voeten, zo vervelend…”.

Ik maak de mentale notitie dat een medisch consult voor een arts al op de gang begint.

In populaire tv-series zoals House en Sherlock zijn de hoofdpersonages al net zo opmerkzaam als deze arts. Vieze vingernagels zijn een belangrijke aanwijzing voor wat de oorzaak van hoofdpijnklachten is, en een dure telefoon met krassen wijst op een slechte familierelatie. Deze briljante personages leveren steengoede televisie op, maar zoals doorgaans het geval is, is de realiteit vaak toch een stuk genuanceerder.

Want zo kan er bij een vreemde geur uit de mond van een patiënt ook sprake zijn van een acetongeur. Dit gebeurt wanneer het menselijk lichaam in hoge mate vet verbrandt om aan de benodigde energie te komen, bijvoorbeeld bij extreem afvallen. Toch weer iets heel anders dan iemand die een drinkprobleem heeft. Iemand die struikelt kan ook gewoon onhandig zijn - ondergetekende spreekt hier uit eigen ervaring - en hoeft niet per definitie een gevoelsstoornis aan de voeten te hebben. Het leggen van dergelijke verbanden valt of staat doorgaans dan ook met de ervaring van de beoordelaar, de voorkennis over de patiënt en het inzicht in het ziektebeeld en de behandeling.

Dus toch nog maar even de televisie uitzetten, en de avonturen van House en Sherlock verruilen voor de leerboeken van Stehouwer en Robbins. Alles op z’n tijd.

Anna Verhulst

Anna Verhulst (22) is coassistent en schrijft deze tweewekelijkse column op basis van haar eigen ervaringen in de gezondheidszorg.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)