Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Maῆana, maῆana

Na de bul

Grijzend spietst ´Nacho´ een halve rauwe koe aan zijn pook en legt het op het vuur. Ik schenk huisgemaakte wijn in. Iemand pakt een gitaar, zet een Gaucho-lied in en even later vallen alle aanwezigen in (Op ondergetekende na dan. Mijn gekras zou de sfeer vakkundig om zeep helpen). De toch redelijk royale voorraad flessen wijn slinkt snel. Het wordt langzaam 4 uur. Morgenochtend moet er weer gewerkt worden maar, ach. Leven in het moment is hier het motto.
Een paar weken lang zweef ik in de Zuid-Amerikaanse hemel met vriendin H. Beetje natuur bekijken, beetje in een hangmat luieren, beetje Argentijnse cultuur proeven. Veel van haar vrienden ontmoeten. En overal gaat het hetzelfde. Baby’s, peuters, honden; alles en iedereen blijft tot diep in de nacht eten en drinken. Maῆana, maῆana.

Amper aangekomen in het gruwelijk grijze Nederland, zit ik een reactie te tikken op een klaagzang van een raadslid (ik werk bij een gemeente). “De afdeling Ruimte is ervan op de hoogte dat de stoeptegels voor de Petteflat losliggen. Dit zal meegenomen worden in het klein onderhoud.”
’s Middags zit ik in de trein terug naar huis tussen de vermoeide hoofden in. Vingers flitsen over schermen. Hele weken en maanden worden volgepland. “Ja, in het weekend van 6 maart heb ik nog wel een gaatje…” De trein rijdt Utrecht binnen…nee de trein rijdt dóór het station heen. Iemand bij de NS heeft een zware dag en vergeet de wissel om te zetten, waardoor de trein nu over het middenspoor dendert. Tien minuten vertraging is het resultaat. De man voor mij slaakt een zucht alsof de last van de wereld op zijn schouders rust. Nu zit hij pas om tien óver zes aan de aardappelen.

Waar zijn we hier nou helemaal mee bezig? Stelletje gestresste idioten.

Het liefst stap ik weer in het vliegtuig. Maar ja, wat dan? Paarden verzorgen aan de voet van de Andes? Ik ben niet zo’n paardenmeisje. En het is waar, als het hele land het rustig aandoet, doet de economie dat ook. Met een graaiend persoon bij elke vuilnisbak als gevolg. Dat hebben we hier dan wel weer mee; iets dikkere bankrekeningen en dus de vrijheid om een vliegtuig te kunnen pakken.
De middenweg noemen ze niet voor niets gulden. Dus stap ik maar weer in de Neerlandse tredmolen. En laat ik af en toe een to do-lijstje in de prullenbak glijden.

Aline Fissette

Aline Fissette (24) rondde in juli 2012 haar master rechtspsychologie aan de Universiteit Maastricht af. Na haar afstuderen had ze verschillende ´tussenbaantjes.´ Zo was ze onderzoeksassistent aan de universiteit Maastricht en werkte ze bij een bank. Nu werkt ze aan verschillende projecten.

Voor Observant schrijft ze over het leven na de bul. Hoe is het om een starter te zijn en opnieuw te beginnen in een andere stad?

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)