Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Fraudepennen

Fraudepennen

Photographer:Fotograaf: Universitas Gadjah Mada/ Fokke Fernhout

Terug in Nederland na twee maanden Indonesië waar Fokke Fernhout, hoofddocent aan de Maastrichtse rechtenfaculteit, visiting professor was aan de Universitas Gadjah Mada in Yogyakarta. Hij is verrast door de nieuwe manier van 'fraude preventie' aan de UM, onder andere door elektronische detectieapparatuur in de toiletten. "Dat is in Yogyakarta niet eens een issue, want toiletbezoek tijdens de toets is gewoon verboden. Als je moet, hoef je niet meer terug te komen en kun je je blaadjes inleveren."

 

Uit een anarchistisch pamflet had ik als puber de wijsheid opgediept dat problemen op twee manieren kunnen worden opgelost, namelijk door iets toe te voegen en door iets weg te nemen. De tweede methode zou per definitie beter zijn. Toen ik dit eens tegen mijn vader zei, vroeg hij alleen maar waar ik die onzin vandaan had en sindsdien worstel ik met de vraag of ik de anarchisten nu ongelijk moet geven of niet.
Terug in Nederland na twee maanden Indonesië werd ik meteen verrast door het nieuws dat het College van Bestuur heeft besloten om elektronische detectieapparatuur in de toiletten uit te proberen om examenfraude met smartphones en smart watches tegen te gaan. Dat is een nobel doel, want je komt nog maar weinig studenten tegen die morele bezwaren hebben tegen het behalen van onverdiende resultaten. Het tegengaan van fraude is dus een permanente vuile oorlog, waarin best wat geïnvesteerd mag worden.
Indonesiërs zijn net Nederlanders ‒ ik schreef dat al in de openingscolumn ‒ en Indonesische rechtenstudenten scoren dus ook liever een 9 dan een 6 zonder ervoor te werken. De Indonesische examenfraudebestrijders van de Universitas Gadjah Mada zijn echter bij de anarchisten in de leer gegaan en hebben voor het probleem eenvoudige en goedkope oplossingen bedacht.
Om te beginnen mogen tassen niet mee worden genomen naar de tafel waar de toets wordt gemaakt. Alle tassen moeten voorin in de examenruimte worden gedeponeerd en daar vormt zich dus aan het begin van de toets een knusse berg rugzakjes. Dat betekent alvast dat bijzonder goed te zien is wat studenten al dan niet bij zich hebben. Onduidelijk gegraai in tassen op zoek naar versnaperingen en water is er niet bij. Consumpties zijn trouwens überhaupt niet toegestaan.
Dat laatste hangt ook een beetje samen met de verfrissende benadering van het toiletprobleem. Dat is in Yogyakarta niet eens een issue, want toiletbezoek tijdens de toets is gewoon verboden. Als je moet, hoef je niet meer terug te komen en kun je je blaadjes inleveren. Studenten weten dat en houden er rekening mee. In de praktijk blijken de Javaanse blazen heel goed tegen deze regel bestand te zijn. De toetsen daar zijn weliswaar iets korter (100 minuten), maar dat neemt niet weg dat een oplossing in die richting vele malen goedkoper en efficiënter is dan wat de UM aan het bedenken is.
Het Indonesische systeem wordt gecompleteerd met een bijzondere maatregel. Het enige dat de Indonesische student op zijn tafel mag hebben is een pen. Maar ook pennen kunnen creatief worden benut voor het verstoppen van minuscule spiekbriefjes. Om die huisvlijt de pas af te snijden geldt daarom de regel dat alleen gebruik mag worden gemaakt van door de faculteit verstrekte pennen. Die kunnen worden hergebruikt, dus de kosten daarvan vallen in het niet vergeleken bij de elektronica die door de UM is besteld.
Terug uit anarchistisch Indonesië heb ik me nu weer te voegen naar de Maastrichtse zeden en gewoonten. Ik juich de fraudebestrijding toe en steun alle beslissingen van het College van Bestuur. Maar stilletjes denk ik met weemoed terug aan hoe onze ‘landgenoten’ in het verre Insulinde dit soort zaken aanpakken. Jammer dat ik niet meer aan mijn vader kan vragen of de anarchisten niet toch gelijk hadden.

Fokke Fernhout 

Voortbouwend op een project van Mundo (Maastrichts Centrum voor internationale samenwerking in academische ontwikkeling) met de Universitas Gadjah Mada, een Indonesische staatsuniversiteit in Yogykarta is er een ‘double degree programma’ van vier jaar opgezet waarbij Indonesische studenten twee jaar in Indonesië en twee jaar in Maastricht studeren.
Fokke Fernhout promoot het programma in Indonesië. Bovendien is hij er twee maanden per jaar ‘visiting professor’. Hij geeft er les aan Indonesische studenten. "Dat is verschrikkelijk leuk en spannend, vooral omdat hier niets gaat zoals je dat gewend bent."

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: