Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Sinterklaasje lopen

Sinterklaasje lopen

Medewerkerscolumn

Gehaast liep ik de trap op. We schrijven begin jaren 70, een periode van groot maatschappelijk engagement. Buiten was het koud, maar binnen steeg met iedere trede de temperatuur. Alle kinderen die meededen waren welkom. Ik was wat laat, het zaaltje was vol. Als resultaat van een Afrikaans-Europese collaboratie behoorde december niet tot mijn favoriete maanden, maar na een dampende chocolademelk kreeg ik het zowaar warm. Dat gold waarschijnlijk voor iedereen. Niet dat het aan de met zwarte smurrie bedekte gezichten te zien was, maar de wat vlekkerig rood verkleurde witte nekken onder de zwarte gezichten om me heen maakte dat wel duidelijk. Stads feestcommissie bedankte ons, “zonder jullie was dit feest niet mogelijk en tot volgend jaar”, en zond ons met een chocoladeletter de kou in. Op naar huis, Sinterklaasavond.
Sinterklaas was voor mij als kind een iconisch feest, een fantastisch spel voor alle leeftijden, waarbij het hele land één keertje samen jarig was. We hadden het niet breed thuis, maar met Sinterklaas werd wel uitgepakt. ‘Sinterklaasje lopen’ ging daar altijd aan vooraf. Alle kinderen uit de stad gingen verkleed als piet (niemand ging als sint) de deuren af om een kussensloop met snoep te vullen. Soms werd je naar binnen gevraagd om een cadeautje te overhandigen aan een met stomheid geslagen peuter. Dat jaar had mijn moeder in haar rode flowerpower-spiegeltjes-jurk een statement willen maken. “Dit jaar ga jij als Sinterklaas”. “Als sinterpiet”, vroeg ik haar, wijzend op mijn huidskleur. Mijn donkere blik verried dat ik het een slecht idee vond. ”Oké”, boog mijn moeder, “maar ik ga je niet schminken hoor, want je bent al bruin”.  “Natuurlijk wel “, zei ik verontwaardigd, ”ik wil gewoon zwart op mijn gezicht. Alle kinderen hebben zwart op hun gezicht en alleen je gezicht, anders word je witte kraag vies”. De jaren daarvoor liep ik Sinterklaasje in een crêpepapieren fabricaat, maar dat jaar maakte mijn moeder een duurzaam gepoft oranje pietenmaatpak van stof met wit gesmokte kraag. En mijn gezicht werd zwart geschminkt, waarbij mijn nek zorgvuldig schoon werd gehouden.
Mijn Sinterklaasfeest, en ik heb altijd geloofd ons Sinterklaasfeest, is voor alle leeftijden en houdt zich niet op met politiek of discriminatie. Als kind had ik nauwelijks gereedschap om dat uit leggen maar mijn moeder snapte het, ondanks of misschien juist dankzij haar oprechte geloof in rechtvaardigheid, gelijkwaardigheid en warsheid van discriminatie.

Marc Spaanderman, hoogleraar Verloskunde

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: