Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Klotekanker

Klotekanker

Film: Brozer

Het verhaal: Nadat bij Muis kanker is vastgesteld, spreken haar drie zussen af elke zondag samen te komen om haar te begeleiden tijdens haar doodsstrijd. Ze filosoferen over leven en dood, kibbelen en lachen. Althans, dat is het fictieve gedeelte van deze film, want halverwege neemt de werkelijkheid het over. Actrice Leonoor Pauw (1956-2013), die de doodzieke Muis speelt, was namelijk écht doodziek tijdens de opnamen van Brozer. In de tweede helft van de film volgen we haar sterfproces.

Een liefdevol monument voor Leonoor Pauw, want:

- Regisseur Mijke de Jong en de actrices Marnie Blok, Leonoor Pauw, Adelheid Roosen en Lieneke le Roux spraken al jaren over een vervolg op hun eerdere film Broos (1997). Het was de ziekte van Pauw die de urgentie creëerde om dat vervolg te gaan maken. Het is een uniek filmexperiment geworden: zonder een scenario – want daar was geen tijd meer voor – gingen ze aan de slag. Voor de Jong en haar cast een gedurfde sprong in het diepe, waarvan ik me nauwelijks kan voorstellen hoe zwaar het is geweest.

- Brozer kijken is een harde confrontatie met je eigen doodsangst. In een montage van shots van Pauws gezicht laat de Jong haarscherp zien hoe die klotekanker onverbiddelijk zijn tol eist. Als het kijken naar Brozer je zwaar valt, moet je maar troost putten uit de woorden van Herman Brusselmans: “Een tijdlang leef je en dan ben je dood. De eerste dagen zijn de moeilijkste, later gaat het wel.”

Toch een paar voorzichtige kanttekeningen, want:

- Het bekritiseren van deze film voelt een beetje alsof je op een begrafenis uitgebreid memoreert dat de overledene duchtig uit zijn bakkes stonk en op uitgaansavonden steevast verdwenen was op het moment dat het diens beurt was om een rondje te geven. Toch kun je niet anders dan concluderen dat het fictiedeel van de film erg schetsmatig en rommelig is.

- Mijn Adelheid Roosen-anti-gen blijkt nog altijd uitstekend te werken. Het gekwek van deze “niet meer zo piepjonge adolescente die het publiek lastig valt met haar narcistische kutkammerijen” (aldus columniste Annemarie Oster) zorgde er ook dit keer weer voor dat mijn afweersysteem overuren maakte.

Het salomonsoordeel: Een verbijsterend intieme film over de dood en het lef dat nodig is om je over te geven aan de eeuwige nacht.

Mark Vluggen

 

Check the full film programme here: Lumière en Euroscoop

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)