Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Reuh. Reutel. Rageugh. Vlep.

Reuh. Reutel. Rageugh. Vlep.

Film: Om de wereld in 50 concerten

Het verhaal: Deze documentaire – vorige week nog openingsfilm van het International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA) – volgt het Koninklijk Concertgebouworkest tijdens een wereldtournee. Concertopnamen uit Buenos Aires, Johannesburg en Sint-Petersburg worden afgewisseld met interviews met orkestleden en portretten van bijzondere concertgangers, waaronder een Russische weduwnaar wiens familie door de regimes van Hitler en Stalin werd uitgeroeid, maar die troost vindt in de muziek van Mahler.

Om te janken zo mooi, want:

- Over klassieke muziek wordt vaak ontzettend hoogdravend geschreven. In artikelen over het Koninklijk Concertgebouw Orkest gaat het vaak over het timbre van de houtblazers, gerijpte klanklichamen en kamermuzikale verfijning. Het mooie van deze film is dat regisseur Heddy Honigmann (Crazy, Het ondergronds orkest) de elitaire sfeer die klassieke muziek doorgaans omringt, weet te vermijden. De openingsscène zet de toon: slagwerker Herman Rieken vertelt droogkomisch over een symfonie van Bruckner waarin hij welgeteld één keer met de bekkens mag slaan.

- Kenmerkend voor Honigmanns onconventionele aanpak is dat de grote vedetten tweede viool spelen. Dirigent Mariss Jansons – de man die ooit een hartinfarct kreeg tijdens een concert in Oslo, in elkaar zakte en op de grond doordirigeerde – is niet meer dan een figurant. In plaats van aandacht voor beroemde namen als Jansons en Janine Jansen laat Honigmann dwarsfluitist Kersten McCall uitleggen waarom Aan de Amsterdamse grachten hem zo ontroert, en demonstreert bassist Dominic Seldis hoe de dreiging van Stalins regime doorklinkt in de tiende symfonie van Sjostakovitsj.

- “Reuh. Reutel. Rageugh. Vlep.” Het waren dit soort geluiden die de Generaal (het hoofdpersonage uit de gelijknamige strip van Peter de Smet) maakte als hij weer eens overmand werd door emotie bij het vooruitzicht dat hij de macht ging grijpen. En veel meer dan ‘reutel’ en ‘vlep’ kon ik ook niet uitbrengen na het zien van deze zielsontroerende film.

Toch nog snel een puntje in d mineur, want:

- De titel van de film is niet alleen banaal, maar dekt ook nog eens de lading niet.

Het salomonsoordeel: De films van Heddy Honigmann zijn een krachtig antidepressivum. En een herinnering aan het feit dat kunst altijd zal zegevieren.

Mark Vluggen

 

Check the full film programme here: Lumière en Euroscoop

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)