Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Risicomanagement

Toen ik hier op de Berg in dienst werd genomen, dat moet  ergens rond 1880 zijn geweest, - er wàs zelfs helemaal nog geen Berg - had niemand, maar dan ook niemand, het over werkdruk. Of werkstress. Dat was iets, sorry dat ik het zeg, voor mietjes. Er raakte wel eens iemand overspannen maar dat was meestal een gevalletje van eigen schuld, dikke bult: ruzie thuis, scheiding, moest je maar niet met je collega het bed in duiken. Dat was toen een vrij populaire sport. Verder werd er behoorlijk hard gewerkt en altijd hard gelachen; op de gang, bij elkaar op de kamer. Tijdens de lunch verzonnen we de ene nieuwe studierichting na de andere en meteen een slimme financiering erbij. Dat u niet denkt dat we er een beetje met de pet naar gooiden hè!

Wanneer is het dan begonnen? Dat we allemaal steeds zo moe waren, dat we onszelf de trappen opsleepten naar onze troosteloze kamers waar we heel veel fotootjes van onze kinderen ophingen om nog een sprankje levenslust te ervaren? Tja, dit soort dingen sluipt erin. Het had natuurlijk alles te maken met een nieuwe dynamische collegevoorzitter. Toen moesten we ineens filialen gaan openen in Schin op Geul en Tasjkent. En bierkunde op de kaart gaan zetten. Toen durfden we onze kamers niet uit te komen want voor je het wist werd je in je kraag gegrepen om Jo’s nieuwste plan van een ZDN te voorzien. In het weekend. Een zelfdragende notitie. Ook die ZDN’s hebben ons werk niet bepaald relaxter gemaakt. Al was het maar omdat niemand begreep wat ermee bedoeld werd. We droegen onze notities toch altijd al zelf? Het papier kreeg ook allerlei kleurtjes. Babyroze voor het een, citroengeel voor het ander, hemelsblauw voor het volgende, je werd er kleurendoof van en als je het verkeerd deed kreeg je baas een stuip van de stress.

Maar de jongste loot aan de ambtelijke stam slaat alles. Sinds enige tijd moeten we hier bij elk plannetje een paragraaf toevoegen in het kader van het ‘risicomanagement’. Moet je dus opschrijven welke risico’s er aan het voorstel kleven. Alsof ik dat weet! Alsof iemand dat weet! Wat is het risico van een universiteitshoogleraar die in Amsterdam blijft wonen? Dat-ie vast komt te zitten op de hoofdstedelijke Rozengracht? En Albron, bron van vele vreugden, opent een luxe filiaal in Randwijck met luxe broodjes en dito drankjes. Risico: student verslikt zich in onbetaalbare lunch-hap? De Ambassador Lectures halen een Amerikaanse Emile Ratelband-succesgoeroe naar de UM. Risico: volle zaal?

Echt, ik word er zóóó moe van.

 

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: