Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik werkte als muilezel in de mijnen, ik was nog geen 19”

“Ik werkte als muilezel in de mijnen, ik was nog geen 19”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven – Loesje

Achternaam: Neyens * Voornamen: Eddy Nestor Maria * In het dagelijks leven: derdejaars student Arts & Culture * Geboren in: Bree (B) * Leeftijd: 50 * Woonplaats: Maastricht * Burgerlijke staat: vrijgezel, een dochter van 9

TOEN

Witte Ik ben opgegroeid in Neeroeteren met mijn ouders en drie broers. Ik was de enige ‘witte’ [blond] met blauwe ogen. Vader en moeder woonden een tijd in Anderlecht voordat ze naar Neeroeteren verhuisden. De laatste jaren voor zijn pensioen werkte mijn vader bij Ford Genk, bij de telexdienst. Mijn moeder, lerares, bleef bij ons thuis. Na haar 50ste is ze onder protest van mijn vader gaan werken bij de Belgische post. Ze had genoeg van het thuis zitten. Ik heb een fijne jeugd gehad. Mijn ouders moesten flink veel moeite doen om ons in het gareel te houden. Maar ze waren niet echt streng. Mijn vader kon wel autoriteit uitstralen. Hij had ook een diepe stem, net als ik.
Nestor Op familiebijeenkomsten ging het regelmatig over de oorlog, niet gek als je bedenkt dat iedereen wel iemand kwijt was geraakt. Ik ben genoemd naar mijn overgrootvader Nestor, een Vlaming. Hij sneuvelde in de eerste maand van de Eerste Wereldoorlog; zijn vrouw overleed in 1918 aan de Spaanse griep. Mijn opa werd wees. Uiteindelijk is ook hij vermoord, ten tijde van de bevrijding in 1944. Het is nog steeds onduidelijk wie erachter zat. Duitsers? We weten het niet. In de jaren zeventig heeft mijn moeder heel kort gewerkt in een schoenenfabriek in Duitsland. Bij elke oude man in de kantine dacht ze: ‘Heb jij mijn vader vermoord?’
Bronchitis Ik was een klein, ziekelijk jongetje. Ik had bronchitis, ben maanden thuis geweest. Mijn moeder gaf me encyclopedieën te lezen. Vooral de medische verhalen en landkaarten vond ik fantastisch. Ik heb de achterstand op school ruimschoots ingehaald; ik behoorde tot de beste 10 procent. Ik was vooral goed in taal. Na de basisschool ging ik naar het Algemeen Secundair Onderwijs, vwo, richting menswetenschappen.
Opstel Ik heb mijn school niet afgemaakt. Het waren de jaren tachtig, de no future mentaliteit. Mijn leraar Nederlands publiceerde op mijn vijftiende een van mijn opstellen in het studentenmagazine. Vervolgens riep de chemieleraar zich bij me – die had een reputatie, die liet niet met zich sollen. Hij las het opstel, gooide het blaadje naar me toe en zei: ‘Gij hebt dat niet zelf geschreven.’ Dat was de druppel. ‘Als zelfs een leraar mij niet gelooft en zo kan zijn, dan hoef ik niet volwassen te worden’, dacht ik. ‘Al die bullshit die ze me leren.’ Ik bleef nog een tijdje naar school gaan, maar deed niets meer. Het werd een wedstrijd om zoveel mogelijk nullen te halen. Ik ging vooral veel op stap.
Muilezel Toen ik helemaal stopte, zei mijn vader: ‘Je gaat de mijn in of aan de lopende band bij Ford’. Ik werd materialensleper, muilezel, in de mijn van Eisden. Het was enorm zwaar, ik was nog geen 19. Toen de mijnen dicht gingen, werd ik bandarbeider bij Ford Genk. Mijn toenmalige vriendin –  we zijn vijftien jaar samen geweest – werkte er ook. Ik was actief in de vakbond, heb tweehonderd woedende stakers toegesproken. We hebben helaas weinig overwinningen kunnen boeken. In 1988 werkten er zo’n 14 duizend man. Inmiddels is de tent dicht; er gingen heel wat herstructureringsgolven aan vooraf. Ik ben zelf weggegaan, ik wilde niet nog eens ontslagen worden. Ik was veertig, woonde bij mijn moeder en besloot ‘een papiertje te halen’. Drie jaar duurde het volwassenonderwijs. Het was lastig om daarna een baan te vinden. Ik had een korte relatie; er werd een dochtertje geboren. Ze woont bij haar moeder, maar ik heb nog steeds contact.
Erfenis Toen mijn moeder overleed in 2012 (mijn vader was al in 2007 gestorven) werd het geld van het ouderlijk huis verdeeld. Ik had me al eens geïnformeerd over de studie cultuurwetenschappen, het leek me boeiend. De erfenis was te weinig om een mastertitel te halen, maar te veel om het niet te proberen. Ik ging mijn droom achterna: studeren. Ik houd van taal en lezen. Op mijn achtste zag ik voor het eerst een bibliotheek. Vervolgens was ik er om de twee à drie dagen om nieuwe boeken te halen. Ik wilde steeds meer.

NU

Leeftijd Ik ben derdejaars Arts & Culture, een overenthousiast student, ik houd van de combinatie van politieke cultuur, geschiedenis, oorlog. In het begin voelde ik me een rare tussen al die jonge studenten, maar ik werd snel ‘een van hen’. Ze zeiden: ‘Eddy, je hoeft je niet altijd te verontschuldigen voor je leeftijd.’ Ik heb geen moeite met het Engels. Mijn aandachtspunt? Timemanagement. Ze gooien je dood met allerlei literatuur en ik, typisch Eddy, wil dat allemaal lezen, van begin tot einde. Dan dwaal ik af en begin ik vragen te stellen die er weinig mee te maken hebben.
Geld Mijn grootste struikelblok is geld. Ik heb dertig jaar gewerkt, maar niet kunnen sparen. Ik ben vijftig en kom niet meer in aanmerking voor studiefinanciering, ik leef van een bestaansminimum. Natuurlijk kan ik erbij gaan werken, part time, maar dan lever ik in op mijn toeslagen. Het collegegeld voor dit jaar is betaald. Wat mijn huur, verzekeringen en eten betreft: tot de kerst red ik het, daarna zie ik wel verder, desnoods ga ik onder de brug slapen. Om het tot juni te halen heb ik €5000 nodig. Lenen? Ik heb mijn broers gevraagd, maar die hebben al een bestemming gegeven aan hun deel van de erfenis. Vrienden zeggen dat ik aan crowdfunding moet doen, maar ik plaats mijzelf niet graag op de voorgrond.

STRAKS
Master Ik ben al zo vaak op mijn gezicht gegaan. Natuurlijk door verkeerde beslissingen, maar ook door dingen die ik niet in de hand had. Ik leef van dag tot dag, dingen gaan zoals ze gaan, maar ik hoop dat ik mijn bachelordiploma kan halen. Een master? Poeh, daar durf ik echt niet aan te denken.
Marble Van de zomer heb ik meegewerkt aan een onderzoeksproject over de Eerste Wereldoorlog. Ik onderzocht het oorlogsmonument in Neeroeteren; voor wie is het daar neergezet, wie herdenken wij, wat heeft het nog voor betekenis? Nu ben ik geselecteerd voor een nieuw onderzoeksproject in het kader van Marble, geweldig, daar ligt mijn hart.
Archief Ik kan mijzelf niet goed verkopen, maar als ik toch ergens over mag dromen, dan is het van een baan in een museum of historisch archief.

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

2014-11-13: Johan Dupont
Trots en fier op je Eddy. Vroeger altijd geweten dat je beetje rebel was, maar toch blij dat je mijn neef bent en zoveel bereikt hebt!
Hierbij wensen we jou heel veel succes met je verdere studies en carriere.

Johan & Brigitte Dupont - Verheyden
Sint-Lambrechts-Herk (Belgïe)
2014-11-13: Anna Kupka
Mein Respekt Kollege! Sehr schön geschrieben und ich wünsche Dir viel viel Glück!!
2014-11-13: Ron Ghijsen
Met veel fierheid kan ik zeggen dat dit één van mijn beste vrienden is (de beste). Grappig, maar hij kent mij al van baby zijnde :-). Ed, auf gute Freunde Alder! Petje af.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)