Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ze noemden me Jordan

Terug in het zaaltje waar ik mijn hoogtijdagen als basketbalspeler doormaakte. De plek waar ik als tiener, naast mijn vier verplichte trainingen en zaterdagse wedstrijd, bijna ieder vrij uurtje in de week samen met mijn twee beste vrienden aan het trainen was.

Het begon allemaal toen ik zes was en de term uitschuifarm tot daadwerkelijke uiting zag komen, toen Michael Jordan en de Looney Tunes in de laatste seconde een basketbalwedstrijd wonnen tegen de Monstars. Ik was verkocht.

Het ging verder toen ik als negenjarige ventje tijdens een half-time show bij een wedstrijd van NAC Basketbal, mocht gooien voor gratis Happy Meal-kaarten. Officiële bal, afstand en hoogte, het maakte niets uit. Het hele stadion juichte toen ik een driepunter raak gooide en zo veertien Happy Meals binnensleepte. Mijn schotje was zelfs de spelers van NAC niet ontgaan en zij beloonden mij na de wedstrijd met een ferme high five.

Met een glimlach denk ik terug aan het seizoen 2006-2007, waarin ik wel eens White Jordan werd genoemd door een enthousiaste clubgenoot als gevolg van mijn mooie en belangrijke acties. Zulke woorden gaven mijn droom om ooit op Amerikaanse bodem te basketballen een flinke boost. Maar toen ik drie à vier jaar later te horen kreeg dat mijn topsportcarrière ophield, was die droom snel vervaagd. Zo veel uren als ik nodig had om de droom jarenlang levend te houden, zo weinig had ik er nodig om hem voor eens en altijd uit mijn hoofd te zetten. Als je groeispurt ophoudt bij één meter drieëntachtig en je andere spelers verder ziet groeien op allerlei vlakken, weet je eigenlijk al voldoende.

Inmiddels woon ik alweer zo’n tweeëneenhalf jaar in Maastricht en lijkt een flinke laag stof mijn basketbalschoenen in bedwang te houden. Ik maak mezelf misschien wijs dat basketballen niet past in mijn drukke studentenleven, maar er zijn gewoon andere dingen belangrijker geworden.

Toch trok ik afgelopen zondag, na anderhalf jaar, mijn oude basketbalschoenen weer aan en was ik terug in dat welbekende zaaltje. Op zoek naar een glimp van de man die ik nooit geworden ben.

Romeijn Sadée

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)