Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

À Perdre La Raison

Het verhaal: Een vrije interpretatie van de zaak Geneviève Lhermitte, de vrouw uit Nijvel die haar vijf kinderen met een slagersmes vermoordde. Centraal staat de driehoeksverhouding tussen Mounir (Tahar Rahim), Murielle (Émilie Dequenne) en de oudere arts Pinget (Niels Arestrup). Als Mounir trouwt met Murielle, gaan ze samenwonen in Pingets huis. De arts fungeert als een mecenas voor het jonge stel, maar manoeuvreert hen tegelijkertijd in een positie waarin ze financieel en emotioneel afhankelijk van hem worden. Hun huwelijk komt onder druk te staan door de geboorte van vier kinderen. Voor Murielle verandert het leven langzaam in een nachtmerrie.

Een beklemmend meesterwerk, want:

- De hoofdrol wordt op hartverscheurende wijze vertolkt door Émilie Dequenne. Ze is veelal in close-up te zien, zodat we haar tragische neergang uiterst precies kunnen volgen. We zien haar veranderen van een stralende jonge vrouw in een emotioneel wrak. Dequenne maakt die overgang volkomen geloofwaardig. Als ze in de auto emotioneel breekt bij “Femmes… je vous aime” van Julien Clerc, snijdt haar vertolking door je ziel. Waarom een moeder haar kinderen één voor één vermoordt, zal nooit volledig duidelijk worden, maar dankzij Dequenne begrijpen we het toch al een stuk beter. Het koningskoppel Rahim/Arestrup doet trouwens nauwelijks voor haar onder.

- In de openingsscène zien we vier kleine lijkkistjes. Het is tekenend voor het talent van regisseur Joachim Lafosse dat hij de Titanic-truc beheerst: iedere kijker weet dat de boot gaat zinken, maar toch kijken we gespannen toe.

- Dit is een perfecte illustratie van de wijze waarop vorm en inhoud elkaar kunnen ondersteunen. De inhoud: drie volwassenen raken verknoopt in een verstikkende driehoeksverhouding. De vorm: kleingehouden ruimtes met gesloten gordijnen. Benauwende, afgeknepen kaders. Alsof Lafosse de zuurstof uit de bioscoopzaal trekt, totdat je zelf – net als Murielle – naar adem hapt.

Het salomonsoordeel: Sinds zijn speelfilmdebuut (Folie Privée, 2004) maakte Lafosse naam met een serie psychologische drama’s over knellende familiebanden. Toch was het wachten op dat ene allesverschroeiende meesterwerk waarmee hij definitief uit de schaduw van zijn grote voorbeelden (Haneke, de Dardennes) zou treden. Dat wachten is nu voorbij. Daarom een unicum in deze rubriek: een recensie zonder minpunten.

Mark Vluggen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)