Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het begon zo goed

Column

Het begon zo goed - da´s wat ik promovendi al vaak heb horen verzuchten. Het is ook de titel van het schilderij waarvan hiernaast een fragment is afgebeeld. Jenneke van der Weijden maakte het. De vrouwenfiguur is een toneelspeelster die lijkt te betreuren dat haar optreden totaal anders liep dan gehoopt. Weg glansrol. Illusieloos zit ze in de coulissen met een verbonden enkel en een gek ding op haar hoofd een sigaret te roken. Dadelijk moet ze weer op, want het spel is nog niet afgelopen.

Promovendi, zoals ik, zijn dolgelukkig wanneer ze door de stevige selectie voor een promotieplek zijn gekomen. Ze hebben voor een jaar of vier een baan in de wacht gesleept waarin ze leren om onderzoek te doen. Na afloop mogen ze de titel dr. voor hun naam zetten. Als alles goed verloopt. Want het promoveren kan vies tegenvallen. Bij de een komt het onderzoek niet op gang, de ander lijdt onder de begeleiding, een derde ontdekt dat academisch functioneren iets héél anders is dan studeren, een vierde raakt verstrikt in machtsconflicten binnen de uni, enzovoort, enzovoort.

Promoveren is een pad met vele valkuilen, wat voor werkgever en begeleiders geen geheim is. Er zijn niet voor niks vertrouwenspersonen voor promovendi. Helaas moet de PhD-kandidaat zelf echter nog ontdekken dat werken in de wetenschap tevens betekent: je leren handhaven in die nieuwe wereld. Het kan een harde leerschool zijn.  Promovendi worstelen dan ook met heel wat gemoedsaandoeningen. Als tegenhangers van de afgunst en jaloezie in Hermans’ Onder professoren zouden vertwijfeling en onzekerheid de denkbeeldige roman Onder promovendi kunnen vullen. Een promotietraject is ook een emotietraject.

Niet iedere promovendus heeft zin in dat gedoe. En wie er wel zin in heeft, kan zich in de coulissen desondanks soms onvoldoende herstellen. Die mensen gooien het bijltje erbij neer. Ieder jaar slagen er aan de UM toch zo’n 250 promovendi in om het spel te voltooien en de doctorstitel te gaan halen. Misschien zijn ze een paar illusies armer of is er nog een zere plek, misschien voelen ze zich juist rijker en gesterkt. Hoe dan ook, een succesvolle verdediging van een proefschrift is altijd eveneens een proeve van bekwaamheid in emotiebeheer. Het begon zo goed – en het zal verdomme idem dito eindigen!

Anna Wolters, promovendus bij Caphri/ FHML

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)