Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik heb Merel beloofd honderd te worden"

“Ik heb Merel beloofd honderd te worden"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Kijk ik om me heen, sta ik midden in mijn leven - Loesje

Achternaam: Driessen * Voornamen: Erik Wilhelmus * In het dagelijks leven: universitair hoofddocent en vakgroepsvoorzitter onderwijsontwikkeling en - research FHML * Geboren in: Wijchen * Woonplaats: Maastricht * Leeftijd: 48 * Burgerlijke staat: gehuwd met Merel, drie kinderen uit twee relaties (Sjako, Sijmen en Jipke)

TOEN

Zestien Ik was zestien en vond de sfeer thuis verstikkend. Mijn vader was een zwijgende techneut, iemand die zich via de LTS en MTS had opgewerkt tot organisatiedeskundige. Een soms moeilijke man, autoritair, maar ook liefdevol en heel handig. Hij kon alles repareren. Ik was als puber zijn tegenpool. Ik breide truien, hield van muziek, boeken en praten. Het waren de jaren tachtig, ik liep in tweedehands pakken, gebruikte eyeliner, had een oorbel, rookte. Mijn vader en ik botsten enorm, terwijl we in de jaren daarvoor gelukkig en onbezorgd door het leven gingen: ik groeide op in een warm gezin. Ik denk dat hij niets van zichzelf in die puberzoon herkende. Dwars Op de kleuterschool liep ik al over de banken, in de eerste klas van de basisschool kroop ik uit het raam en verdween. Op de middelbare school spijbelde ik regelmatig en stuurde ze me van school nadat ik voor het oog van mijn klas en de docent een proefwerk uit zijn tas viste. Ik heb een autoriteitsprobleem en begreep toen nog weinig van groepsprocessen. Op de sociale academie (personeelswerk) heb ik over dat laatste veel geleerd. Kijk om je heen, luidde het devies, observeer wat er tussen mensen gebeurt. Iets wat me nu goed van pas komt. Onderwijs Ik mocht tijdens mijn jaarstage bij de elektriciteitscentrale aan de IJssel een leiderschapscursus voor ‘meewerkende voormannen’ ontwikkelen en geven. Daar komt mijn liefde voor het onderwijs vandaan. Ik zag dat je invloed hebt, dat je via onderwijs de mensen en de wereld een klein beetje kunt veranderen. Kok Ik ben de man die eigenlijk kok had willen worden. Ik vind koken erg leuk en doe het ook vaak. Als student onderwijskunde werkte ik in een restaurant en riep altijd tegen mijn collega’s dat ik kok zou blijven. Tot er een advertentie in de Volkskrant verscheen waarin ze in Maastricht om een toetsdeskundige vroegen. Ik was nog nooit in Maastricht geweest en dacht: goede reden om te solliciteren.  Zeven zware jaren Mijn moeder – een liefdevol mens met een enorme honger naar kennis - stierf in 1995 aan kanker, mijn vader kwam in 2007 om tijdens een fietsreis, twee van mijn relaties liepen stuk. En ik ben jaren erg ziek geweest. Ik had hartritmestoornissen en heb zeven keer een behandeling ondergaan. Pas de laatste keer kwam de cardioloog erachter dat mijn ‘stroomstoornis’ niet verliep zoals bij de meesten, maar precies andersom. Hij noemde mijn geval tijdens een lezing voor vakbroeders “the worst nightmare”. Het waren mijn zeven zware jaren.

NU

Zeven lichte jaren In 2008 onderging ik de laatste ingreep en sindsdien voel ik me gezond. Een paar maanden later kwam ik Merel tegen die de liefde van mijn leven is en – naast vele andere zaken -  mijn rustpunt. Samen kregen we dochter Jipke en genieten we volop van Sjako en Sijmen. Vorig jaar ben ik vakgroepsvoorzitter geworden. Ik had dat nooit verwacht, ik doe niet aan carrièreplanning en ben bovendien geen hoogleraar. Ze wilden een people manager, iemand die niet bang is en een onafhankelijke positie in de groep had. Ik ben altijd een beetje een outsider in groepen. Sinds een tijd ben ik ook hoofdredacteur van het tijdschrift Perspectives on Medical Education. Ontzettend leuk. Dit zijn mijn zeven lichte jaren. Ja, ze begonnen in 2008 en zijn al bijna weer om. Ik hoop dat de voorspoed nog een tijdje aanhoudt.  Dokters Deze week ga ik een dag meelopen op de behandelkamer van longziekten. Mijn specialisme is ‘leren op de werkplek’, dan moet je ook op die werkplekken gaan kijken. Ik leid dokters op zodat ze straks zelf nog betere dokters kunnen opleiden. Ik heb zeven heel pijnlijke ingrepen gehad, belandde ooit op de hartbewaking. Ik ben ervaringsdeskundige en breng die expertise in. Ik laat ze rollen spelen en spaar ze niet.

STRAKS

Over tien jaar Zo denk ik nooit. Ik ben me in iedere vezel bewust dat niets vast staat, dat alles in één klap kan veranderen. Ik leef bij de dag en ben elke avond blij en opgelucht als iedereen weer veilig thuis is. Honderd jaar Ik heb Merel beloofd honderd te worden. Zij is jonger en ik ben heel ziek geweest. Ik wil samen oud worden. Het leven past mij steeds beter. Ik voel me gezonder en fitter dan ooit. Ik ben me veel bewuster van dingen en lig niet meer overhoop met mijn omgeving. Ik heb een enorme lust for life en hoop die nog lang vast te houden. Schrijfstijl Je hebt een website die teksten analyseert op schrijfstijl. Saai luidt meestal het oordeel over wetenschappelijke artikelen. Ik zie dat ook in ‘mijn’ tijdschrift. Soms worstel ik me door teksten heen. Ik wil mijn academische schrijfstijl onder handen nemen, de lezer meer bij de hand nemen, levendiger en creatiever gaan schrijven. Dat ligt me wel. Niet onopgemerkt Ik ben niet op zoek naar fifteen minutes of fame, maar ik hoop dat mijn werk echt bijdraagt aan het opleiden van kritische en zelfstandige dokters en dus een betere gezondheidszorg. Dat ik later met Gerard Reve kan zeggen: “Het is niet onopgemerkt gebleven.”

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)