Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Allen die vallen

Allen die vallen

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

(Waarschuwing: mijn bijdrage bevat zelfplagiaat.) Deze weken zit ik in de middag thuis. Ook bij prachtig weer. Het mag dan vastentijd zijn, de weken van het Vlaamse wielrennen maken alles goed. Voorjaarsklassiekers: smalle heuvelachtige wegen, geplaveid met kasseien, waarlangs modderige gootjes. Omzoomd met liefhebbers die net op tijd terugdeinzen. De helden, de flandriens, zijn allang niet alleen meer Belgen. Forse lieden ongeschikt voor het klimmersvak, die al stoempend de kasseien terug in het wegdek drukken. Die kilometers lang tegen wind en regen in kunnen rijden. Die onder stof en modder, met gescheurde broeken en schrijnende schaafwonden, arriveren. Vroeger reed de winnaar na de huldiging nog honderd kilometers naar huis om het vee te melken. Al goed: zoals het vroeger was, zo is het nooit geweest. Maar voor en na de Ronde van Vlaanderen vindt nog steeds een wekenlang volksfeest plaats. Zal het altijd blijven?

Natuurlijk niet. De globalisering van het wielrennen heeft veel veranderd. De renners komen allang niet meer in maart en april voor het eerst in het strijdgewoel. Sommigen hebben al getriomfeerd in de Ronde van Qatar of de Tour Down Under. Men rijdt alleen mee om kilometers te maken. Of helemaal niet, vanwege het jaarprogramma. Met deze ontwikkelingen, inclusief het gelinkebal van de sterke ploegen, valt te leven. Wat niet kan blijven doorgaan is het aantal valpartijen met vaak grote gevolgen. Het is geen pretje om met tientallen tegelijk tegen het wegdek te kwakken of gelanceerd te worden in een betonnen goot. Iedereen heeft een mening over het verschijnsel. Iedereen vergeet daarbij dat een complex gebeuren geen monocausale oorzaken kent. Het zoeken moet gericht zijn op omstandigheden die voor verandering in aanmerking komen. Dat de renners zich moeten gedragen en het publiek niet in de weg moet lopen, zijn onzinnige blaamwerpende diagnoses die geen blauwe plek of gebroken sleutelbeen voorkomen. Al jaren is bekend dat één complex van maatregelen op de duur onvermijdelijk is. Minder deelnemers, kleinere ploegen, lagere snelheden door standaardisering van de fietsen, zouden onderdelen van een uitvoerbaar plan kunnen zijn. Allen die vallen is een hoorspel van Samuel Beckett. Op een mooie dag voor de paardenrennen verzucht een hoofdpersoon: “(een mooie dag) is het zeker. Maar blijft het zo? Zal het zo blijven?” Bij Beckett niet, voor het wielrennen is er nog hoop!

Hans Philipsen

 

      

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)