Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Inmiddels overleden

Coassistent Anna Verhulst schrijft iedere twee weken een column over het leven in een ziekenhuis. Hoe kijkt een aankomend arts aan tegen de dagelijkse praktijk in de gezondheidszorg? Deze week: schrijft Anna over hoe belangrijk het is om als arts afstand te nemen

‘Let op: deze patiënt is inmiddels overleden’, knippert het in rood op mijn computerscherm. Ik klik op het dossier. Voor ik verder kan scrollen, om de gegevens die ik nodig heb voor mijn onderzoek op te vragen, begint mijn maag te rommelen. “Zullen we gaan lunchen?”, vraag ik dus aan een collega. “Over een kwartiertje, even dit afmaken”, krijg ik als antwoord. Ik voel wat irritatie opborrelen, zoals wel vaker gebeurt als ik honger heb.

Dan kijk ik verbaasd terug naar het scherm. Riep het feit dat ik mijn lunchpauze nog vijftien minuten moet uitstellen nou meer emotie op dan de boodschap dat iemand is overleden? Ik voel me opeens een beetje beschaamd. Ik kijk naar de overlijdensdatum: dat is nog maar een paar maanden geleden. Dan naar de geboortedatum: maar een paar jaar ouder dan mijn eigen vader. De foto: hij lacht daar nog vriendelijk in de camera. Ik klik door naar de achtergrondinformatie: was getrouwd, twee dochters.

Ergens staat er op een schoorsteenmantel een foto van deze man, stel ik me voor. Ergens is er een vrouw die nu weduwe is, zijn er twee meiden die het voor de rest van hun leven zonder hun vader moeten doen. En voor mij betekent hun verlies niet meer dat ik in mijn Excel -spreadsheat een ‘1’ – de code voor ‘overleden’ - in de juiste kolom typ.

Bij het doen van onderzoek worden de gegevens zo anoniem mogelijk verwerkt, zo gebruik je bijvoorbeeld geen achternamen,  maar onderzoeksnummers. Dat is fijn voor de privacy van de patiënten, maar – besef ik nu – misschien wel net zo fijn voor de gemoedsrust van de onderzoeker.

Want de harde waarheid is dat niemand - de overleden man, zijn familie, ik, maar ook alle patiënten voor wie ik mijn onderzoek uitvoer – er iets aan heeft als ik bij elke ‘1’ in mijn spreadsheat een golf van verdriet over me heen voel spoelen. In tegenstelling: iedereen is er bij gebaat als ik mijn onderzoek zo objectief en rationeel mogelijk uitvoer.

Soms kun je mensen alleen helpen door afstand te scheppen. Ik kijk nog heel even naar de foto van deze ‘1’, maar klik die dan resoluut weg. Tijd om te gaan lunchen.

 

Anna Verhulst

Anna Verhulst (22) is coassistent en schrijft deze tweewekelijkse column op basis van haar eigen ervaringen in de gezondheidszorg.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)