Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik zag voor ons huis jeeps met VN-vlaggen voorbijrijden”

“Ik zag voor ons huis jeeps met VN-vlaggen voorbijrijden”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven – Loesje

Achternaam: Bajic * Voornaam: Dunja * In het dagelijks leven: persvoorlichter * Geboren in: Sarajevo * Leeftijd: 27 * Woonplaats: Maastricht * Burgerlijke staat: relatie

TOEN
Sarajevo Ik ben geboren in voormalig Joegoslavië, woonde tot ongeveer mijn vijfde in de buurt van Sarajevo. Mijn ouders bouwden er hun eigen huis, het staat er nog steeds. Ik deelde – hoewel er genoeg andere kamers waren – een slaapkamer met mijn oudere broer, voor de gezelligheid. Er was een balkonnetje, met uitzicht op een grote boom, en iets verder naar beneden een drukke weg. De omgeving was mooi, groen. Mijn ouders hebben beiden economie gestudeerd. Mijn moeder is altijd docent geweest, mijn vader maakte, nog vóór de oorlog, de overstap van docent naar directeur van een houtverwerkingsbedrijf.

VN-vlaggen In het begin, zo rond 1992, merkten we niet veel van de oorlog. Ik heb nooit fysiek geweld meegemaakt, maar we zagen natuurlijk wel de beelden op televisie. Ook zag ik voor ons huis zo nu en dan jeeps met VN-vlaggen voorbijrijden. Mijn moeder had ons graag thuis, voor de veiligheid, maar we bleven natuurlijk geen 24 uur per dag binnen. Ze waarschuwde ons: “Ben je buiten en hoor je een vliegtuig, ga dan op de grond liggen”. Op een dag wilde mijn broer – hij is 2,5 jaar ouder – weten of ik het goed had begrepen en riep: “Dunja, een vliegtuig!” Ik ging plat en landde met mijn gezicht in de modder – het had net geregend.

Zee Ik heb zeker nog herinneringen, maar ik weet ze niet altijd even goed te plaatsen qua tijd. Jazeker, ik heb spanning gevoeld, angst. Tijdens onze reis naar Kroatië – mijn moeder is Servisch, mijn vader Bosnisch, we konden niet blijven, het werd té onrustig – zaten we met z’n vijven in de auto. Mijn vader en een vriend voorin. We moesten langs allerlei barricades; op één plek stond een man met een ontbloot bovenlijf, honderden kettingen om zijn nek en een geweer om zijn schouder. Hij wilde iedereen doorlaten, behalve mijn moeder. Zij moest eruit. Na veel gepraat konden we gelukkig met z’n allen verder. In een voormalig vakantiepark aan de Adriatische Zee woonden we tijdelijk in een bungalow. Ik moest altijd waakzaam zijn, mocht niet laten merken dat mijn moeder Servische was. Het woord ‘brood’ moest ik op z’n Kroatisch uitspreken. Uiteindelijk zijn we het land uitgevlucht en in Nederland beland.

Juf Joske Tijdens ons verblijf in het asielzoekerscentrum in Oosterbeek, bij Arnhem, ging ik naar de plaatselijke basisschool, groep 3. En blij dat ik was! Ik wilde al heel jong naar school. Ik was – en ben nog steeds – nieuwsgierig, open, ging er graag op uit, sprak graag mensen aan. Die houding heeft me geholpen. Ik kon er goed aarden, kreeg snel vriendinnetjes. Met juf Joske heb ik nog steeds contact. Zij was heel lief voor mij.

Taal Ik moest zeker wennen aan het Nederlands. Er stond een keer ‘fiets’ op het schoolbord, ik mocht het uitspreken en zei iets van ‘fiëts’. Uiteindelijk is alles heel goed gegaan, ik was goed in taal, in spellen, ik las graag voor.  Op het schooltje in Oosterbeek ben ik maar een jaar geweest. We kregen een huis in Drunen aangeboden, bij Den Bosch, en daar wonen mijn ouders nog steeds.

Beslissen Beslissingen nemen is niet mijn sterkste punt. Ik wist lange tijd niet wat ik wilde studeren. In de laatste week voor de deadline van de aanmeldingen hakte ik de knoop door: het werd bedrijfscommunicatie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Toen ik de vacature zag van persvoorlichter hier aan de Universiteit Maastricht, heb ik ook tot vijf voor twaalf gewacht voordat ik de sollicitatiebrief de deur uitdeed. Ik was natuurlijk wel enthousiast, die functie leek me hartstikke leuk, maar tegelijkertijd vond ik het ook spannend: helemaal naar Maastricht, nieuwe stad, nieuwe omgeving, nieuwe mensen. Achteraf is het een heel goede beslissing geweest. Ik werd aangenomen, verhuisde naar Maastricht en zit hier nog steeds goed op mijn plek.

NU
Pendelen Mijn vriend woont in Tilburg, hij is net afgestudeerd en werkt als fysiotherapeut in het ziekenhuis van Den Bosch. We pendelen en dat gaat vooralsnog prima. Ik ken hem al heel lang, sinds mijn vijf- of zestiende, uit mijn schooltijd in Drunen. Ik zag hem af en toe nog weleens op feestjes van gezamenlijke vrienden. Vorig jaar sloeg de vonk over, met Nieuwjaar.

Geordend Ik houd ontzettend veel van reizen, van city trips tot een backpack reis. In mei ben ik nog vier weken in Bolivia en Peru geweest. Ik ben – tegen het autistische aan – heel precies. Ik houd graag de controle. Vlak voordat ik naar Zuid-Amerika vertrok, lag alles geordend klaar. Ik kan niet tegen troep, want dat zorgt voor chaos in mijn hoofd. Ik sta positief in het leven, ben open minded, treed alles en iedereen tegemoet. Nee, niet als een naïef meisje. Ik heb ‘sensoren’ in me, heb snel door hoe mensen in elkaar steken.

Worstjes Ik verheugde me met kerst enorm op het bezoek aan mijn ouders. Mijn moeder kookt dan altijd heel uitgebreid en lekker – ik ben niet zo’n kooktype. Ik mis heel wat gerechten uit Bosnië, zoals cevapcici, worstjes van gehakt. Op iedere hoek in Bosnië vind je een tentje dat ze verkoopt. Als ik er op vakantie ben, eet ik er heel veel, dan kom ik vaak een paar kilo zwaarder terug.

STRAKS
Reizen Ik zou heel graag voor langere tijd in het buitenland willen zijn, misschien een combinatie van werken en rondtrekken, of in een oud campertje door Australië tuffen. Maar eigenlijk wil ik zoveel zien!

Geen uitgestippeld pad Ik wil verder komen, me blijven ontwikkelen in het communicatievak, dat staat vast, maar welke kant op? Ik weet het niet – ik kan niet beslissen, weet je nog, haha. Ik heb geen duidelijk pad in mijn hoofd, dan baken ik te veel dingen af, dat vind ik eng. Of ik ook over mijn relatie twijfel? [Lachend] Nee, dat zit goed. Ik zie me wel een gezinnetje stichten. Ooit.

 

 

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)