Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De Observant Film Awards 2014

De Observant Film Awards 2014

Het filmjaar loopt ten einde en dus is het tijd voor een terugblik op het filmjaar 2014. Met allereerst de top 10 van onze filmrecensent Mark Vluggen, die daarna gelijk de Observant Film Awards uitreikt.

 

Top 10

 

1. Boyhood: Je zou het een longitudinale studie over de jeugdjaren van een Amerikaanse jongen kunnen noemen. Maar eigenlijk klinkt dat veel te academisch voor deze sublieme coming-of-age film, een ontroerende en humoristische prachtprent over die jaren in je leven dat er voor alles nog een eerste keer is.

2. The selfish giant: Krop-in-de-keel cinema over twee onvergetelijke straatschoffies in ‘shithole’ Bradford.

3. Ida: Een bloedmooie, verstilde zwart-wit film over een jonge non die haar ijzingwekkende familiegeschiedenis ontdekt.

4. Whiplash.

5. The salt of the earth.

 

En de rest van de top 10:

6. Clouds of Sils Maria

7. Locke

8. Only lovers left alive

9. Deux jours, une nuit

10. Die Frau des Polizisten

 

Observant Film Awards per faculteit:

 

De film die iedere student/medewerker van ___ zou moeten zien:

FASoS/UCM: Her. Over een eenzame man die verliefd wordt op het besturingssysteem van zijn nieuwe pc. Een film over de liefde tussen mens en computer, over intimiteit in het iPad-tijdperk.

FHML: Wakker in een boze droom. Humane, empatische documentaire over vrouwen met borstkanker.

Psychologie: Mommy. Het Canadese wonderkind Xavier Dolan levert zijn beste film tot nu toe af met dit emotionele drama over een moeder die wanhopig probeert haar ADHD-tienerzoon in het gareel te houden.

Rechtsgeleerdheid: Gett — The Divorce Trial of Viviane Amsalem. Een claustrofobisch  rechtbankdrama over de absurditeit van de Israëlische religieus-fundamentalistische huwelijkswetgeving, waarin vrouwen alleen mogen scheiden indien hun man daarmee instemt.

SBE: Deux Jours, Une Nuit. Geen kwaad woord over The Wolf Of Wall Street, maar het mooie van de film van de gebroeders Dardenne was dat er nou eindelijk eens een film werd gemaakt die de financiële crisis niet liet zien door de ogen van amorele, cokesnuivende beurshandelaren, maar door de ogen van gewone mensen die moeten sappelen om het hoofd boven water te houden.

 

Overige Awards:

 

De Albron award voor de vetste actiefilm: Snowpiercer. Een sciencefictiontreinthriller met ballen.

De Bams award voor de film die het kijkwijzericoon ‘alcoholmisbruik’ het meest waarmaakte: Leviathan. Corrupte Russen zetten hun huig open om limonadeglazen wodka achterover te slaan. Geen geacteerd dronkenschap, maar het echte, stomdronken werk, want op de set werd geen druppel water gedronken.

De Onno Hoes award voor de film die het kijkwijzericoon ‘seks’ het meest waarmaakte:

L’Inconnu du Lac. Een film met zoveel vrolijk rondbungelende en half of volledig opgerichte blote piemels dat zelfs onze burgervader er het schaamrood van op de kaken zou krijgen.

Beer Jo award voor de beste vertolking door een dier: Om de menselijke personages gaf ik geen zier, maar de apen Caesar en Koba uit Dawn of the planet of the apes waren onvergetelijk.

Dienstverlenersprijs: De legendarische hotelconciërge Gustave H. in The Grand Budapest Hotel.

Sof van het jaar: Magic in the moonlight. Woody Allen was zelden zo braaf en zo belegen. Ook zeer teleurstellend: The Homesman, waarin Tommy Lee Jones een film lang twijfelt of hij nou een feministische western of een humoristische buddy movie is aan het maken, en in het wel heel dorre niemandsland daartussenin eindigt.

Beste actrice: Rosamund Pike (Gone Girl).

Beste acteur: Timothy Spall (Mr. Turner).

Beste film die bijna niemand gezien heeft: Locke.

Beste filmquote: “There are no two words in the English language more harmful than good job.” (Docent/beul Terence Fletcher geeft zijn visie op onderwijs in Whiplash.)

Het hardst gelachen: Tijdens die scène waarin Leonardo DiCaprio volkomen gedrogeerd zijn Lamborghini probeert te bereiken in The Wolf of Wall Street.

Beste filmscène van het jaar: Mommy van Xavier Dolan is gefilmd in een klein, vierkant en benauwend beeldformaat. Tijdens de mooiste scène van dit filmjaar trekt hoofdpersoon Steve de film letterlijk van Instagram- naar breedbeeldformaat. Een bevrijdend, extatisch moment.

Beste tagline: You’ll all be dammed! (voor de beverzombiefilm Zombeavers).

Cultfilm van het jaar: Under the Skin. Een bizarre scifi/horrortrip over een mysterieuze jonge vrouw die met een bestelwagen door Schotland rijdt en onderweg mannen verleidt. Hen wacht een macaber lot.

Meest vernietigende filmrecensie van het jaar: Peter Bradshaw (The Guardian) maakt in Cannes gehakt van openingsfilm Grace of Monaco: “A fleet of ambulances may have to be stationed outside to take audiences to hospital afterwards to have their toes uncurled under general anaesthetic.”

Meest betreurde filmdode: Philip Seymour Hoffman

 

Mark Vluggen

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)