Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Intellectueel

Intellectueel

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik was uitgenodigd om een drankje te gaan doen met twee mede studenten waar ik altijd een beetje tegen opkijk. Van die types die met hun 23 jaar bij het ontbijt Nietzsche even luchtig doorbladeren en ’s avonds in vervoering raken van Wagner. We zouden naar de Take Five gaan, de enige Maastrichtse kroeg waar de ‘jonge intellectueel ‘zich met goed fatsoen kan vertonen. Toegegeven, onder Maastrichtse studenten mis ik af en toe wat diepgang dus die uitnodiging nam ik aan. Ze zouden me wel bellen.

Mijn telefoon ging en ik was voorbereid. Ik had al de hele middag Bachs cello suites opstaan, voor het geval dat. Bij het opnemen wachtte ik net lang genoeg om de andere kant van de lijn te laten horen dat ik in mijn vrije tijd naar Bach luister. “Wat zeg je? Wacht even, zet ik Bach even zachter.” Maar de andere kant van de lijn moest lachen. “Haha, die commerciële troep luister ik ook wel eens.” Ik kon wel huilen. De telefoon ging verder “Dus we zien je vanavond? Acht uur bij de Take Five, dan flirten we wat met Kant.” En dat was het. Ik zou gaan flirten met Kant. En ik had nog drie uur om me voor te bereiden. Terwijl ik mijn meest  ‘vintage verantwoorde’ outfit uitzocht probeerde ik wat Wikipedia me over Kant had verteld uit mijn hoofd te leren.

Toen ik de Take Five binnen liep zaten mijn medestudenten er al. Ze hadden allebei een bokaal met een intellectueel verantwoord biertje. Ze begroetten mij met de mededeling dat ze nog even in socratisch gesprek zaten. Drie kwartier en waarschijnlijk heel veel nieuwe inzichten later waren ze klaar. Ik had er helemaal niets van begrepen en voelde een paniekaanval opkomen die ik probeerde te onderdrukken met bitter bier. De jonge intellectuelen waren lyrisch over het gesprek en wilden letterlijk wat stoom afblazen. Vanachter het raam zag ik ze roken. Ze rookten pijp, net als Sherlock Holmes.

En dat was voor mij de druppel. Ik zou er nooit bij horen. Dus ben ik de kroeg uit geslopen, heb thuis mijn knellende vintage schoenen uitgetrapt en 101 Dalmatiërs opgezet.

 

AMoraal

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)