Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Mompelende woordjes

Medewerkerscolumn

Woordenmoord. Da’s wetenschappelijk schrijven. Voor ieder woord dat mijn proefschrift wél haalt, sneuvelen er makkelijk honderd. Ooit stonden ze in slagorde op papier, maar uiteindelijk bleken ze te zwak, te saai, of juist te origineel of te mooi voor een publicatie. Uit eigen beweging of na aandringen van meelezers, maakte ik ze een koppie kleiner. Er kwamen nieuwe, veelbelovende opvolgers, en weer andere, en weer betere, al naar de waan van de dag. Ach, die arme woordjes, hoe ze hun plaatsje ook bevochten, slechts 1 procent ontkwam aan de delete-knop.

Ik moest aan mijn roemloos gesneuvelde woorden denken bij dit gedicht, waarin Wislawa Szymborska haar werk toespreekt.

Aan mijn eigen gedicht:

In het beste geval
word je, gedicht van me, aandachtig gelezen,
becommentarieerd en onthouden.

Tref je het minder,
dan alleen gelezen.

De derde mogelijkheid is dat
je weliswaar wordt geschreven
maar even later in de prullenbak gegooid.

Je hebt nog een vierde uitweg tot je beschikking:
je verdwijnt ongeschreven,
tevreden mompelend in jezelf.

Zie hoe poëzie en wetenschap overeenkomen in de eerste drie mogelijkheden. Maar dan scheiden de wegen zich, want stel je voor: een tevreden mompelende kritiek die aan zichzelf genoeg heeft? Een vergenoegde analyse die ongeschreven verdwijnt? Nee, zo geruisloos gaat het niet in de wetenschapsfabriek. Het moet allemaal van de daken geschreeuwd, in tijdschriften uitgevent, gevaloriseerd. Er is duidelijk verschil.

Toch meende ik in ‘t diepst van mijn gedachten dat er een schepper school in de wetenschapper. Al helemaal wanneer de delete-knop ruimte maakte voor weer nieuwe formuleringen van mijn hand. Hoe anders kijkt de UM tegen wetenschapscreaties aan. De UM denkt dat promovendi niet alleen schrijven, maar ook overschrijven. Ze linkt proefschriften aan copy-paste, aan plagiaat. Dit bangige idee zou voortkomen uit het landelijke rumoer over frauderende hoogleraren en zo. Vanuit een onnavolgbare logica bekijkt men hier in huis begínnende onderzoekers sindsdien met wantrouwen. We gaan hun proefschriften controleren, riep iemand. Wauw, wat integer, riep een ander. En zo geschiedde. Mijn 1 procent overlevende woordjes, mijn survivors, moeten door de mangel van de plagiaatchecker. Au! Nee! Ik laat ze nog liever in zichzelf mompelend verdwijnen.

Anna Wolters, promovendus bij Caphri/ FHML

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)