Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Overgave

Overgave

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Jorinde (22): “Ik durf niet te vliegen. Tot nu toe was dat geen probleem, maar sinds ik een relatie heb, leidt het tot gedoe. Mijn vriendin wil namelijk niets liever dan met mij verre reizen maken. Ik ben bang dat we neerstorten. Wat kan ik doen om toch in dat vliegtuig te stappen?”

 

Ingrid: Zoals een cognitief gedragstherapeut betaamt, kan ik je uitleggen dat angst daalt als je je eraan blootstelt. Door exposure dus. We kunnen daarnaast onderzoeken of je angst reëel is door de kans op het neerstorten van een vliegtuig te berekenen. Ik weet, en jij waarschijnlijk ook: die kans is klein. Heel klein. Dit zou allemaal helpen om jou de lucht in te krijgen, zo heb ik geleerd. Toch stel ik iets anders voor.

 

In Laos botste de bus waarin ik zat frontaal op een vrachtauto. Vanaf dat ongeluk zat ik met klotsende oksels in bussen, maar ook in auto’s en vliegtuigen. Generalisatie heet dat. Overal zag ik gevaar. Mijn verlangen om te reizen was echter sterker dan de angst. Tot het moment dat ik in het voertuig zat. De keren dat ik tegen mezelf heb gezegd dat dit toch echt de laatste keer was, zijn niet te tellen. Hetzelfde geldt voor de exposure-momenten. Hoewel de praktijk heeft bewezen dat angst door blootstelling daalt, geldt dat voor mij dus niet. Dat heeft te maken met de manier waarop ik na afloop van een bus- of vliegreis, de trip evalueer. Inderdaad, ik zeg niet tegen mezelf ‘zie je nou wel, niets aan de hand’. Wat ik wel zeg, is meer iets in de trant van ‘wat een mazzel dat ik het er weer levend vanaf heb gebracht’. Ik vind dat niet zo vreemd. Te vaak zag ik een bus in het ravijn liggen of ingedeukt als een harmonica langs of op de weg staan. De rampen met de vluchten MH17, MH370 en de toestellen van AirAsia en TransAsia helpen ook niet. Net zoals de beelden van Air Crash Investigation die zoonlief zo graag met mij kijkt. En dat terwijl ik wéét dat de kans op een crash heel klein is.

 

Bidden dan maar. Dat was het enige wat ik kon bedenken om controle uit te oefenen. Bij het opstijgen, bij de landing en bij elk voor mij onverwachte beweging of geluid, begon ik in stilte te smeken om een goede afloop. Ik weet niet eens tot wie of wat ik me richtte en een gevoel van controle kreeg ik er ook niet van. Verkrampt prevelde ik mijn standaardzinnetjes. Daarbij mocht ik niet gestoord worden en ik moest vooral niets vergeten. De vlucht werd er niet relaxter op.

 

Mijn laatste vlucht was naar Kenia (en weer terug). Acht uur lang in gespannen toestand schietgebedjes fluisteren, zag ik niet zitten. Dacht ik nu echt dat dat een crash kon voorkomen? Had ik het in de hand? Nee. Ik wilde naar Kenia, heel graag, en of ik er zou komen lag niet aan mij. Vanaf het moment dat ik in het vliegtuig zat, had ik er niets meer over te zeggen. Toen dat tot me doordrong, ontspande ik. Misschien is dat wat ze bedoelen met overgave of wat Boeddha aangaf met “als je de vijand omarmt, kan hij je niet slaan”, een veel gebruikte uitspraak bij Acceptance en Commitment Therapie (ACT). Instappen dus, Jorinde, als je graag wilt reizen met je vriendin. Op hoop van zegen dan maar.

 

Ingrid Candel

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)