Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“We willen niet met het vingertje wijzen, zo van ‘Gij zult…”

“We willen niet met het vingertje wijzen, zo van ‘Gij zult…”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Interview met wethouder Mieke Damsma over Student & Stad

MAASTRICHT. De gemeente Maastricht wekt heel wat verwachtingen met de nieuwe portefeuille Student & Stad. D66-wethouder Mieke Damsma mag het de komende tijd waarmaken. Een gesprek over wederzijds begrip, elkaar leren kennen (let op, dit is haar toverwoord), brandveiligheid, informatievoorziening en het gevaar van stigmatisering.

Nijmegen was haar studentenstad, begin jaren tachtig, toen ze de lerarenopleiding volgde aan het hbo. Mieke Damsma (50), wethouder in Maastricht en portefeuillehouder Student & Stad, studeerde voor een tweede graad in huishoud- en gezondheidskunde. “Ik wilde leraar worden in iets waarvan ik nog niets wist, waarin ik zelf geen les had gehad.” Anno 2014 zijn deze vakken uit het Nijmeegse curriculum geschrapt. Lachend: “Ergens wel jammer. Voor menig scholier is een aantal lessen huishoudkunde helemaal geen slecht plan.”

Na de gemeenteraadsverkiezingen van afgelopen maart werd Mieke Damsma opnieuw wethouder van Maastricht. In haar portefeuille kreeg ze naast cultuur, onderwijs, jeugdzorg en gezondheid ook, geheel nieuw, Student & Stad. “In december nam de gemeenteraad unaniem het actieprogramma Student & Stad aan met daarin tientallen actiepunten. Wij, als college, zagen het als een signaal dat ook wij aan de slag moesten. We zijn met de universiteit aan tafel gaan zitten, hebben naar elkaar geluisterd, de band verstevigd, elkaar beter leren kennen. Wat ik nog niet wist van de universiteit? De opbouw van de faculteiten bijvoorbeeld, het is een heel bouwwerk. Ik vind ook de mate van autonomie best groot. Daarnaast zie ik dat verschillende vakgroepen bezig zijn met de stad, op het gebied van gezondheid bijvoorbeeld. Ik spreek ook liever niet van dé universiteit. De instelling is divers, heel internationaal ook.”

Tapijn
Martin Paul en Nick Bos van het UM-college van bestuur kraakten eind april harde woorden in Dagblad De Limburger. De gemeente zou te weinig doen voor de student. Ze zou te laat zijn ingesprongen op de ‘invasie’ van buitenlandse studenten. “Wij hebben het idee dat de stad niet weet welke waarde de UM nou eigenlijk heeft voor Maastricht”, zeiden de heren in de krant. Bos wees naar de perikelen rond de Tapijnkazerne. “Als ik zie hoeveel moeite het ons heeft gekost de gemeenschap te overtuigen. Terwijl we in het centrum laten zien hoe zorgvuldig wij met onze gebouwen omgaan.”
Damsma knikt, het artikel kent ze. “Hoeveel monumentale panden heeft de universiteit wel niet in de binnenstad? Hoe hadden die er anders uit gezien? We mogen blij zijn dat de Tapijnkazerne deels van hen is. De UM is een super belangrijke factor.”
Bos en Paul hamerden in het krantenartikel ook op betere bereikbaarheid, zeker vanuit de euregio. Damsma: “Natuurlijk wil ik ook een snelle trein naar Brussel en een goede verbinding met Aken, maar daarvoor ben ik ook afhankelijk van andere partijen. Aan mijn positie zitten grenzen.”
Iets anders, hoe zit het met de haat-liefde verhouding tussen student en stad? “Het aantal studenten groeit, het aantal ‘autochtone’ bewoners krimpt. Voor ons is de belangrijkste vraag hoe Maastricht en de universiteit, hoe studenten en andere buurtbewoners zo goed mogelijk met elkaar kunnen blijven omgaan. Want ik besef wel degelijk wat voor impact het heeft als studenten naast je komen wonen. Tegelijkertijd, laten we de studenten niet over één kam scheren, de een heeft meer oog voor de buren dan de ander. Wij, de gemeente, willen niet met het vingertje wijzen, zo van ‘Gij zult…’, wij willen dat mensen elkaar leren kennen, dat ze oog hebben voor elkaar.”

Nee, tenzij
Sommige Maastrichtse wijken kampen met een toenemend aantal studentenpanden. Brusselsepoort (bijvoorbeeld rond het Orleansplein) is er een van, net als Limmel. Een CDA-raadslid diende voor de zomer nog een motie in over woningsplitsing in deze buurt in het noordoosten van de stad.
Woningsplitsing gaat letterlijk over het splitsen van één huis in meerdere appartementen of kamers voor bijvoorbeeld starters of studenten. De gemeente scherpte in 2013 de regels aan: vooral in het centrum en in Wyck geldt ‘nee, tenzij’ wat betekent dat er alleen bij doorslaggevende argumenten een vergunning wordt verleend. Limmel wil dat nu ook.
Is het instellen van een quotum, zoals in Groningen (15-procentsnorm per straat voor het aantal studentenwoningen in bepaalde wijken) een idee? “Nee, een quotum geeft een verkeerd signaal”, meent Damsma. “Je zegt eigenlijk: ‘Die mensen van die groep mogen niet met elkaar in die buurt wonen. Ik vind dat gevaarlijk en stigmatiserend. Bovendien heeft een quotum niet gewerkt. Het probleem verplaatste zich naar andere wijken in Groningen.”
Er is niet zoveel aan de hand als huiseigenaren melding maken van hun bouwplannen, meent Damsma. “Het gaat pas fout als er illegaal wordt verbouwd. En ja, dat blijft een lastig thema. Als wij het niet weten, kunnen we niets doen. Ik ben vooral bezorgd over de veiligheid van die panden. Het is niet alleen aan ons, maar ook aan de studenten zelf om na te denken: waar kom je terecht, wie is de huiseigenaar, hangen er rookmelders, et cetera?”
Wat betreft brandveiligheid heeft de gemeente Maastricht extra geld beschikbaar gesteld om strikter te kunnen handhaven. Over een keurmerk ‘Veilig wonen’ is er nog discussie. Woningen die het keurmerk krijgen, zijn bijvoorbeeld voldoende beveiligd, hebben genoeg verlichting en goedgekeurde rookmelders. Aangeschoven adviseur economische zaken Simone van der Steen: “Je kunt wel een keurmerk invoeren, maar je moet het ook blijven controleren.”

Students Club
Student & Stad is de naam van één project, de naam van één portefeuille, maar inhoudelijk behelst het tig thema’s. Het zijn thema’s die de afgelopen jaren menig keer, binnen en buiten de muren van de gemeente, zijn besproken. We stippen er twee aan, kijken hoe het er momenteel voor staat.
Een ontmoetingsplek voor internationale studenten Als locatie voor een International Students Club wordt de Timmerfabriek geopperd. De Muziekgieterij huist er, net als Bureau Europa en binnenkort Filmhuis Lumière in het naastgelegen Ketelhuis. Damsma: “De internationale studenten zijn er wat ons betreft welkom. Het is een nieuwe dynamische plek waar veel valt te ontdekken en te doen. Bij het vestigen van zo’n International Students Club komt veel kijken, het gaat niet alleen om de ruimte. Er zijn middelen nodig en mensen die de kar gaan trekken.” Maurice Evers, hoofd Student & Staf housing, die zich er vanuit de UM over buigt: “Er is op dit moment een short-list van drie locaties. De Timmerfabriek is er een van.” Over de andere twee laat hij niets los. In het verleden zijn de Maastricht Music Hall, de Sint-Lambertuskerk en het Guesthouse aan de Brouwersweg de revue gepasseerd. Evers: “Als we er financieel uit komen, willen we graag naar de Timmerfabriek. We onderhandelen nu met de gemeente over de door hen uitgebrachte offerte voor exploitatie- en investeringskosten. Of het alleen moet worden betaald door de UM is de vraag. Het is een initiatief vanuit het project Student & Stad, een gezamenlijk plan.”
Voorlichting De gemeentelijke website is in het Engels vertaald; buitenlandse studenten kunnen er terecht voor informatie over inschrijvingen bij de gemeente, parkeren, fietsen in de stad en het aan de straat zetten van huishoudelijk afval. Ook is er iedere woensdagochtend, van 11 tot 12 uur, een inloopspreekuur. “Informatievoorziening is heel wezenlijk”, benadrukt Damsma. “Je komt hier ingevlogen en weet helemaal niets. Het is belangrijk dat wij ons in die ander verplaatsen.” De gemeente wil, samen met de universiteit en de Hogeschool Zuyd, een website ontwikkelen, een digitaal loket waar studenten nog makkelijker hun informatie kunnen vinden. Momenteel gaan er enquêtes rond. Damsma’s collega Simone van der Steen: “Belangrijke vragen zijn: ‘Hoe vullen we het logisch, hoe houden we het actueel, hoe houden we studenten erbij betrokken, want die krijgen een cruciale rol’.”

“Voor studenten is Maastricht een interessante stad”, zegt Damsma. “Je kunt er studeren, maar er is nog zoveel meer te doen. Kijk naar onze ligging in de euregio. Het is een beeld dat we veel meer moeten etaleren.” Toch ziet ook Damsma dat er nog steeds “stomme dingen” zijn waardoor Maastricht een eiland lijkt. “Regels, zoals sociale wetten en diplomawaardering, moeten af en toe een experimenteerstatus krijgen.” In het verleden ondervonden Belgische studenten bijvoorbeeld problemen met de erkenning van hun Maastrichtse psychologiediploma in België. De Vlamingen vonden het Nederlandse masterdiploma onvoldoende om als psycholoog aan de slag te gaan en vroegen om aanvullende scholing of praktijkervaring. Het is een zogenoemd gereglementeerd beroep waarbij het naast de academische erkenning ook om de beroepserkenning gaat.
Damsma: "Mijn hoop is gevestigd op Frans Timmermans, iemand uit onze regio die zich als eurocommissaris gaat buigen over Europese regelgeving.”

 

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)