Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Witte zakjes

Witte zakjes

"Op de dinsdag na het Grote Feest staan er plotseling twee geiten en twee runderen 's ochtends vroeg van de heg vóór het kantoor van de decaan te eten." Fokke Fernhout, hoofddocent grondslagen en methoden van het recht aan de Maastrichtse rechtenfaculteit, doet verslag vanuit Indonesië. Hij werkt de komende weken als ‘visiting professor’ aan de Universitas Gadjah Mada, een Indonesische staatsuniversiteit in Yogyakart

Het begint een paar weken van tevoren wanneer de prijs van geiten, schapen en koeien opeens voorpaginanieuws blijkt te zijn. De prijs stijgt maar en stijgt maar en dat baart de media ‒ ieder jaar weer ‒ grote zorgen. De veehandelaren wrijven in hun handen, want dat soort berichten zorgen voor een stijging van de vraag en ook als je nooit van Heertje hebt gehoord weet je dat de prijzen dan verder omhoog gaan.
Er zijn meer tekenen van naderend onheil. Twee weken geleden werd een bezoek aan de kapper onvermijdelijk. Mijn kapper zit bij mij in het dorp, op de driesprong bij de waringinboom. Uiteraard een kapper uit Madura, want jongens uit Madura kunnen twee dingen heel goed: knippen en saté roosteren. Alle satétentjes en kappers  vermelden dus dat de uitbater uit Madura komt; dat staat borg voor kwaliteit. De kapper bij de waringinboom is goed beklant, maar je hoeft nooit lang te wachten. Dat bleek twee weken geleden plotseling anders te zijn, want avond aan avond, als ik van de universiteit komend voorbij fietste, zaten er tot op de stoep klanten te wachten. Ik fietste dan maar naar huis in de hoop op een betere gelegenheid. Die kwam aan het eind van de week, toen van de ene op de andere dag de zaak helemaal leeg was. Geen klant te bekennen.  Als je denkt: dat betekent dus dat het hele dorp inmiddels naar de kapper is geweest , dan blijkt dat nog te kloppen ook. Volgens een van de vele onzichtbare regels die het leven hier beheersen, mag je niet je haar knippen in de tien dagen vóór het Grote Feest. Dus ga je op tijd naar de kapper.
Op de dag zelf lijkt het alsof het niet toevallig is dat het Grote Feest en Werelddierendag op dezelfde dag vallen. Alle pleinen zijn vergeven van de geiten, schapen en koeien, die duidelijk genieten van een dagje uit in de grote stad. Aan het eind van de dag is de pret wel over, want dan zie je overal mensen met witte plastic zakjes lopen, gevuld met vers vlees dat meteen die avond nog wordt omgezet in verrukkelijk Indonesisch eten. De gedachte is, vanuit een primitief stelsel van waarden en normen bezien, mooi. De rijken tasten in de buidel om de armen een feestelijk maal te bezorgen. Dat wordt alom gewaardeerd en afgesloten met prachtig vuurwerk.
Voor de minder bedeelden gaat het, naast de godsdienstige kant van de zaak, om een verworven recht. Daar moet ook de werkgever aan geloven, zelfs de rechtenfaculteit. Een commissie zorgt voor de inzameling van geld en op de dinsdag na het Grote Feest staan er plotseling twee geiten en twee runderen 's ochtends vroeg van de heg vóór het kantoor van de decaan te eten. "Leuk", dacht ik vorig jaar, "een collega heeft geen oppas gevonden voor zijn huisdieren", maar inmiddels weet ik wel beter. Tegen een uur of elf kun je maar beter je vingers in je oren stoppen en vooral niet van je kamer komen.  Een uurtje later zie je de witte zakjes over de campus gaan. De vakbond kan tevreden zijn: de secundaire arbeidsvoorwaarden zijn weer nagekomen.

Fokke Fernhout

Foto: Secundaire arbeidsvoorwaarden vóór het gebouw van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universitas Gadjah Mada (Fernhout)

Voortbouwend op een project van Mundo (Maastrichts Centrum voor internationale samenwerking in academische ontwikkeling) met de Universitas Gadjah Mada, een Indonesische staatsuniversiteit in Yogykarta is er een ‘double degree programma’ van vier jaar opgezet waarbij Indonesische studenten twee jaar in Indonesië en twee jaar in Maastricht studeren.
Fokke Fernhout promoot het programma in Indonesië. Bovendien is hij er twee maanden per jaar ‘visiting professor’. Hij geeft er les aan Indonesische studenten. "Dat is verschrikkelijk leuk en spannend, vooral omdat hier niets gaat zoals je dat gewend bent.

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: