Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Nog één keer, voordat het echte leven begint

Sjengen mogen ons misschien niet. Iedere keer als ik met een bolderkar vol met kratten bier naar huis loop, word ik door ontelbaar argwanende ogen aangekeken. “Feestje zeker?”, is de standaard vraag. Ik knik altijd maar bevestigend, wetende dat het wederom gewoon één van de vele woensdagavonden van het jaar is. Ze snappen ons niet, ons: de onvoorspelbare en losbandige student. Het is een te groot contrast met de nuchtere mind-set van Maastrichtenaren. Die gedachtegang van de Sjeng wordt haast alleen doorbroken tijdens carnaval.

Student zijn, eigenlijk is het de periode waarin je nog één keer zondigt voordat het echte leven begint. Tenminste, zo omschrijven voormalig uni-gangers het. Wanneer ik er pas zittend op de bril achter kom dat mijn voorganger niet zo goed kon mikken. Het één grote bende op mijn kamer is, maar besluit er morgen pas wat aan te doen. Incheck voor het openbaar vervoer, of juist uitcheck. Dan denk ik er iedere keer aan: ik ben student.

Het is geweldig dat je voor een euro bier kan drinken in de meeste studenten kroegen en tegelijkertijd op iedere vierentwintigste van de maand weer honderden euro’s van de overheid gesponsord krijgt. Of dat je op vrijdagochtend kunt besluiten je nog maar eens om te draaien in bed, in plaats van naar je college te gaan. Je de Xbox aanzet, in plaats van je boeken opendoet. Niks is te gek, want in deze ene periode kan het allemaal.

Toch kent de student ook tegenslagen; twee volle kratten pils naar huis tillen is geen pretje. Voor de vijfde ochtend in de week, twee boterhammen met pindakaas en een glas water als ontbijt ook niet. Een bord beschimmelde macaroni in de koelkast vinden, of je, eenmaal aanwezig, op het desbetreffende Circumflex of Tragos feestje pas herinneren dat het daar eigenlijk nog nooit leuk is, idem. En dan heb je nog die lauwe blikken bier op een dispuutsweekend, of die smaakloze kipfilet van de supermarkt. Ja, het leven van de student gaan niet altijd over rozen.

We zijn de ‘alles komt goed’-generatie en hebben voor onszelf een gouden toekomst in het vooruitzicht, zorgen maken doen we niet. Toch hebben vele studenten stiekem een flinke dosis whyphy (22 Jump Street) nodig om überhaupt ergens te komen in de post-bachelor fase van het leven. Sjengen zullen het niet snel erkennen, maar het schijnwereldje van de student is mooi. Alleen niet oneindig.

Romeijn Sadée

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)