Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het meisje en de dood

Het meisje en de dood

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Vrijdagavond in de Sint Jan. Om half negen betreedt het Ensor Kwartet het kleine podium midden in de kerk. Vlak onder de preekstoel die zich verheft ten behoeve van het uitdragen van Gods woord. De kerk is donkerder dan bij andere concerten. De leden van het kwartet doen de huiselijke kapjeslampen aan boven hun muziek. Ze spelen Schubert, Der Tod und das Mädchen. Ten tijde van Schubert discrimineerde de dood nog niet naar leeftijd. De gerechtvaardigde angst voor het sterven van kinderen en jongeren was een bron voor veel verhalen. De muziek zal zelfs wie zelden naar klassiek luistert, bekend in de oren klinken. Warm en melodieus, soms harder en schrijnender.

Na het eerste deel gaan de lampen uit. Het is nu te doen op de preekstoel. Dimitri Verhulst in het zwart gehuld begint voor te lezen uit zijn nieuwe roman, Kaddisj voor een kut. Hij vertelt in de jij-stijl uit zijn ervaringen als instellingskind. De narigheid in het ouderlijk gezin die je daar bracht, het strakke regiem en de tegenwereld die de kinderen scheppen, de uitzichtloosheid bij het leven na het gesticht. De jij-figuur komt die jeugd te boven. Het meisje om wie hij geeft, pleegt zelfmoord. Op de begrafenis wordt Schubert gespeeld. Dat hoort het publiek pas aan het eind. Nadat kwartet en verteller elkaar een aantal malen hebben afgelost. Bij Schubert zoekt de dood het meisje; bij Verhulst zoekt het meisje de dood.

De voorstelling past prima in het beleid zowel van de protestantse kerk en als van het Theater aan het Vrijthof. De kerk is nu ingericht als kerkzaal én muziekzaal. Vrijdagavond vroeg ik mij af: past de voorstelling bij het publiek? Uiteraard valt de avond goed bij wie houdt van zowel kamermuziek als moderne literatuur. Mijn schatting is dat die categorie een minderheid vormde. Veel mensen om mij heen hadden geen benul wie Dimitri Verhulst was. De meesten lezen zelden een boek waarin het woord kut in de titel voorkomt. Bij dat ene woord bleef het niet. Toch heb ik niemand gesproken die gekwetst was of zoiets. De voorstelling, inclusief de enscenering, was overtuigend. Ook al liet men onderdelen aan zich voorbijgaan. Verhulst was tevreden. Het publiek zal blijven komen. En Schubert had er, gelet op wat wij van zijn leven weten, zijn toestemming aan gegeven.

Hans Philipsen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)