Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Waarom zou je je moeten schamen als je 25 jaar in dienst bent”

“Waarom zou je je moeten schamen als je 25 jaar in dienst bent”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Achternaam: Dolmans * Voornamen: Diana, Henriëtte, Josephina, Maria * Leeftijd: 48 * In het dagelijks leven: hoogleraar Innovatieve Leeromgevingen, en dit jaar 25 jaar in dienst * Geboren in: Hulsberg * Woonplaats: Hulsberg * Burgerlijke staat: getrouwd met Jos, samen twee zoons, een dochter

TOEN

Braaf Hard werken, niet zeuren, geniet van de kleine dingen en voel je rijk met wat je hebt. Zo ben ik opgevoed. Ik was verlegen, trad nooit op de voorgrond. En ik was een braaf meisje, nooit dwars, nooit gepuberd, een makkelijk kind met heel veel energie. Ik heb echt moeten leren om mezelf te laten zien. Soms, als ik iets spannend vind, kan dat kleine meisje weer even opduiken. [Lachend] Alleen weet ik nu hoe ik met dat kind moet omgaan. 
Juf Ik vond school vanaf dag één geweldig, speelde thuis eindeloos schooltje en wist al heel vroeg dat ik juf wilde worden. Mijn oudere nichtje was al lerares, ik mocht mee als zij de klas ging inrichten voor het nieuwe schooljaar. Het leek me geweldig om een eigen klas te hebben. Het was puur toeval dat ik uiteindelijk niet voor de pabo koos. Tegen het einde van de middelbare school vroeg een vriendin of ik meeging naar de open dag in Nijmegen. Zij ging kijken bij Engels, ik – omdat ik het onderwijs in wilde – toog geheel vrijblijvend naar pedagogiek. Op het einde van de dag kwamen we elkaar weer tegen: ‘Ik ga hier Engels doen’, zei mijn vriendin. 'Ik ga hier pedagogiek studeren, met onderwijskunde als kopstudie’, zei ik. En zo is het ook gegaan. Ik geef nu les, alleen niet aan basisschoolleerlingen, maar aan promovendi. Erg leuk. [Grinnikend] Kan ik toch nog af en toe iets op het bord schrijven.
Studentenflat Ik woonde in Nijmegen op een studentenflat. Ik was uit mijn comfort zone, weg van het veilige thuis. We kookten met de hele gang samen. De eerste tijd vond ik dat spannend, dacht ik: o jee, ik moet koken, mijn kamer uit, op naar de gezamenlijke keuken. Dat verlegene speelde me parten, maar tegelijkertijd was ik nieuwsgierig. Ik heb daar geleerd om me over die verlegenheid heen te zetten.
Tegenslag Ik ben met de neus in de boter gevallen. Ik heb nooit echt erge dingen meegemaakt. Er zit wel eens wat tegen, maar dan zet ik al snel mijn schouders eronder. Zo voeden we ook onze kinderen op: je moet je best doen, en vaak word je dan beloond, maar niet altijd. Het leven is niet altijd eerlijk.

NU

Jubilaris Sommigen houden hun 25 jarig jubileum stil. Alsof ze zich daarvoor zouden moeten schamen. Ik heb het naar mijn zin hier. Ik begon als aio bij Henk Schmidt en Wim Gijselaers en ben sinds 2012 hoogleraar. Ik ben niet vastgeroest. Natuurlijk heb ik wel eens gedacht, zeker als je wordt gevraagd: moet ik niet verkassen? Maar word ik daar gelukkiger van? Ik kreeg hier kansen om me te ontwikkelen en heb die gegrepen. Zo ontving ik als universitair hoofddocent een uitnodiging voor het toptalentenprogramma van de FHML. ‘Heb jij ambities om hoogleraar te worden?’ stond in die brief. Het was het laatste zetje dat ik nodig had. Het heeft me veel gebracht: ik heb mezelf beter leren kennen, een netwerk van (inmiddels) collega-hoogleraren opgebouwd, en gezien dat je niet alleen maar goed functioneert als je wat aflevert. Nu ga ik na een vakantie even alle collega’s langs. Even bijpraten, dat is ook heel belangrijk. Ik zal maandag overigens niet bij de jubilarismiddag zijn, want ik zit komende week met promovendi in België.
Samen Jos, mijn man, is techneut. Hij werkt vier dagen en doet daarnaast veel klussen in en om ons nieuwe huis. Hij houdt zich ook veel met de kinderen bezig. Zonder hem zou ik geen hoogleraar kunnen zijn. Gelukkig woont mijn familie ook dichtbij. Mijn moeder springt ook vaak in, net als mijn zus.

STRAKS

Over tien jaar Ik zit dan nog steeds hier en doe mijn werk met veel plezier. Je blijft je ontwikkelen. En ik blijf promovendi begeleiden, dat doe ik heel graag. Wel hoop ik dat ik wat meer tijd zal hebben voor huiselijke dingen als jam maken of een taart bakken. En wat meer tijd om te gaan fietsen, wandelen en genieten van de buitenlucht.

 

 

Jubilarissenmiddag  UM

Op maandag 10 november 2014 worden 38 medewerkers die 25 jaar in dienst van de Universiteit Maastricht zijn en zes mensen hier al veertig jaar werken, in het zonnetje gezet in de aula van de Minderbroedersberg. Vanaf 15.00 uur.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)