Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“UNU-Merit is het enige instituut waar ik directeur van zou willen zijn”

“UNU-Merit is het enige instituut waar ik directeur van zou willen zijn”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven – Loesje

Achternaam: Verspagen * Voornamen: Hubertus Henricus Gerardus (Bart) * Leeftijd: 48 * In het dagelijks leven: directeur UNU-Merit (vorige week werd het 25-jarig bestaan met een conferentie gevierd) en hoogleraar internationale economie * Geboren in: Weert * Woonplaats: Weert * Burgerlijke staat: sinds 28 jaar samenwonend met Willie, samen een dochter (Nadja, 18) en een zoon (Thijs, 15)

TOEN

Oma Ik was zes, zeven jaar toen mijn oma van moeders kant bij ons kwam wonen. Het was een leuke oma, heel belangstellend, niet streng. Ze hield net als ik van bloemen, planten en dieren. We keken met zijn tweeën – ik ben enig kind, mijn ouders werkten allebei, mijn vader als machinebankwerker, mijn moeder zat op kantoor -  vaker naar tv-programma’s op haar kamer. Ik herinner me vooral documentaires over de Tweede Wereldoorlog. Ze had de oorlog zelf meegemaakt en vond die programma’s interessant. Het was vertrouwd en gezellig. PSV Mijn vader voetbalde bij Wilhelmina, de grootste voetbalclub van Weert, en was daar ook trainer. Ik ging altijd met hem mee en voetbalde zelf ook. Als verdediger, ik had niet zo’n geweldige techniek, maar was fysiek vrij sterk en kon een duel winnen. Mijn zoon voetbalt nu bij de concurrent uit Nederweert, Merefeldia. We hebben samen een seizoenskaart voor PSV.  Fel Ik lijk qua karakter het meeste op mijn vader: we zijn vrij rustig, hebben de neiging om zaken van een afstandje te bekijken, om te analyseren. Maar in discussies over wetenschap, bestuurszaken, politiek en voetbal kan ik ook wel vrij fel zijn. Links Ik was als puber links georiënteerd en ben dat nog. In het vrij slaperige stadje Weert werd in mijn schooljaren een linkse boekhandel annex wereldwinkel opgericht van waaruit we ons inzetten voor de vredesbeweging en andere ‘aksiedoelen’. Ik deed mee aan acties, we organiseerden discussieavonden en het vervoer naar de grote anti-kernwapen demonstraties in Den Haag en Amsterdam. Dat was heel bijzonder. Maastricht Ik was een van de eerste honderd studenten economie in Maastricht. Ik koos heel bewust voor de Rijksuniversiteit Limburg. Dat had alles te maken met de scriptie die ik voor het vak geschiedenis schreef, over de arbeidersbeweging in Maastricht. UM-wetenschapper Jos Perry had er net een boek over gepubliceerd. Ik vond dat heel boeiend, heb later ook al zijn andere boeken gelezen. Nee, ik hem nog nooit ontmoet. Maar het idee dat je dit soort dingen aan een universiteit kon doen, geweldig. Ik koos voor economie vanuit het idee dat het de maatschappelijke verhoudingen grotendeels bepaalt. Als je wat wilde veranderen, en dat wilde ik, dan was het belangrijk om daar meer van te weten. Onderzoeker Op het einde van de middelbare school wist ik al dat ik onderzoeker wilde worden. Dat was de wijze waarop ik me het beste thuis voelde in de politieke discussie. Niet als politicus of actievoerder. Een carrière in het bedrijfsleven was uitgesloten. De grote multinationals waren de vijand, het was de tijd van de boycot tegen Shell vanwege apartheid.

NU

Directeur UNU-Merit is heel belangrijk voor mij, het is mijn hele wetenschappelijke leven. Ik was er vanaf het begin bij betrokken. Eerst als aio, toen medewerker en sinds een tijd, na een uitstapje naar Eindhoven, als opvolger van Luc Soete die het instituut heeft opgericht. Het is ‘mijn’ thematiek: de invloed van technologie op de economie. Het is het enige instituut waar ik directeur zou willen zijn, we zitten hier met wetenschappers uit wel 25 landen. Mijn blikveld is nu veel ruimer dan toen ik alleen hoogleraar bij SBE was. Een half jaar na mijn aanstelling zat ik bijvoorbeeld in Senegal te praten met de minister van Onderwijs over een nieuwe vestiging van UNU. Ik heb niet zo’n geweldige interesse in managementzaken, al valt het me hier mee. Maar of ik een peoplemanager ben? Ik weet niet wat dat precies betekent. Ik ben niet iemand die veel rond loopt, dat deed Luc wel. Maar mensen mogen altijd bij me binnen lopen, al weet ik niet of ze dat weten. Paarden Ik heb altijd paard gereden. Van kinds af aan. Mijn kinderen rijden ook paard. Bij onze rijclub, maar ook bij de voetbalclub, hangt dezelfde sfeer als waarin ik ben opgegroeid. Dat deel van mijn leven is de verbinding met de vertrouwde sfeer van vroeger.  Ik houd van de paardenwereld, de mensen zijn open en enthousiast. En ik vind het prettig om na het werk in een andere omgeving terecht te komen. Eentje die me vertrouwd is, waar ik ‘plat’ kan praten. Nadja Onze dochter studeert nu ook aan de UM: eerstejaars Science Program. Het was spannend toen ik de naam Verspagen in de e-maillijst intikte en er opeens twee verschenen.

STRAKS

Over tien jaar Ik zit dan weer bij SBE, ook een heel prettige werkomgeving. Deze baan is tijdelijk, in eerste instantie voor vier jaar. Verhuisd We zijn net verhuisd, hebben de paarden nu in de wei naast de deur. We zijn bezig om te ontdekken hoe dat allemaal gaat met bijvoorbeeld [grinnikt] de mestwetgeving. Dromen Ik ben niet zo’n dromer. Ik had wel een profvoetballer willen zijn, maar was er snel genoeg achter dat ik daarvoor het talent niet had. Ik had ook wel Keith Richards willen zijn. Maar och, er komen dingen op me af en daar doe ik iets mee.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)