Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Robots op de universiteit

Robots op de universiteit

Minister Asscher waarschuwde tijdens een congres over robotisering voor extreme ongelijkheid tussen laag- en hoogopgeleiden. Maar hoe robot-proof is de universiteit eigenlijk?
Nakijkrobots zie ik wel komen, en heus niet alleen bij meerkeuzevragen. Even investeren in een database met vragen en voorbeeldantwoorden, en dan kan de robot verder de tentamens nakijken. Ook bij papers moet ik in het kader van de studeerbaarheid, rechtsgelijkheid en transparantie al precies aangeven aan welke criteria men moet voldoen, dus dat moet te automatiseren zijn. Toegegeven, de criteria moeten wellicht nog wat verder gestandaardiseerd, maar dat is in wezen niet anders dan dat je eerst je kamer moet opruimen voordat de stofzuigrobot zijn heilzame werk kan beginnen. Binnen een paar seconden krijgt de student haar cijfer! En ik hoef me niet bezig te houden met dom, repetitief en afstompend corrigeren en commentariëren.
Onderwijsrobots moeten ook kunnen. We zetten colleges van overal ter wereld online, en laten vervolgens de beste selecteren door de studenten. Uit hun evaluaties destilleren we succesfactoren die we aanvullen en corrigeren op basis van adviezen van didactische en inhoudelijke expertteams. Net zoals games zelflerend worden, moet het mogelijk zijn dat colleges door de vragen van studenten steeds intelligenter worden en steeds meer antwoordmogelijkheden aanbieden. Het eindresultaat laten we presenteren door avatars die qua uiterlijk goed aansluiten bij de verschillende lokale populaties. Goed, toegankelijk onderwijs voor iedereen.
Onderzoekrobots dan? We koesteren het model van het genie, de uitvinder, en de kritische intellectueel. Maar zijn dat geen achterhaalde, romantische idealen? Genieën, zo leert de geschiedenis, zijn vooral mensen die de verdiensten van anderen naar zich toe weten te trekken. De ‘uitvinder’ heeft allang plaats gemaakt voor de ‘eerste vinder’, en die wordt bepaald door de meeste fondsen en de nieuwste apparaten. Sterker, in een wetenschappelijke werkelijkheid waarin we behoefte hebben aan collectieve, gestandaardiseerde, grootschalig georkestreerde inspanning, vormt individuele carrièredrift een obstakel. En een kritische intellectueel - hoe kun je nog volhouden dat aan de universiteiten wordt gedacht en in de samenleving niet? Hoe voorspelbaar zijn de maatschappelijke discussies niet geworden? Robots kunnen kortom veel van het onderzoek en de maatschappelijke discussie overnemen.
Ja, het is voor mij zelf ook even slikken, maar wij kunnen dus wel weg. En nee, dat gelooft u niet. Maar dacht u dat die conciërges, baliemedewerkers, schoonmakers, enzovoorts dat wel geloofden? Dat die niet meenden iets unieks en onvervangbaars toe te voegen, waardoor hun werk zinvol was en onvervangbaar door machines?

Tsjalling Swierstra, hoogleraar filosofie

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: