Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Schuilkelder blijkt gezellig café

Schuilkelder blijkt gezellig café

Muziek: Grace Slick

We schrijven 1982. Na een mislukte moordaanslag op een Israëlische ambassadeur valt Israël Libanon binnen. Als gevolg daarvan is het onrustig in het noorden van Israël. Ook in de omgeving van de kibboets waar Katja Verbruggen (51) op dat moment woont en werkt.

“Ik was 18, had geen geld en wilde weg”, zegt Verbruggen, docent Nederlands bij het Talencentrum. “Het leek me heerlijk, zo’n gemeenschap waar iedereen gelijk was, in dezelfde huizen woonde, dezelfde maaltijden nuttigde en op het land werkte. Dat allemaal in een hippieachtige sfeer. Maar ook met uitstapjes en talencursussen Hebreeuws.”

Er was één ding waar Verbruggen vanaf het begin tegenop zag: een verblijf in de schuilkelder. En zoals zo vaak: wat men vreest, gebeurt: na een enorme knal in de verte gaat het alarm af en begint iedereen te rennen. “Ik verwachtte een koude, krappe ondergrondse bunker aan te treffen. Iets waar ik niets van moet hebben, ook omdat ik claustrofobisch ben. Ik vermijd liften en wasstraten, om maar iets te noemen.”

Maar wat bleek: de schuilkelder was een ruim opgezet, gezellig café met lampjes, drank en veel vrolijkheid. “Het eerste wat ik daar hoorde, keihard, was het album Manhole uit 1974 van Grace Slick. De angst gleed meteen van me af en ik genoot van de muziek. Weg dreiging. Het is psychedelische rock die je hard moet draaien en waar je echt naar moet luisteren. Het is geen achtergrondmuziek. Verschillende stijlen lopen door elkaar heen. Interessante muziek, maar ik hou ook zeer van de stem van Slick.”

Grace Slick (1939) – van Scandinavische afkomst - vierde vele triomfen als zangeres van de Amerikaanse rockband Jefferson Airplane, die in 1973 uiteenviel. Daarna ging ze op de solotoer, met Manhole dus. “Weet je wat het betekent? Een toegang tot het riool, zoals je die op straat vindt onder zo’n ronde deksel. Past precies één man in. Vraag me niet waarom ze voor deze titel hebben gekozen. Geen idee. Ik vind de hoes erg knullig en tegelijk aandoenlijk, zo’n zelfportret dat ze in een stonede bui heeft gemaakt.”

Een relletje ontstond toen in 1971 bekend werd dat Slick haar pasgeboren kind ‘god’ noemde. Ja, met een kleine g, benadrukte ze, want met zo’n naam moet je een zekere nederigheid in acht nemen.

Verbruggen lacht. “Heerlijk, dit soort grappen. Hou ik wel van.”

 

 

In deze rubriek vertellen studenten en staf over muziek die bijzonder voor hen is 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)