Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De val

Milan viel van een ladder en verbrijzelde zijn hielbeen. Nadat de chirurg alle stukjes weer aan elkaar had geschroefd, mocht mijn vriend drie maanden niet lopen. Het was even slikken, ook gezien zijn status als onverzekerde zelfstandig ondernemer. Maar de echte ellende begon pas toen een geïnfecteerde operatiewond en een reeks nieuwe operaties en complicaties roet in het eten gooiden. Zo waren we dertien maanden verder waarin ons leven gedomineerd werd door ziekenhuisvoedsel, rolstoelen, thuiszorg, een verliesdraaiend bedrijf, en de vraag of hij ooit weer normaal kon lopen. Tenminste, dat laatste leek vooral mij bezig te houden. Milan negeerde volhardend alle zorgen, accepteerde zijn maandenlange bank zitten met ongekend geduld – zo waren de negen jaar die hij als vluchteling uit Kosovo wachtend in asielzoekerscentra had doorgebracht toch nog ergens goed voor - en stortte zich vol overgave op online pokeren (voor nepgeld gelukkig). In plaats van dat ik hem moest troosten, liep hij (figuurlijk dan) mij op te beuren.

Een paar maanden na Milans ongeluk viel mijn copromotor Erik van zijn mountainbike en verbrijzelde zijn knieschijf. Een dag later was zijn zwangere vrouw uitgerekend.  Toen Erik na drie maanden zijn eerste stap weer zette, kocht hij een mooi, nieuw huis voor zijn gezin. Midden in de verhuizing gleed hij uit en brak zijn pink. Een kwaadaardige tumor die jaren daarvoor uit die pink verwijderd was lijkt terug te zijn. Deze week hoort hij of de pink eraf moet. Daarnaast kampte hij met hartritmestoornissen, werd zeven keer hieraan geopereerd - soms kantje boord - en wordt zelfs aangehaald op cardiologiecongressen als A cardiologist’s worst nightmare. In dezelfde periode verloor hij ook nog eens zijn beide ouders. Hoeveel pech kun je hebben? Die vraag houdt Erik zeker niet bezig. Roekeloos en impulsief geniet hij van het leven, zoals toen hij met zijn twee zoontjes door Afrika toerde, waar hij liftende gezinnen meenam, politieposten omzeilde, en zijn vastgelopen auto eigenhandig weer uit het zand groef. Of toen hij met zijn hoogzwangere vrouw en kinderen op jungletocht ging door de binnenlanden van Indonesië.

Als geboren pessimist prijs ik me gelukkig met deze mannen om me heen, die kampioen Motiveren zijn als ik weer eens in de put zit over mijn zoveelste afgewezen artikel. Begrijp me niet verkeerd, ook over hun slechte eigenschappen kan ik een column (of twee) vullen, maar vandaag breng ik een ode aan de optimist. Misschien tijd dat ik ook eens iets verbrijzel.

Janneke Frambach, promovenda Onderwijsontwikkeling en –Onderzoek, FHML

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)