Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Fokke Fooruit!

Fokke Fooruit!

Ik kan ze niet meer zien, die lijsttrekkers. En vooral niet meer horen. En die opiniepeilers nog minder. Allemachtig, wat ben ik blij dat het over is. De ergste kwaakcampagne in jaren. Maar weerhield me dat ervan om ter stembus te gaan? Welnee! Juist niet, ik laat me niet kisten, door nog geen duizend mauricedehondjes. Bovendien ben ik nog uit de tijd dat stemmen een burgerplicht was, en hoogst geheim. Achter het gordijntje is de burger een vorst, dat gevoel, om mee te beschikken over het landsbestuur en meteen een beetje over de wereld als geheel, nou ja, Europa dan toch, en dat alles gehuld in superieur stilzwijgen.

Maar één ding kan ik u wel vertellen, sterker nog, ik kan het onmogelijk voor me houden omdat het zulke vergaande gevolgen heeft. En dat is wie ik gisteren niet gezien heb in het stemlokaal. 

Wat kan mij dat bommen, zult u zeggen, er waren er zoveel niet. Ja, dat is waar, maar ik heb het hier niet over de eersten de besten. Ik heb het over onze leiders. Die dus afwezig waren.

Tweederde van ons College van Bestuur. Tweederde! Daar staat u van te kijken hè, en ik ook natuurlijk want ik had het me nooit zo gerealiseerd. Kijk, het is allemaal leuk en aardig, dat geïnternationaliseer, er komt allerhande boeiend volk over de vloer, van prachtige Oekraïense meisjes tot wankel fietsende Chinezen - kunnen die niet weer eens wat verkeersles krijgen? – en tegenwoordig dus ook bestuurders van over de grens. Onze voorzitter is Duits, de rector is Belgisch, en die heren mogen in eigen land voor Merkel of Di Rupo stemmen maar bij ons moeten ze binnen blijven. Stilletjes, tot het over is. Wel ingezetene maar geen Nederlander.

Dus niks in de melk te brokkelen. Geen greintje invloed. Als ze in Den Haag op bezoek zijn bij de volgende staatssecretaris of minister, of bij de Tweede Kamer, zal de eerste vraag aan hen zijn: En heren, u heeft toch wel op ons gestemd de laatste keer? Want alleen dan willen we wat voor u doen. En als ze het al niet vragen, dènken zullen ze het zeker. Tja, dan staan ze daar, de grote Germanicus en de amicale Ambiorix, bedremmeld, met het schaamrood op de kaken. Om onverrichter zake weer naar huis te gaan, naar dat verre Maastricht.

Nu zou je kunnen denken dat onze leider nummer drie, Us Jungske Postema, het dubbel en dwars goed maakt in de residentie. Die mag niet alleen stemmen, hij is zelfs verkozen, een tijdje geleden alweer. Tot senator. Nadat de partij had vastgesteld dat hij net niet te veel verdiende, want de partij is tegen grootverdieners in de vertegenwoordigende lichamen. Een dag per week zit hij in het centrum van de macht, onze Postiljon. Is kind aan huis bij Samsom en Plasterk. Weegt dat op tegen de verkiezingstechnische non-existentie van rector en voorzitter?

Ik weet het niet. Je hoort niet zoveel over zijn verrichtingen in de landspolitiek. Misschien doet hij aan stille diplomatie en bestookt hij tussen de debatten door de bewindslieden op OCW met smeekbeden om de UM financieel bij te staan. Afgewisseld met een beetje fysiek geweld. Dat Halbe Zijlstra laatst met een handje in het gips liep was allicht geen toeval. Maar of het helpt?

Laatste nieuws, en ik schrijf dit op de verkiezingsdag: de universiteitsraad heeft ingegrepen en zijn griffier naar een vooruitgeschoven post in Den Haag gestuurd. Met een grote kans op succes. Fokke Fooruit!

Uw roddelkont, Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)