Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Gedemocratiseerde dood

Gedemocratiseerde dood

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

De laatste maanden hebben we veel feestelijke of plechtige oplopen bijgewoond. Na afloop vindt dan een staande receptie plaats. Pratend met familie, kennissen, vrienden, collega’s horen we het nieuws waarvoor we ook zijn gekomen. In onze generatie zijn kwalen en gebreken, overlijden en verlies niet te missen thema’s. Het gaat allang niet meer om versluierde familieberichten. Bij de dood hoort de laatste tijd het gehele verhaal. De tijden van de privacy van het sterven en alles wat daaraan voorafgaat zijn definitief voorbij. Zelfs na zijn overlijden kan een patiënt in de reclame nog oproepen om de strijd met een tot voor kort weinig bekende ziekte als ALS te steunen. Strijd is een kenmerk van de manier hoe we met de laatste levensfase omgaan. Strijd tegen kinderkanker! Strijd tegen de afbraak van de zorg voor ouderen! Strijd voor of tegen verruiming van de euthanasiewet of de praktijk van de euthanasie!

Vorige week werden cijfers over de praktijk van euthanasie in Nederland bekend. Recent is er sprake van een toename van het aantal volgens de geëigende procedure goedgekeurde gevallen. Die toename leidde er toe dat een belangrijk lid van de bij de uitvoering betrokken commissies aftrad: de ethicus Theo Boer. Hij stelt dat de toename te maken heeft met een steeds ruimere interpretatie van de criteria voor euthanasie: de patiënt lijdt ondraaglijk en zijn situatie is uitzichtloos. Bij veel gevallen van kanker leveren deze criteria geen problemen op. Ook de regeling dat artsen (meervoud) de criteria toepassen is in zo’n situatie gewoonlijk onomstreden. Nu de volgende casus: een ‘nog gezonde’ echtgenote van een terminale patiënt wenst tezamen met haar man geëuthanaseerd te worden. Menselijk en wellicht psychiatrisch valt er wat voor te zeggen. Wat nu te doen? Kern van de zaak is een omstandigheid die niet onder de wet valt. Mensen hebben nu eenmaal niet het recht zich op grond van zelfbeschikking van het leven te laten beroven. Enige bijstelling van de medische criteria in de richting van het tweede voorbeeld is misschien niet onverstandig. Als een aanpassing aan de openheid die ik in de eerste alinea aanhaalde. Op de duur zal er toch een discussie moeten plaatsvinden over een recht op zelfbeschikking het eigen leven te beëindigen. En wat daarin de rol van artsen en verpleegkundigen zal zijn. Ik heb geen idee hoe het verder zal gaan.

Hans Philipsen         

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)