Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Bloed op de snaredrum

Bloed op de snaredrum

Film: Whiplash

Het verhaal: De jonge jazzdrummer Andrew Neyman (Miles Teller) wil koste wat kost de wereldtop bereiken. Op het elitaire New Yorkse conservatorium waar hij studeert, weet hij een plek te bemachtigen in het jazz-ensemble van Terence Fletcher (J.K. Simmons), een briljante docent die gevreesd is vanwege zijn tirannieke lesmethodes. De meedogenloze Fletcher drijft Andrew tot het uiterste van zijn muzikale en fysieke kunnen, met verstrekkende gevolgen.

Pure, onversneden extase, want:

- De spannendste, meest opwindende scène van dit filmjaar komt uit zeer onverwachte hoek: een groep conservatoriumstudenten die oefent op Duke Ellingtons Caravan. Yep, het is regisseur Damien Chazelle gelukt: hij weet adembenemende psychologische spanning te puren uit de repetities van een jazzorkest. De hoofdrolspeler is nota bene een drummer, steevast het lulletje rozenwater van iedere zichzelf respecterende band. De film eindigt zelfs (spoiler alert!) met een drumsolo van tien minuten. En dan niet het type drumsolo waarbij het publiek wat schaapachtig meeklapt of even bier gaat halen, maar een allesverzengende, op een haarscherp ritme gemonteerde, schuimbekkende, woest kolkende ‘modderfakker’ van een solo die tijdens het filmfestival in Cannes een staande ovatie uitlokte nog voordat de film was afgelopen. Pure extase.

- Wat een heerlijke rol van J.K. Simmons als Terence Fletcher, een steevast in het zwart geklede, meedogenloze bullebak die zijn studenten openlijk kleineert, en die niet te beroerd is om een stevige tik uit te delen als iemand uit de maat speelt. “Fear is a man’s best friend”, zong John Cale al, en dat is het didactische principe waarop Fletchers aanpak is gestoeld. Want in de jacht naar perfectie is alles veroorloofd.

U had al op de fiets moeten zitten, maar toch nog even een kanttekening, want:

- Whiplash is op zijn best in de repetitieruimte of op het podium. Al de rest is (melodramatische) ballast.

Het salomonsoordeel: In de trailer van Whiplash komen de superlatieven als uit een mitrailleur voorbij: “Triumphant. Feverish. Gripping. Intoxicating. Explosive. Dazzling. Transfixing. Exhilarating. Jaw-dropping. Incredible.” En het mooie is dat daar geen woord van gelogen is.

P.S: Weet je trouwens hoe je een mooie meid op de arm van een drummer noemt…? Een tatoeage.

Mark Vluggen

 
 

Check the full film programme here: Lumière en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)