Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik heb nog net niet de koe zelf geslacht”

“Ik heb nog net niet de koe zelf geslacht”

Photographer:Fotograaf: Loriane Bodewes

Wim Gijselaers (53)

Hoogleraar onderwijskunde bij SBE, sinds 1981 werkzaam aan de UM

Getrouwd met Marjan Govaerts, een dochter (23) en een zoon (21)

Woont in Mheer

 

Ik ben geen voetbalwonder. Laat ik het zo zeggen: mijn motoriek is niet al te best. Ken je die reclame van Pieter van den Hoogenband als jonge voetballer? Nou, ik ben precies zo iemand. Ik heb wel aan judo gedaan. Handig, ik hoefde maar één keer ruzie te maken op het schoolplein en ze lieten me daarna met rust. Bij judo leer je je te beheersen, iemand goed vast te pakken voordat je tot actie overgaat.     Als jong broekie in Maastricht. Ik heb sociale wetenschappen gestudeerd in Nijmegen en begon als junior-onderzoeker bij geneeskunde. Men kampte met ruimtegebrek en alleen op het kantoor van Henk Schmidt en de toenmalige rector Wynand Wijnen, in het Elisabethhuis aan de Abtstraat, was een bureau over. Ik heb de universiteit goed leren kennen. Hing Henk Schmidt met een decaan aan de telefoon... ik hoorde alles, dat was prima, als ik maar mijn mond hield. Alleen bij heel persoonlijke gesprekken, moest ik het kantoor even verlaten.     Kerkrade is de mooiste plek op aarde. Ik ben opgegroeid in Kerkrade, vlak naast de kolenmijn. Na negen jaar zijn we verhuisd naar Heerlen. Voor de mensen die er toen woonden - en ook voor mij - was het de mooiste plek, maar nu word je er niet meer vrolijk van. Ik vond Kerkrade erg gezellig, de mensen hebben humor, nemen zichzelf niet al te serieus.   Mijn belangrijkste materiële bezit: Mijn keuken. Ik houd van boers koken met natuurlijke, pure ingrediënten. Ik bak mijn eigen brood en draai zelf pasta. Mijn succesgerecht is lasagne. Zelfs de basilicum komt uit eigen tuin. Ik heb nog net niet de koe zelf geslacht.    Favoriete vloekwoord: Holy shit.     Ik heb vannacht goed geslapen. Goed, maar heel kort. Ik moest om zes uur opstaan, omdat ik anders het dorp niet uitkwam vanwege het WK wielrennen. Ik ga meestal met de fiets naar mijn werk, nee, zonder elektrisch motortje. Dat is voor andere mensen. Ik was ooit een goed getrainde fietser, als twintiger. In mijn jeans en trui, op mijn semi-racefiets, maakte ik er een sport van om door het Heuvelland te fietsen en iedereen op achterstand te zetten. Dan haalde ik het liefst van die amateurwielrenners in fietstenue in.    Vakantie geboekt naar... We zijn net terug uit de Provence. We zaten twee weken in een huisje midden in een olijfboomgaard, op zo'n tien minuten lopen van het dorp waar Nostradamus is geboren - wisten we niet - en dichtbij het klooster waar Van Gogh als psychiatrisch patiënt heeft gezeten. Elk jaar gaan we naar Frankrijk. We willen hitte, bergen en geen internet. Vliegen? Nee, ik vlieg al zoveel voor mijn werk, ik wil die stress niet tijdens mijn vakantie. We zoeken een huis in de middle of nowhere, nemen een krat boeken mee en lezen vooral. We hebben gemerkt dat het vrij lang duurt voordat je de stress kwijt bent en hebben daarom besloten om een maand later nog een week op vakantie te gaan. Meestal naar Spanje, maar nu wordt het Berlijn.  Ruzies met mijn dochter gaan meestal over... Dat ze mij te vaag vindt, dat ik niet goed heb geluisterd. Daarover klaagt ze dan bij haar moeder. Dat gaat echt over van alles. Ik probeer conflicten te vermijden - mijn vrouw vindt mij te toegeeflijk - en dan sluit ik een of ander vaag compromis. Als je kind ouder wordt, beschouw je hem of haar nog steeds als kind, terwijl je te maken hebt met een volwassene.     Als de hemel bestaat en je verschijnt aan de hemelpoort, wat hoop je dan dat God tegen je zegt? Poeh, alsof ik mijn begrafenisrede ga uitspreken. Het is van belang dat je er toe hebt gedaan als mens. Ik vind dat iedereen een steentje moet bijdragen aan de samenleving, klein of groot. Bij mij zou het beter kunnen, maar er zijn zoveel dingen die ik doe, ik heb een chronisch gebrek aan tijd.     Als ik op feestjes over mijn werk begin... moet ik vreselijk lachen. Een lach en een traan, want het is ook heel triest. Ik zie dat we met z'n allen, en dat geldt niet alleen voor de UM, maar ook voor andere organisaties , grote moeite hebben met basale omgangsvormen: respect, transparantie. Neem het bericht van Albron in Observant vorige week. Albron scoort niet al te best en dan gaat de baas van de facilitaire dienst vertellen dat er 'nieuwe horeca-concepten' komen en dat de melange in de koffieapparaten is aangepast. Denk je nou echt dat ik dom ben? Ze draaien eromheen! In Kerkrade zouden ze zeggen: jewichtig doon. Die zijn volkomen de menselijke maat verloren.     Grootste verdriet: Dat er aan de ene kant steeds meer technieken beschikbaar zijn in de zorg en dat men aan de andere kant niet goed raad weet met hoe het leven te stoppen. Toen bij mijn vader de diagnose dementie werd gesteld, duurde het vervolgens zeven jaar voordat hij overleed. Mijn moeder was mantelverzorgster. Twee weken na mijn vaders dood werd ook bij haar de diagnose gesteld. Zij was er drie maanden later niet meer. En ik had me nog zo voorgenomen om haar voor alles te bedanken. Bij mijn vader was het te laat, bij mijn moeder ook. Het waren zulke lieve slimme mensen… ze hadden een sluipmoordenaar in hun brein.      Het Mheerse maandblad d´r Klabatter is mijn lijfblad. Als die in de bus valt, lees ik 'm meteen. Ik participeer niet in het verenigingsleven in Mheer, maar collectanten zijn welkom. Twee jaar geleden was ik overigens wel vrijwilliger bij het schuttersfeest; ik zat achter de kassa.     Ik luister graag naar... veel soorten muziek, ik kan er geëmotioneerd door raken.  Ik speel zelf Spaanse gitaar, pijporgel en piano. Maar ik heb er geen tijd meer voor.  Ik kwam ooit een kerkje binnen in Rome waar een jongen Bach speelde op het pijporgel. Ik vond het magisch. Als hij het kon, moest ik dat toch ook kunnen leren?     Wie mag er van televisie af? Die verschrikkelijke vent van PowNed.   De binnenstadsfaculteiten zijn leuker dan die in Randwyck. Ze zijn anders. Ik vind het gezellig in Randwyck. Er heerst een gevoel van zorgzaamheid. De binnenstad is ontzettend mooi, maar het lijkt alsof men hier voortdurend naar de financiële problemen kijkt. Ook in het onderwijs zie je grote verschillen. Terwijl ze in Randwyck sterk focussen op de kwaliteit van toetsing van studenten, de zorg over de student, gaat het in de binnenstad veel meer over hoe het onderwijssysteem overeind kan worden gehouden.

 

 

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)