Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik heb cultuurwetenschappen gestudeerd, maar daar is geen droog brood mee te verdienen”

“Ik heb cultuurwetenschappen gestudeerd, maar daar is geen droog brood mee te verdienen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven (Loesje)

Achternaam: Stiphout * Voornamen: Jan Willem Gerrit (roepnaam Jelle) * 23 jaar * In het dagelijks leven: derdejaars bachelor cultuurwetenschappen, theatermaker en artistiek leider collectief van kunstenaars Het Verbond * Woonplaats: Maastricht * Geboren in Dordrecht * Burgerlijke staat: vrijgezel

Toen

Grootmoeder Iedere woensdagmiddag ging ik bij haar eten en spelen. Dat was heerlijk, ik hoefde niet netjes te eten en kreeg alle aandacht als ik een toneelstukje opvoerde. Mijn theatersmaak is ouderwets en dat heb ik van haar en van mijn vader. Ik ben net als zij meer van de Ko van Dijks en  Guus Hermussen dan van de Halina Reijns of Gijs Scholten van Aschats. Op mijn veertiende was ik lyrisch over Wim Sonneveld. Een theaterman die mijn grootmoeder – een feministe avant la lettre, altijd buitenshuis gewerkt, belangrijke functies gehad, schreef verhalen - ook waardeerde, ze liet een traan als ze Langs het tuinpad van mijn vader hoorde. Het was voor mij een grote schok toen ik ontdekte dat Sonneveld al dood was.

Prettig gestoord Mijn ouders zijn allebei leraar op een middelbare school. Mijn moeder geeft Engels en is coördinator van tweetalig onderwijs, mijn vader is docent filosofie. Ik kom uit een warm gezin, maar geen doorsnee gezin. We zijn prettig gestoord, een beetje typisch, met een intellectueel randje, discussiëren over alles wat los en vast zit, maar vooral veel over het leven, en zijn toch ook burgerlijk. Mijn moeder maakt bijvoorbeeld de boel schoon als er bezoek komt en vindt dat we anderen niet tot last mogen zijn. Mijn vader ziet dat anders.

Pesten Op de basisschool werd ik uitgescholden en gekleineerd omdat ik anders was. Ik was dik, klein, en wat langzamer met lezen en rekenen. Ik dacht veel na, kon eindeloos broeden op een eerste zin. Ik was ook motorisch trager, kreeg daarvoor therapie. Op mijn dertiende kon ik eindelijk fietsen. Ik zie nog de verbaasde gezichten toen uit de cito-score bleek dat ik naar het gymnasium kon. Het pesten was nooit exorbitant, maar niet leuk. Het heeft me sterker gemaakt: als ik iets wil, ga ik het doen.

Echte gymnasiast Ik droeg op het gymnasium een stropdas, hechtte er veel waarde aan dat ik Latijn en Grieks in mijn pakket had, was voorzitter van de cultuurclub. Ik was het buitenbeentje, de gek, maar wel hun gek bij wie ze moesten zijn als ze iets met theater wilden. Ik raakte bevriend met de meest populaire pestkop van school: een echte bal, zoon van een chirurg. Voelde iemand de aandrang om mij te pesten dan stak hij daar een stokje voor. We hielden elkaar de hand boven het hoofd. Hij heeft later meegedaan aan het Leids cabaretfestival, misschien wel mede door mij.

Nu

Niet afstuderen  Ik ga nog niet afstuderen, want ik ga komend jaar de Toneelacademie (regie) doen. Dat geldt als een tweede bachelor-studie en dus kost het me veel geld als ik cultuurwetenschappen al heb afgerond.

Het Verbond Ik ben artistiek leider van Het Verbond, een collectief van kunstenaars in Maastricht dat huist (anti-kraak) in het pand waar vroeger het Huis van Bourgondië zat. Begin mei hebben we mijn tiende voorstelling Geen dag zonder schrijven in de studiezaal van het Regionaal Historisch Centrum vier keer opgevoerd. Ik schreef het in het kader van mijn stage, ik wilde iets doen dat opschudding zou veroorzaken. Het ging over de geschiedenis van Maastricht, over de verhalen die daarover gaan. Ik heb vijf historische figuren aan het woord gelaten. Denk aan Minckelers, d’Artagnan, Regout. Het Verbond werkt interdisciplinair en zoekt naar verrassende combinaties. We hadden een voorstelling waar ik zelf als schrijver commentaar gaf, er was een tentoonstelling met artefacten – een mix van nep en echt - uit de geschiedenis van Maastricht.

Straks

Luxe positie Ik heb de luxe positie dat ik niet in een luxe positie zit. Ik heb cultuurwetenschappen gestudeerd, maar daar is geen droog brood mee te verdienen. Voor het krijgen van een baan is het daarom beter dat ik de Toneelacademie ga doen. Wat de toekomst brengt weet ik niet. Dat vind ik eng, want ik houd van plannen en structuur. Ik blijf artistiek leider van Het Verbond en hoop dat ik uiteindelijk als regisseur aan de bak kom.

Vader Wat wil je later worden, vroeg laatst iemand. Een absurde vraag. Je bent iets. Maar goed, toch een antwoord, wel een beetje problematisch want ik ben vrijgezel: ik wil vader worden, het liefst van twee kinderen en wat eerder dan mijn ouders. Zij kregen mijn zus Anky en mij laat. Mijn moeder is nu zestig, mijn vader 65. Hij kreeg toen ik klein was een hartinfarct en toen heb ik hem een maand niet gezien. Sinds die tijd heb ik een grote angst om hem te verliezen. Ik denk dat hij een leuke grootvader is. Ik gun mijn kinderen grootouders.

Liefde Ik woon in een huis dat is ingericht als een oud herenhuis met een schedel op de kast. Ik ben eigenwijs en vind het heel belangrijk dat ik mezelf niet hoef uit te leggen aan iemand. Ik werk nachten door als het moet, daar moet mijn partner tegen kunnen. Ik hoop dat ik iemand tref die ook een passie heeft.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)