Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Arme en rijke studenten

Arme en rijke studenten

Medewerkerscolumn

Een economische recessie wakkert afgunst en intolerantie aan. De Franse econoom Thomas Pikkety schreef een bestseller Capital in the Twenty-First Century waarin hij beweert dat er een nieuwe klasse van renteniers is ontstaan die parasiteert op de arbeid van loonslaven. De tolerantie voor inkomensverschillen neemt ook bij ons af. Vorige week publiceerde de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) – een adviesorgaan van het kabinet - een bundel opstellen over economische ongelijkheid in Nederland. Volgens de WRR is het inkomensverschil tussen de 10 procent armste en de 10 procent rijkste Nederlanders sinds 1977 met een derde toegenomen. Dat lijkt een dramatische toename van ongelijkheid, maar is bij nader inzien vooral een vorm van statistische dramatiek. In 1977 was het inkomen van de 10 procent rijksten gemiddeld bijna 11 keer zo hoog als het gemiddeld inkomen van de 10 procent armsten, in 2011 was dit 14 keer zo veel. De toename van de ongelijkheid komt doordat de hoogste inkomens sinds 1977 gemiddeld ruim 30 duizend euro per jaar meer zijn gaan verdienen. Gemiddeld verdienen de 10 procent rijksten in ons land 144 duizend euro bruto per jaar. Dat is een behoorlijk inkomen, maar de meeste mensen in de groep van 10 procent rijksten, zullen niet vinden dat ze tot een rijke bovenklasse horen.

De armste en rijkste Nederlanders zijn voor een groot deel dezelfde mensen. Studenten horen vrijwel allemaal tot de10 procent armsten. De 10 procent rijkste Nederlanders zijn – ruwweg gezegd - dezelfde studenten maar dan twintig jaar later. Alle hoogleraren en bijna alle artsen, economen en juristen horen tot de groep van de 10 procent rijkste Nederlanders. De rijkste Nederlanders hebben vrijwel allemaal een universitaire opleiding gehad.

De arme studenten van nu zijn de grootverdieners van morgen. De “kloof tussen arm en rijk” is niet vast en onveranderlijk. De WRR cijfers zijn ook een extra argument voor afschaffing van de basisbeurs. Volkskrant columnisten Bert Wagendorp en Marcel van Dam schreven dat zij zonder het genereuze beurzenstelsel in de jaren zestig en zeventig nooit hadden kunnen studeren. “Het wordt weer tijd voor rijke ouders”, aldus Wagendorp. Gelukkig zijn ouders van nu veel rijker dan ouders van toen en vaker in staat bij te dragen aan de studiekosten van hun kinderen. De studenten van nu kunnen ook een hoger inkomen tegemoet zien. Daarvoor mogen ze nu best een beetje meer lenen en later een beetje meer afbetalen.

 

Wim Groot is hoogleraar gezondheidseconomie en hoogleraar evidence based education

 

Categories:Categorieën:
Tags:
wim

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: