Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Uitdoving

Uitdoving

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Stephanie (22): “Ik heb eetbuien. Als ik ’s avonds alleen op mijn kamer zit, heb ik mezelf niet in de hand. Daarna voel ik me ontzettend ellendig. Wat kan ik doen?”

Ingrid: Na een dag werken kom ik meestal hongerig thuis. Omdat ik eerst nog moet koken, ga ik snaaien. Chips, nootjes , een plakje kaas of worst. Heerlijk. Ik kijk zelfs al naar dit snaaimomentje uit als ik na een werkdag in mijn auto stap. Het gaat bij mij net zoals bij de hond van Pavlov. Het viel deze Russische fysioloog op dat zijn hond begon te kwijlen als hij met het hondenvoer verscheen. Omdat Pavlov wilde onderzoeken hoe zijn hond leerde, liet hij een belletje vooraf gaan aan het voer. Na een aantal keer liep het speeksel bij het horen van de bel al uit zijn bek. Het gerinkel kreeg zodoende betekenis voor de hond: er is iets lekkers op komst. Dat doet mijn auto voor mij dus ook; ik krijg trek en visioenen van allerlei lekkers bij het instappen. Cue-reactiviteit wordt dat genoemd.

Zo’n cue kan van alles zijn. Een signaal, een auto, een café, maar ook jouw kamer in de avonduren en misschien wel jouw gevoel van eenzaamheid of spanning. Als je in die situatie terechtkomt, bereidt je lichaam zich voor op een eetbui. Het speeksel loopt als vanzelf in je mond. Wat je nu te doen staat, is het loskoppelen van de cues en de reactie daarop. Met andere woorden, ervoor zorgen dat de cues geen eetbui meer voorspellen.

Dat doe je door jouw snaaimoment zo goed mogelijk in scène te zetten. Ga dus ’s avonds op je kamer zitten en omgeef je met het eten dat je tijdens een eetbui naar binnen werkt. Koop precies die chocolade, dat pak koekjes, of die speciale kaas en zet de muziek aan die je altijd op die momenten draait. Draag je altijd je favoriete joggingpak en sloffen, doe dat dan nu ook. Je stelt je dus bloot aan de cues en daarom wordt dit cue-exposure genoemd. Maar je doet nog meer: je kijkt ernaar, je ruikt eraan en je voelt aan al dat lekkers. Je eet het alleen niet op. Responspreventie heet dat. Snuif de geur weer op als je denkt dat het lekkers je niets meer doet. Stook je vuur net zo lang op totdat het niet meer lukt omdat het vlammetje is gedoofd. De eenzame avonden op je kamer zullen dan geen eetbuien meer in de hand werken.

Nu nog ervoor zorgen dat bij het zien van mijn gele Toyota het water niet in míjn mond loopt.  

Ingrid Candel   

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)